Sunday, July 15, 2018
New NEET format will further privatise education: Union HRD Prakash Javadekar
Experts opine the plan to fully computerise NEET, IIT-JEE tests will also demean value of school education system
Published: 15th July 2018 04:06 AM |
HRD Minister Prakash Javadekar (File | PTI)
By Express News Service
CHENNAI: Union Minister of Human Resource Development (MHRD) Prakash Javadekar last Saturday announced that NEET and IIT-JEE will be held twice a year in a fully computerised manner. However, experts opine that the new format will further privatise education and demean the value of school education system.
The Joint Entrance Examination (Mains) [JEE-Mains] and the National Eligibility-cum- Entrance Test (NEET) will now be conducted twice a year instead of just once. Students can take JEE in January and April and NEET in February and May and the best of two scores will be considered, he announced.
The two tests would be equated using psychometric methods, standardisation techniques and best of the equated scores would be used for the admissions. Such a set-up will improve transparency of the exam process.
With this move, aspirants don’t have to wait a year to take these exams again for improvement. Students can either take the exam during their schooling or right after, to enter college the next year. Students who can wait for a year, do not have to stay put till next summer to write the exams.
Several central exams to enter National Defence or Naval Academy already follow a similar pattern. However, what sets JEE and NEET apart is that the number of aspirants who take the exam are much higher. About 25 lakh students across the country took these exams in 2018.
Given that the number of seats for both medicine and engineering at prestigious institutions- are low, the exams are one that is of high stake for students. Having these exams twice would undermine the value of school education, opined educationalist Prince Gajendrababu.
Although students can write the exams just once, most aspirants will end-up taking it twice. The first set of exams, will coincide with students’ practical and model exams.
Integrated programmes to coach students for competitive exams became so rampant in Tamil Nadu, that the State government had recently issued a circular warning schools not to tie-up with private parties to engage in coaching for competitive exams. Schools often demand fees much higher the sum proposed by the fee determination committee in return for integrated training.
In a circular sent to all Chief Educational Officers of districts, it has been warned that schools which do not fall in line would have to face penal action including withdrawal of recognition. “Violation of these rules by private schools would invite stringent penal action under the stipulations of Tamilnadu Recognised Private Schools (Regulation Act) 1973,” said S Kannappan, Director of Matriculation schools.
A report by MHRD in 2016 estimated that a revenue of nearly `24,000 crores per year is being involved in private coaching classes. The figure is still a rough under-statement as students who go to coaching centres, get trained for more than a year.
The report by MHRD pointed to three main concerns: “The first is philosophical (yet important). The purpose of education is refinement of the mind not passing an entrance examination. The second concerns the fact that ‘all work and no play’ makes a Plus two grade student a dull individual with less involvement in activities other than studies. The third is that students are forced to waste much time commuting in order to avail themselves of the benefit of ‘good’ coaching.
High stakes
Given that the number of seats at prestigious institutions- are low, these exams are of high stake for students. Having them exams twice a year would undermine the value of school education, said educationalist Prince Gajendrababu.
Rural students
When reporters asked Javadekar if the computer-based tests will put rural students at a disadvantage, he defended saying that students who take these exams already have exposure to computers.
Experts opine the plan to fully computerise NEET, IIT-JEE tests will also demean value of school education system
Published: 15th July 2018 04:06 AM |
HRD Minister Prakash Javadekar (File | PTI)
By Express News Service
CHENNAI: Union Minister of Human Resource Development (MHRD) Prakash Javadekar last Saturday announced that NEET and IIT-JEE will be held twice a year in a fully computerised manner. However, experts opine that the new format will further privatise education and demean the value of school education system.
The Joint Entrance Examination (Mains) [JEE-Mains] and the National Eligibility-cum- Entrance Test (NEET) will now be conducted twice a year instead of just once. Students can take JEE in January and April and NEET in February and May and the best of two scores will be considered, he announced.
The two tests would be equated using psychometric methods, standardisation techniques and best of the equated scores would be used for the admissions. Such a set-up will improve transparency of the exam process.
With this move, aspirants don’t have to wait a year to take these exams again for improvement. Students can either take the exam during their schooling or right after, to enter college the next year. Students who can wait for a year, do not have to stay put till next summer to write the exams.
Several central exams to enter National Defence or Naval Academy already follow a similar pattern. However, what sets JEE and NEET apart is that the number of aspirants who take the exam are much higher. About 25 lakh students across the country took these exams in 2018.
Given that the number of seats for both medicine and engineering at prestigious institutions- are low, the exams are one that is of high stake for students. Having these exams twice would undermine the value of school education, opined educationalist Prince Gajendrababu.
Although students can write the exams just once, most aspirants will end-up taking it twice. The first set of exams, will coincide with students’ practical and model exams.
Integrated programmes to coach students for competitive exams became so rampant in Tamil Nadu, that the State government had recently issued a circular warning schools not to tie-up with private parties to engage in coaching for competitive exams. Schools often demand fees much higher the sum proposed by the fee determination committee in return for integrated training.
In a circular sent to all Chief Educational Officers of districts, it has been warned that schools which do not fall in line would have to face penal action including withdrawal of recognition. “Violation of these rules by private schools would invite stringent penal action under the stipulations of Tamilnadu Recognised Private Schools (Regulation Act) 1973,” said S Kannappan, Director of Matriculation schools.
A report by MHRD in 2016 estimated that a revenue of nearly `24,000 crores per year is being involved in private coaching classes. The figure is still a rough under-statement as students who go to coaching centres, get trained for more than a year.
The report by MHRD pointed to three main concerns: “The first is philosophical (yet important). The purpose of education is refinement of the mind not passing an entrance examination. The second concerns the fact that ‘all work and no play’ makes a Plus two grade student a dull individual with less involvement in activities other than studies. The third is that students are forced to waste much time commuting in order to avail themselves of the benefit of ‘good’ coaching.
High stakes
Given that the number of seats at prestigious institutions- are low, these exams are of high stake for students. Having them exams twice a year would undermine the value of school education, said educationalist Prince Gajendrababu.
Rural students
When reporters asked Javadekar if the computer-based tests will put rural students at a disadvantage, he defended saying that students who take these exams already have exposure to computers.
New Chennai Silks building concerns T Nagar residents
The T Nagar Residents’ Welfare Association has raised concerns over the new Chennai Silks building which is coming up on Usman Road.
Published: 15th July 2018 04:02 AM |
A massive fire broke out last year at Chennai Silks, T Nagar. (File | EPS/D Sampath Kumar)
By Express News Service
CHENNAI: The T Nagar Residents’ Welfare Association has raised concerns over the new Chennai Silks building which is coming up on Usman Road. The association has alleged that the management has not displayed the planning permission and floor plans at the construction site, an association release said.
Citing the recommendations of Justice R Regupathi Commission, which was constituted after the Moulivakkam building collapse, the association has demanded that CMDA closely monitor the construction. (A big portion of the original silk showroom building crashed following a fire last year.)
The commission made out a strong case for an onsite CMDA officer to monitor progress of the construction and ensuring rules are not violated. Irrespective of whether CMDA has taken the suggestions or not, the association says it is supposed to regularly check if the construction is done according to the permission plans.
In view of the fact that this building will be frequented by shoppers, public safety and security becomes all the more essential, the release said. When Express contacted a CMDA official, he said the display of planning permissions and floor plans could be ensured with the help of Greater Chennai Corporation.
“It is the Public Works Department’s structural engineering department which is supposed to conduct checks as construction progresses,” said a top CMDA official, when asked whether the CMDA has been conducting regular site checks.
“We are just a planning and development body. We cannot check every high rise coming up in the city,” he said.
The T Nagar Residents’ Welfare Association has raised concerns over the new Chennai Silks building which is coming up on Usman Road.
Published: 15th July 2018 04:02 AM |
A massive fire broke out last year at Chennai Silks, T Nagar. (File | EPS/D Sampath Kumar)
By Express News Service
CHENNAI: The T Nagar Residents’ Welfare Association has raised concerns over the new Chennai Silks building which is coming up on Usman Road. The association has alleged that the management has not displayed the planning permission and floor plans at the construction site, an association release said.
Citing the recommendations of Justice R Regupathi Commission, which was constituted after the Moulivakkam building collapse, the association has demanded that CMDA closely monitor the construction. (A big portion of the original silk showroom building crashed following a fire last year.)
The commission made out a strong case for an onsite CMDA officer to monitor progress of the construction and ensuring rules are not violated. Irrespective of whether CMDA has taken the suggestions or not, the association says it is supposed to regularly check if the construction is done according to the permission plans.
In view of the fact that this building will be frequented by shoppers, public safety and security becomes all the more essential, the release said. When Express contacted a CMDA official, he said the display of planning permissions and floor plans could be ensured with the help of Greater Chennai Corporation.
“It is the Public Works Department’s structural engineering department which is supposed to conduct checks as construction progresses,” said a top CMDA official, when asked whether the CMDA has been conducting regular site checks.
“We are just a planning and development body. We cannot check every high rise coming up in the city,” he said.
Is the Modi government's Higher Education draft Bill an attempt to consolidate the Centre's powers?
The fundamental aim of the draft bill is to abolish the existing University Grants Commission (UGC), the country’s apex body that distributes funds to public universities based on certain criteria.
Published: 15th July 2018 03:55 AM |
UGC head office at New Delhi.(Photo | PTI)
By J Santhosh
Express News Service
The Modi government’s recent draft of the Higher Education Commission Bill aims to dramatically alter the way higher learning is governed in the country. There are fears that the Bill could result in the concentration of power in the hands of the Centre.
CHENNAI: Words are deceptive, it is often said. The Modi government’s recent draft of the Higher Education Commission Bill shows how words can’t just be deceptive, but in fact, cunning. The draft bill is peppered with desirable words like “autonomy” & “uniform education”. But the devil is in the details. By altering a few regulations and rules, the proposed law aims to dramatically change the underlying philosophy and structure of the higher education system in the country.
Firstly, the basics. The fundamental aim of the draft bill is to abolish the existing University Grants Commission (UGC), the country’s apex body that distributes funds to public universities based on certain criteria. This job of distributing funds to universities will be directly taken over by the Union Ministry of Human Resources Development. The draft bill, instead creates a new body, the Higher Education Commission of India (HECI).
This new commission will have unbridled powers over all colleges and universities across the country, including the authority to shut them down and at worst, jail the college or university authorities for up to three years if the commission finds that they disobeyed its orders and refuse to pay the penalty. The only exceptions will be the “Institutions of National Importance”, which are mostly institutes like the IITs.
Never before has a law authorised jailing of a college principal for refusing to heed what a government body dictates in academic matters. But a strong authority to rein in substandard colleges and universities is good, right? Again, the devil is in the details.
Who sits in the commission?
We have to start with the composition of the proposed HECI. Besides the Chairperson and Vice-Chairperson, the commission will have 12 members. All of them will be appointed by the Central government. Out of the 12, three will be IAS officers representing the Central government. Four will be heads of various Central bodies like the All India Technical Education Council and National Council of Teachers Education. One will be a “doyen of the industry”. The other four seats will be divided between two vice-chancellors and two professors in universities.
So out of the 12 seats, just one-third is reserved for academicians. The bureaucrats and appointees of Central government for various other bodies will form a clear majority of seven. This is in sharp contrast to the composition of the UGC. It has 10 members and just two are officers representing the Central government. At least four of the members are teachers from universities and the other four are either experts in various fields or vice-chancellors of universities.
By changing the composition of the new commission, the draft bill would shift the powers to regulate universities and colleges from academicians to bureaucrats and other appointees of the Central government in various bodies. In contrast, the UGC Act, 1956, explicitly limits the strength of government officers to less than half to ensure it is the academicians who play a major role in shaping higher education, and not the bureaucrats, or through them, the politicians. Besides, the new bill makes it mandatory to have an industrialist in the apex body that will govern education.
The bureaucratic control gets worse when it comes to the Chairperson of the proposed commission. The committee that will select the Chairperson will be headed by the Cabinet Secretary of the Central government. Currently, the selection committees for even vice-chancellors of universities are not headed by bureaucrats, but by eminent academicians or experts in other fields.
The 1956 UGC Act guarantees the commission’s Chairperson a fixed term of five years unless he becomes disqualified for the post during the term. But in the proposed bill, the Chairperson of the HECI can be removed by the Central government on several grounds, leaving him, always, at the mercy of the politicians. Also, the commission will have an “advisory council” that will be headed by the Union Human Resources Development Minister and the commission is duty-bound to implement the advice rendered by the council. But the UGC Act, framed in 1956, does not allow such direct interference of ministers.
Why was the then Jawaharlal Nehru-led government so keen on limiting the powers of government in the sphere of higher education? The answer can be found in the report of the first University Education Commission of independent India (1948-49), which was chaired by the scholar S Radhakrishnan, who went on to become the first vice-president and second President of Independent India. It reads: “Freedom of individual development is the basis of democracy. Exclusive control of education by the State has been an important factor in facilitating the maintenance of totalitarian tyrannies. In such States, institutions of higher learning controlled and managed by governmental agencies act like mercenaries.”
In short, the report, based on which the UGC was shaped, said it was always totalitarian regimes that exercised total control over higher education to further political purposes of the ruling regime.
Lack of autonomy
What is the policy of education the commission would believe in? The draft bill says the main functions of the proposed Higher Education Commission is to promote “the autonomy of higher educational institutions for the free pursuit of knowledge, innovation, incubation and entrepreneurship.” It will also facilitate access, inclusion and opportunities to all and growth of research in a competitive global environment.
But the means through which the draft bill aims to achieve the goals belies these ideals. Firstly, the autonomy for the institutions that the bill talks about would be almost non-existent. The bill says that the proposed commission is the sole body that will decide what is taught in the universities and colleges and how it is evaluated. The bill says the commission will specify the learning outcomes for all courses, lay down standards of teaching, assessment, research and “any aspect that has bearing on outcomes of learning in higher educational institutions including curriculum development, training of teachers and skill development.”
The commission will evaluate the “yearly academic performance” of higher education institutes. Institutions that fail to meet the standards, will be closed down by the commission. So, there is little much left for the colleges and universities to decide themselves in academic matters.
Then what really is the autonomy the draft bill offers to institutes? The answer can be found in the omission of a key section from the UGC Act. Under Section 12A of the UGC Act, it is explicitly stated that “no candidate secures admission to such course of study by reason of economic power”.
The UGC Act also speaks extensively about the UGC’s powers to fix the scale of fees that may be charged by the universities and this may explain why the cost of education is still very cheap in the public universities. In contrast, the proposed bill just makes a single reference on the advice the proposed commission can make to governments on “making education affordable to all.”
While in most academic matters, the higher education commission would be issuing directions, in the matter of fees to be collected from the students, what the commission would be issuing only advice. So the only autonomy the draft bill offers to higher education institutes is the freedom to collect fees as they deem fit. On the other hand, the “autonomy” that the present University Grants Commission Act offers is shielding the students from financial burden and allowing institutes a more free hand in academic matters. In words of the Radhakrishnan report, it means “freedom of thought and expression for the teachers.”
Since the draft bills say that both issuing authorisation and shutting down the institutes would be taken over by the higher education commission, there is little left for the universities to do. It may end up merely as a centre which conducts exams for the colleges and publishing results. The role of State governments would be even petty. Except for a representation in the advisory council, there is little else for the State governments.
Corporate influence?
The proposed draft bill not just deviates from the present system by reserving a seat in the higher education commission for a “doyen of the industry.” It mentions that the proposed commission would specify the norms and mechanism to measure the “employability of the graduates.” Employability is a difficult word to define. In the broad context, it only means what the big corporates expect their future employees to be like. This may force universities to align their courses on lines of what recruiting companies want, rather than to help students develop original thought in the form of innovation and research.
What has gone almost unnoticed was that the draft bill goes against certain aspects of Constitution. The seventh schedule of the Constitutionexplicitly states that “incorporation, regulation and winding up” of universities are in the sole realms of powers of the State governments. The draft bill usurps these powers to a body controlled by the Central government. So the bill will need a Constitutional amendment before it could be passed and there was no mention about that even as the Union Human Resources Ministry has called for public comments on the draft bill.
The union ministry titling the draft bill as an “Act” when releasing it for public comments could have been an unintentional faux (a proposed law is only referred as a “Bill” and is called an “Act” only after it is passed in the Parliament). Also, it could have been just an omission that the bill was released only in English, and not in any regional languages. But giving only about three weeks for the public to air their comments (as emails to a google ID -reformofugc@gmail.com) for a legislation that would vastly change the higher education scenario across the country raises some questions.
For one, does the Central government really value public opinion or — as indicated by the changes proposed in the Bill — is it intent on consolidating the powers in the higher education sphere to itself?
The fundamental aim of the draft bill is to abolish the existing University Grants Commission (UGC), the country’s apex body that distributes funds to public universities based on certain criteria.
Published: 15th July 2018 03:55 AM |
UGC head office at New Delhi.(Photo | PTI)
By J Santhosh
Express News Service
The Modi government’s recent draft of the Higher Education Commission Bill aims to dramatically alter the way higher learning is governed in the country. There are fears that the Bill could result in the concentration of power in the hands of the Centre.
CHENNAI: Words are deceptive, it is often said. The Modi government’s recent draft of the Higher Education Commission Bill shows how words can’t just be deceptive, but in fact, cunning. The draft bill is peppered with desirable words like “autonomy” & “uniform education”. But the devil is in the details. By altering a few regulations and rules, the proposed law aims to dramatically change the underlying philosophy and structure of the higher education system in the country.
Firstly, the basics. The fundamental aim of the draft bill is to abolish the existing University Grants Commission (UGC), the country’s apex body that distributes funds to public universities based on certain criteria. This job of distributing funds to universities will be directly taken over by the Union Ministry of Human Resources Development. The draft bill, instead creates a new body, the Higher Education Commission of India (HECI).
This new commission will have unbridled powers over all colleges and universities across the country, including the authority to shut them down and at worst, jail the college or university authorities for up to three years if the commission finds that they disobeyed its orders and refuse to pay the penalty. The only exceptions will be the “Institutions of National Importance”, which are mostly institutes like the IITs.
Never before has a law authorised jailing of a college principal for refusing to heed what a government body dictates in academic matters. But a strong authority to rein in substandard colleges and universities is good, right? Again, the devil is in the details.
Who sits in the commission?
We have to start with the composition of the proposed HECI. Besides the Chairperson and Vice-Chairperson, the commission will have 12 members. All of them will be appointed by the Central government. Out of the 12, three will be IAS officers representing the Central government. Four will be heads of various Central bodies like the All India Technical Education Council and National Council of Teachers Education. One will be a “doyen of the industry”. The other four seats will be divided between two vice-chancellors and two professors in universities.
So out of the 12 seats, just one-third is reserved for academicians. The bureaucrats and appointees of Central government for various other bodies will form a clear majority of seven. This is in sharp contrast to the composition of the UGC. It has 10 members and just two are officers representing the Central government. At least four of the members are teachers from universities and the other four are either experts in various fields or vice-chancellors of universities.
By changing the composition of the new commission, the draft bill would shift the powers to regulate universities and colleges from academicians to bureaucrats and other appointees of the Central government in various bodies. In contrast, the UGC Act, 1956, explicitly limits the strength of government officers to less than half to ensure it is the academicians who play a major role in shaping higher education, and not the bureaucrats, or through them, the politicians. Besides, the new bill makes it mandatory to have an industrialist in the apex body that will govern education.
The bureaucratic control gets worse when it comes to the Chairperson of the proposed commission. The committee that will select the Chairperson will be headed by the Cabinet Secretary of the Central government. Currently, the selection committees for even vice-chancellors of universities are not headed by bureaucrats, but by eminent academicians or experts in other fields.
The 1956 UGC Act guarantees the commission’s Chairperson a fixed term of five years unless he becomes disqualified for the post during the term. But in the proposed bill, the Chairperson of the HECI can be removed by the Central government on several grounds, leaving him, always, at the mercy of the politicians. Also, the commission will have an “advisory council” that will be headed by the Union Human Resources Development Minister and the commission is duty-bound to implement the advice rendered by the council. But the UGC Act, framed in 1956, does not allow such direct interference of ministers.
Why was the then Jawaharlal Nehru-led government so keen on limiting the powers of government in the sphere of higher education? The answer can be found in the report of the first University Education Commission of independent India (1948-49), which was chaired by the scholar S Radhakrishnan, who went on to become the first vice-president and second President of Independent India. It reads: “Freedom of individual development is the basis of democracy. Exclusive control of education by the State has been an important factor in facilitating the maintenance of totalitarian tyrannies. In such States, institutions of higher learning controlled and managed by governmental agencies act like mercenaries.”
In short, the report, based on which the UGC was shaped, said it was always totalitarian regimes that exercised total control over higher education to further political purposes of the ruling regime.
Lack of autonomy
What is the policy of education the commission would believe in? The draft bill says the main functions of the proposed Higher Education Commission is to promote “the autonomy of higher educational institutions for the free pursuit of knowledge, innovation, incubation and entrepreneurship.” It will also facilitate access, inclusion and opportunities to all and growth of research in a competitive global environment.
But the means through which the draft bill aims to achieve the goals belies these ideals. Firstly, the autonomy for the institutions that the bill talks about would be almost non-existent. The bill says that the proposed commission is the sole body that will decide what is taught in the universities and colleges and how it is evaluated. The bill says the commission will specify the learning outcomes for all courses, lay down standards of teaching, assessment, research and “any aspect that has bearing on outcomes of learning in higher educational institutions including curriculum development, training of teachers and skill development.”
The commission will evaluate the “yearly academic performance” of higher education institutes. Institutions that fail to meet the standards, will be closed down by the commission. So, there is little much left for the colleges and universities to decide themselves in academic matters.
Then what really is the autonomy the draft bill offers to institutes? The answer can be found in the omission of a key section from the UGC Act. Under Section 12A of the UGC Act, it is explicitly stated that “no candidate secures admission to such course of study by reason of economic power”.
The UGC Act also speaks extensively about the UGC’s powers to fix the scale of fees that may be charged by the universities and this may explain why the cost of education is still very cheap in the public universities. In contrast, the proposed bill just makes a single reference on the advice the proposed commission can make to governments on “making education affordable to all.”
While in most academic matters, the higher education commission would be issuing directions, in the matter of fees to be collected from the students, what the commission would be issuing only advice. So the only autonomy the draft bill offers to higher education institutes is the freedom to collect fees as they deem fit. On the other hand, the “autonomy” that the present University Grants Commission Act offers is shielding the students from financial burden and allowing institutes a more free hand in academic matters. In words of the Radhakrishnan report, it means “freedom of thought and expression for the teachers.”
Since the draft bills say that both issuing authorisation and shutting down the institutes would be taken over by the higher education commission, there is little left for the universities to do. It may end up merely as a centre which conducts exams for the colleges and publishing results. The role of State governments would be even petty. Except for a representation in the advisory council, there is little else for the State governments.
Corporate influence?
The proposed draft bill not just deviates from the present system by reserving a seat in the higher education commission for a “doyen of the industry.” It mentions that the proposed commission would specify the norms and mechanism to measure the “employability of the graduates.” Employability is a difficult word to define. In the broad context, it only means what the big corporates expect their future employees to be like. This may force universities to align their courses on lines of what recruiting companies want, rather than to help students develop original thought in the form of innovation and research.
What has gone almost unnoticed was that the draft bill goes against certain aspects of Constitution. The seventh schedule of the Constitutionexplicitly states that “incorporation, regulation and winding up” of universities are in the sole realms of powers of the State governments. The draft bill usurps these powers to a body controlled by the Central government. So the bill will need a Constitutional amendment before it could be passed and there was no mention about that even as the Union Human Resources Ministry has called for public comments on the draft bill.
The union ministry titling the draft bill as an “Act” when releasing it for public comments could have been an unintentional faux (a proposed law is only referred as a “Bill” and is called an “Act” only after it is passed in the Parliament). Also, it could have been just an omission that the bill was released only in English, and not in any regional languages. But giving only about three weeks for the public to air their comments (as emails to a google ID -reformofugc@gmail.com) for a legislation that would vastly change the higher education scenario across the country raises some questions.
For one, does the Central government really value public opinion or — as indicated by the changes proposed in the Bill — is it intent on consolidating the powers in the higher education sphere to itself?
‘கார்த்தி’யின் கடைக்குட்டி சிங்கம் - சினிமா விமரிசனம்
By சுரேஷ் கண்ணன் | Published on : 14th July 2018 09:53 AM |
கூட்டுக்குடும்பம் என்னும் அமைப்பு எஞ்சியிருந்த 1960-70-களில் கே.எஸ்.கோபாலகிருஷ்ணன், பீம்சிங் போன்றவர்களின் ‘குடும்பத் திரைப்படங்கள்’ நிறைய வெளிவந்தன. அப்போதய காலக்கட்டத்தை அவை பிரதிபலித்தன. ஆனந்தமாக இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு குடும்பத்தில் பல்வேறு சிக்கல்கள் நுழையும். பாத்திரங்கள் அல்லாடி, பிரிந்து, துயருற்று, தர்மம் வென்று இறுதியில் ஒன்றாக இணைவார்கள். ‘சுபம்’ என்கிற வார்த்தை திரையில் மின்ன படம் நிறைவுறும். பார்வையாளர்கள் தங்களின் சொந்தப் பிரச்னை தீர்ந்த ஆசுவாசத்தோடு கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு அரங்கில் இருந்து வெளியேறுவார்கள்.
தனிக்குடும்பங்கள் பெருகி விட்ட சமகால சூழலில் இவ்வாறான திரைப்படங்கள் வருவதில்லை என்பது காலத்தின் பிரதிபலிப்பே. பொருளாதாரக் காரணங்கள் உள்ளிட்டு ‘ஒரு குழந்தை போதும்’ என்கிற சிந்தனை அதிகமாகி விட்டதால் ‘அக்கா” ‘அண்ணன்’ ‘தம்பி’ ‘தங்கை’ போன்ற ரத்த உறவுகளின் சுகத்தைப் பற்றி இளைய தலைமுறை அறியக்கூடிய வாய்ப்பேயில்லை. ‘கடைக்குட்டி சிங்கத்தின்’ மூலம் அப்படியொரு வாய்ப்பை திரையில் தந்திருக்கிறார் பாண்டிராஜ்.
உறவுகளினால் பலமும் உண்டு; சில பலவீனங்களும் உண்டு. ஆனால் பலமே அதிகம் என்கிற ஆதாரமான செய்தியை அழுத்தம் திருத்தமாக பதிவு செய்துகிறது இந்த திரைப்படம். சில தேய்வழக்குகளால் நிறைந்திருந்தாலும் இப்படியொரு ‘குடும்ப சித்திரத்தை’ப் பார்த்து எத்தனை நாட்களாகி விட்டது?! நம் உயிருக்கு ஆதாரமான விஷயமாக இருக்கும் விவசாயத்தை விட்டு விலகிச் செல்லும் சூழலில் அதன் அவசியத்தையும் படம் ஆங்காங்கே அழுத்தமாக நினைவுப்படுத்திச் செல்கிறது. இத்திரைப்படத்தை தயாரித்திருக்கும் நடிகர் சூர்யாவிற்கு பிரத்யேகமான பாராட்டும் வாழ்த்தும்.
தனக்குப் பிறகு தன் குடும்பத்தை பாதுகாப்பாக வழிநடத்திச் செல்ல ஓர் ஆண் வாரிசு வேண்டும் என்கிற பிடிவாதத்தில் இருப்பவர் ரணசிங்கம் (சத்யராஜ்). ஆனால் தொடர்ந்து பிறப்பதெல்லாம் பெண் குழந்தைகள். ஆண் குழந்தைக்காக தன் மனைவியின் தங்கையையும் மணம் முடிக்கிறார் ரணசிங்கம். ஆனால் கடைசியில் முதல் மனைவியின் மூலமே ஆண் குழந்தை பிறக்கிறது. அவர்தான் படத்தின் நாயகர் குணசிங்கம் (கார்த்தி).
சத்யராஜின் குடும்பம், ஊரிலேயே பெரிய தலைக்கட்டு குடும்பம். கார்த்திக்கு ஐந்து மூத்த சகோதரிகள். எனவே குடும்பத்திற்குள் அது சார்ந்த பாசங்களும் சில உரசல்களும் இருக்கின்றன. வீட்டு மாப்பிள்ளைகளில் சிலர் முறைத்துக் கொண்டு நிற்கிறார்கள்.
‘ஒருத்தர் விடாம எல்லோரையும் நிக்க வெச்சு ஒரு போட்டோ எடுக்கணும்’- என்பது பெரியவர் சத்யராஜின் கனவு. கார்த்திக்கு இரண்டு முறைப்பெண்கள் இருக்கிறார்கள். (ப்ரியா பவானி சங்கர் மற்றும் அர்த்தனா பினு) ‘மாமா..மாமா’ என்று திருமணக்கனவுடன் கார்த்தியைச் சுற்றி வருகிறார்கள். அவர்களில் ஒருவரைத்தான் ‘கார்த்தி’ திருமணம் செய்து கொள்வார் என்பது உறவுகளின் கனவும் எதிர்பார்ப்பும். இதற்காக ரகசியப் போட்டியே நடக்கிறது.
ஆனால் – பேருந்துப் பயணத்தில் பார்க்கும் ஒரு பெண்ணின் (சயீஷா) மீது காதல்வயப்படுகிறார் கார்த்தி. இவர்களின் திருமணத்திற்கு சத்யராஜ் ஒப்புக் கொண்டாலும் உறவுகளின் எதிர்ப்பை மீறி எப்படி இந்த திருமணத்தை நடத்த முடியும் என்கிற கவலை ஏற்படுகிறது. ‘நம் உறவுகளுக்குள் விரிசல் விழாமல், ஒருவர் விடாமல் அனைவரின் சம்மதத்தையும் பெற்றால் இந்த திருமணம் நடக்கும்” என்று மகனிடம் வாக்கு கேட்கிறார்.
நவக்கிரகங்கள் மாதிரி வெவ்வேறு குணாதிசயங்களைக் கொண்ட தன் அக்காள்களையும் அவர்களின் உறவுகளையும், மிக முக்கியமாக முறைப்பெண்களின் வருத்தத்தையும் கடந்து எப்படி கார்த்தியால் தன் காதலை அடைய முடியும்? ‘குணசிங்கத்தைக் கொடூரமான முறையில் கொன்றே தீருவேன்’ என்று பழிவாங்கத் துடிக்கும் வில்லனின் இம்சை வேறு இன்னொருபுறம்..
இடியாப்பச் சிக்கலுக்குள் மாட்டிக் கொண்ட குணசிங்கம்.. தனக்கு முன்னே இருந்த சவால்களை எப்படி எதிர்கொண்டார் என்பதை மீதக்காட்சிகள் விவரிக்கின்றன.
தொலைக்காட்சித் தொடர்களின் பாணியை நினைவுப்படுத்தினாலும், சில தேய்வழக்கு காட்சிகளைக் கொண்டிருந்தாலும் ஒரு குடும்பத்திற்குள் உள்ள வெவ்வேறு குணாதிசயம் கொண்ட மனிதர்களையும் அவர்களின் மனச்சிக்கல்களையும் மிக இயல்பான காட்சிகளின் மூலம் வெளிக்கொணர்ந்துள்ளர் இயக்குநர். கூட்டுக்குடும்பத்தில் இன்னமும் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவர்கள் இந்தப் படத்தை நெருக்கமாக உணர்வார்கள். குறிப்பாக அதிக எண்ணிக்கையிலான மூத்த சகோதரிகளைக் கொண்ட கடைக்குட்டிகள் தங்களின் பிரதிபலிப்பையே திரையில் பார்ப்பார்கள். இப்படியொரு வாழ்க்கை முறையை இழந்து விட்டோமே என்று சமகாலத்தவர்களும் ஏங்கும் அளவிற்கு உறவுகளின் பலத்தையும் பலவீனத்தையும் துல்லியமாக சித்தரித்துள்ளார் பாண்டிராஜ்.
‘காற்று வெளியிடை’ போன்ற மேல்தட்டு பாத்திரமாக இருந்தாலும் சரி, இது போன்ற கிராமத்து ஆசாமியாக இருந்தாலும் சரி.. பெரிதான நெருடல் இல்லாமல் ‘நச்’ சென்று பொருந்துகிறார் கார்த்தி. வேட்டியை மடித்து மீசையை முறுக்கிக் கொண்டு பாய்வதாகட்டும், ஒவ்வொரு அக்காவிடமும் சென்று பாசத்தைப் பொழிவதாகட்டும், பிறகு கோபித்துக் கொண்டு முறைத்து நிற்பதில் ஆகட்டும்.. அத்தனை இயல்பும் அழகும். ‘குணசிங்கம்’ பாத்திரத்தை நிறைவாக கையாண்டுள்ளார் கார்த்தி.
தோற்றத்தில் தமிழ்நாட்டுப் பெண்ணாக இல்லாவிட்டாலும், இந்தப் பாத்திரத்தில் கச்சிதமாகப் பொருத்தப்பட்டுள்ளார் சயீஷா. செல்வாக்கான குடும்பத்தில் பிறந்திருந்தாலும், தன்னுடைய சொந்த உழைப்பின் மூலம் நிற்க விரும்பும் இவரது பாத்திரப்படைப்பு அருமை.
‘சிவாஜி’ திரைப்படத்தில் வரும் ‘ரஜினி –விவேக்’ போல சூரிக்கு தாய்மாமன் கார்த்தி. காட்சிகளின் தீவிரத்தன்மை மிகையாகி விடாமல் சூரியின் நகைச்சுவை வசனங்கள் காப்பாற்றுகின்றன. ‘சரிதான்.. இப்ப இவங்க ஆரம்பிச்சிட்டாங்க’ என்று பிரச்னை செய்யும் ஒவ்வொருவரைப் பற்றியும் இவர் முன்னமே சொல்வது சிரிப்பை வரவழைக்கிறது. ‘உளவுத்துறை’ ‘ரத்தக்கண்ணீர்’ ‘பாசமலர்’ என்று ஒவ்வொரு அக்காவிற்கும் வைத்திருக்கும் பட்டப்பெயர்கள், நம் வீடுகளில் நிகழும் குறும்புகளை பிரதிபலிக்கிறது.
சத்யராஜிற்கு அதிக வாய்ப்பு இல்லையென்றாலும் கூட தன்னுடைய பங்கை சரியாக செய்திருக்கிறார். கிளைமாக்ஸ் வசனத்தில் விஜி சந்திரசேகர் அசத்தியிருக்கிறார். மஞ்சள் பூசிய முகமும் பெரிய குங்குமப் பொட்டுமாக ‘சாமியாடி’யாக வரும் மெளனிகாவின் நடிப்பு பிரமாதம். போலவே இதர அக்காள்களும் தனித்தனியான குணாதிசயங்களைக் கொண்டிருக்கிறார்கள். குடித்து சலம்பல் செய்து விட்டு பிறகு வக்கணையாக உட்கார்ந்து சாப்பிடும் பாத்திரத்தை சுவாரஸ்யமாக செய்துள்ளார் இளவரசு.
‘அவன் வந்தா நான் வரமாட்டேன்’ என்று பரஸ்பரம் முறைத்துக் கொண்டு நிற்கும் வீட்டு மாப்பிள்ளைகளாக சரவணணும் மாரிமுத்துவும் காட்சிகளை சுவாரஸ்யப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். ‘படித்த மாப்பிள்ளை’யின் பிரத்யேகமான பந்தாக்களை ஸ்ரீமன் இயல்பாக கொண்டுவந்துள்ளார். முறைப் பெண்களாக வரும் பிரியா பவானி சங்கரும், அர்த்தனா பினுவும் தங்களின் இயல்பான நடிப்பைத் தந்திருக்கிறார்கள். பானுப்பிரியா, பொன்வண்ணன், யுவராணி, என்று ஏகப்பட்ட நட்சத்திரங்கள். ஒவ்வொரு காட்சியிலும் சுமார் இருபது பேராவது இருக்கிறார்கள். இயக்குநர் எப்படி சமாளித்தார் என்று ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. வீட்டின் மூத்த உறுப்பினராக வரும் பாட்டி மிகவும் கவர்கிறார்.
‘அவனோட மரணம் இதுவரை இல்லாத அளவிற்கு ரொம்ப கொடூரமாக இருக்கணும்” என்று ஏகப்பட்ட தயாரிப்புகளுடன் துவக்கத்தில் காட்டப்படும் வில்லன் பாத்திரம், பிறகு கொசு அடித்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருப்பது, இதன் பலவீனமான சித்தரிப்பைக் காட்டுகிறது. சாதியின் பெயரால் அரசியல் செய்யும் தலைவர்கள், ஆணவக் கொலை போன்ற சமூக அநீதிகளும் இந்தப் பாத்திரத்தின் மூலம் கண்டிக்கப்படுகின்றன.
இசை டி.இமான். பாடல்கள் உருவாக்கும் தன்னுடைய பாணியை ஒரு குறிப்பிட்ட வசீகரமான வடிமைப்பிற்குள் கொண்டு வந்து விட்டார் என்பது இனிமைதான். ஆனால் அது சலிப்பதற்குள் மாற்றிக் கொள்வது நல்லது. பின்னணி இசை அபாரமானதாக இருக்கிறது. காட்சிகளின் அழகியலையும் பரபரப்பையும் வேல்ராஜின் ஒளிப்பதிவு சிறப்பாக கைப்பற்றியிருக்கிறது. படத்தின் துவக்கத்தில் வரும் ‘ரேக்ளா’ ரேஸூம் சரி, கார்த்தி –சயீஷா’வின் டூயட்டும் சரி.. அட்டகாசமாக பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது.
வானமாதேவி, கண்ணுக்கு இனியாள், மங்கம்மா ராணி, சிவகாமியின் செல்வன்.. என்று பாத்திரத்தின் பெயர்கள் அழகான தமிழில் இனிமையாக அமைந்துள்ளன. ‘இந்தியாவின் முதுகெலும்பு விவசாயம்’ ன்னு சொல்லிச் சொல்லியே அதை பின்னாலே ஒளிச்சு வெச்சுட்டாங்க’ என்பது போன்று விவசாயத்தின் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்தும் காட்சிகளும் வசனங்களும் ரசிக்க வைக்கின்றன. திருமண அழைப்பிதழ்களில் படித்த பட்டங்களைப் பெருமையாக போட்டுக் கொள்வது போல ‘விவசாயி’ எனும் அடையாளம் ஏன் பெருமிதப்படுத்தப்படவில்லை என்கிற கேள்வி முக்கியமானது.
படத்தின் துவக்கத்தில் கார்த்தியின் உறவுகளை வரிசையாக அறிந்து கொள்ளவே மூச்சு வாங்குகிறது. அத்தனை உறவுகள். இது விவசாயத்தின் பெருமையைப் பற்றி சொல்லும் திரைப்படமோ என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே பாதிப்படம் முடிந்து விடுகிறத. பிரச்னையின் மையம் பிறகுதான் துவங்குகிறது. இது திரைக்கதையின் ஒரு பலவீனம்.
‘ஆண் குழந்தைதான் வேண்டும்’ என்று பலமணம் புரிகிற சத்யராஜின் பிற்போக்குத்தனமான சிந்தனை படத்தின் இறுதிக்காட்சியின் மூலம் திருத்தப்பட்டிருந்தாலும் ‘ஒற்றைக் குழந்தையோடு’ நிறுத்தி விட்ட கார்த்தியின் மகளுக்கு எப்படி பல உறவினர்கள் கிடைப்பார்கள் என்கிற குழப்பமான கேள்வியும் இணைந்துள்ளது.
சாகச நாயகர்களின் சண்டைப் படங்களும், நகைச்சுவைப் பேய் என்கிற அபத்தங்களும் நிறைந்திருக்கிற சமகால தமிழ் சினிமாவில், ஒரு குடும்பச் சித்திரத்தை உருவாக்கி கடந்த கால மறுமலர்ச்சியை மீண்டும் விதைத்துள்ளார் பாண்டிராஜ். நாடகத்தனமாகவும், மெல்லிய பிரச்சாரமாகவும் இருந்தாலும் அழிந்து கொண்டிருக்கும் கூட்டுக்குடும்பம் மற்றும் விவசாயம் ஆகியவற்றின் அருமையை ஆழமாக உணர்த்திய ‘கடைக்குட்டி சிங்கம்’ நிச்சயம் நம்மைக் கவரும்.
உயர் கல்வி வளர்ச்சிக்கு தனியார் பல்கலைக்கழகங்கள் அவசியம்: தமிழக அரசு
By DIN | Published on : 14th July 2018 02:49 AM |
உயர் கல்வி வளர்ச்சிக்கு தனியார் பல்கலைக்கழகங்களின் தேவை இன்றியமையாதது என்று தமிழக அரசு தெரிவித்துள்ளது.
இதுகுறித்து அரசு வெள்ளிக்கிழமை வெளியிட்ட அறிவிப்பு:-
கிராமப்புற மாணவ-மாணவிகள் உயர்கல்வி கற்பதற்காக நகரங்களை நாடிச் செல்ல சிரமப்படாமல், அவர்கள் வசிக்கும் இடங்களுக்கு அருகிலேயே உயர் கல்வி கற்பதற்குப் பல நடவடிக்கைகளை தமிழக அரசு எடுத்து வருகிறது.
இதற்கு ஏதுவாக கடந்த ஏழு ஆண்டுகளில் தமிழகத்தின் பல்வேறு பகுதிகளில் 56 அரசு - பல்கலைக்கழக உறுப்பு மற்றும் அறிவியல் கல்லூரிகள், 4 அரசு பொறியியல் கல்லூரிகள், 19 பலவகை தொழில்நுட்பக் கல்லூரிகள் தொடங்கப்பட்டுள்ளன.
மேலும், வேலைவாய்ப்பினைப் பெறுவதற்கு ஏதுவாக 264 புதிய பாடப் பிரிவுகளை அறிமுகப்படுத்தி, அரசு கல்லூரிகளுக்கான உட்கட்டமைப்பு வசதிகளும் மேம்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இதன் மூலம் உயர் கல்வியில் மொத்த மாணவர் சேர்க்கை விகிதத்தில் 46.9 சதவீதத்தை அடைந்து, இந்தியாவிலேயே தமிழகம் முதல் இடத்தில் உள்ளது.
தனியார் பல்கலைக்கழகங்கள்: தமிழகத்தின் உயர் கல்வி வளர்ச்சிக்காக, அரசு பல்கலைக்கழகங்கள் மட்டுமின்றி தனியார் பல்கலைக்கழகங்களின் தேவையும் இன்றியமையாதது. இந்தப் பல்கலைக்கழகங்களில் ஏழை-எளிய மாணவ-மாணவிகள் படிப்பதற்காக 35 சதவீத இடஒதுக்கீடு பெறலாம்.
தனியார் துறையில் சாய் கல்வி, மருத்துவம், ஆராய்ச்சி மற்றும் பொறுப்புக் கட்டளையின் மூலமாக பல்கலைக்கழகத்தை உருவாக்க தமிழக அரசு அனுமதி அளித்துள்ளது. இதற்காக, அந்தப் பல்கலைக்கழகத்தின் நிர்வாக அறங்காவலர் கே.வி.ரமணி, முதல்வர் பழனிசாமியை தலைமைச் செயலகத்தில் வெள்ளிக்கிழமை சந்தித்து நன்றி தெரிவித்தார்.
இந்த நிகழ்வில், உயர்கல்வித் துறை அமைச்சர் கே.பி.அன்பழகன், செயலாளர் சுனில் பாலிவால் உள்ளிட்ட பலரும் கலந்து கொண்டனர் என அந்த அறிவிப்பில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.
By DIN | Published on : 14th July 2018 02:49 AM |
உயர் கல்வி வளர்ச்சிக்கு தனியார் பல்கலைக்கழகங்களின் தேவை இன்றியமையாதது என்று தமிழக அரசு தெரிவித்துள்ளது.
இதுகுறித்து அரசு வெள்ளிக்கிழமை வெளியிட்ட அறிவிப்பு:-
கிராமப்புற மாணவ-மாணவிகள் உயர்கல்வி கற்பதற்காக நகரங்களை நாடிச் செல்ல சிரமப்படாமல், அவர்கள் வசிக்கும் இடங்களுக்கு அருகிலேயே உயர் கல்வி கற்பதற்குப் பல நடவடிக்கைகளை தமிழக அரசு எடுத்து வருகிறது.
இதற்கு ஏதுவாக கடந்த ஏழு ஆண்டுகளில் தமிழகத்தின் பல்வேறு பகுதிகளில் 56 அரசு - பல்கலைக்கழக உறுப்பு மற்றும் அறிவியல் கல்லூரிகள், 4 அரசு பொறியியல் கல்லூரிகள், 19 பலவகை தொழில்நுட்பக் கல்லூரிகள் தொடங்கப்பட்டுள்ளன.
மேலும், வேலைவாய்ப்பினைப் பெறுவதற்கு ஏதுவாக 264 புதிய பாடப் பிரிவுகளை அறிமுகப்படுத்தி, அரசு கல்லூரிகளுக்கான உட்கட்டமைப்பு வசதிகளும் மேம்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இதன் மூலம் உயர் கல்வியில் மொத்த மாணவர் சேர்க்கை விகிதத்தில் 46.9 சதவீதத்தை அடைந்து, இந்தியாவிலேயே தமிழகம் முதல் இடத்தில் உள்ளது.
தனியார் பல்கலைக்கழகங்கள்: தமிழகத்தின் உயர் கல்வி வளர்ச்சிக்காக, அரசு பல்கலைக்கழகங்கள் மட்டுமின்றி தனியார் பல்கலைக்கழகங்களின் தேவையும் இன்றியமையாதது. இந்தப் பல்கலைக்கழகங்களில் ஏழை-எளிய மாணவ-மாணவிகள் படிப்பதற்காக 35 சதவீத இடஒதுக்கீடு பெறலாம்.
தனியார் துறையில் சாய் கல்வி, மருத்துவம், ஆராய்ச்சி மற்றும் பொறுப்புக் கட்டளையின் மூலமாக பல்கலைக்கழகத்தை உருவாக்க தமிழக அரசு அனுமதி அளித்துள்ளது. இதற்காக, அந்தப் பல்கலைக்கழகத்தின் நிர்வாக அறங்காவலர் கே.வி.ரமணி, முதல்வர் பழனிசாமியை தலைமைச் செயலகத்தில் வெள்ளிக்கிழமை சந்தித்து நன்றி தெரிவித்தார்.
இந்த நிகழ்வில், உயர்கல்வித் துறை அமைச்சர் கே.பி.அன்பழகன், செயலாளர் சுனில் பாலிவால் உள்ளிட்ட பலரும் கலந்து கொண்டனர் என அந்த அறிவிப்பில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.
அவசியத்திற்கு போராட வேண்டும், அனாவசியத்திற்கு போராடக்கூடாது: நீதிபதி என்.கிருபாகரன்
By DNS | Published on : 14th July 2018 05:57 PM |
நெய்வேலி: அரசியல், வீடு, சமூகம் எங்கும் இணக்கமில்லை, எதிர் மறையான சிந்தனையே உள்ளது. அவசியத்திற்கு போராட வேண்டும், அனாவசியத்திற்கு போராடக்கூடாது. இந்நிலையை மாற்றி சரியான பாதைக்கு மாணவா்களாகிய நீங்கள் தான் கொண்டுச்செல்ல வேண்டும் என்று சென்னை உயா்நீதி மன்ற நீதிபதி என்.கிருபாகரன் பேசினார்.
கடலூா் மாவட்டம், வடலூா் வள்ளலார் குருகுலம் மேல்நிலைப் பள்ளி வளாகத்தில் உள்ள டாக்டா் நா.மகாலிங்கம் கலையரங்கில் ஓபிஆர் கல்வி நிறுவனங்களின் தாளாளர் ஆர்.செல்வராஜ் எழுதிய அருட்செல்வரின் தருமத்தின் தவம் என்ற நூல் வெளியிட்டு விழாவில் சென்னை உயர்நீதிமன்ற நீதிபதி என்.கிருபாகரன் சிறப்பு விருந்தினராக பங்கேற்று நூலை வெளியிட்டு பேசினார்.
அப்போது, கல்வி தற்போது வியாபாரமாகி விட்டதாகக் கூறுகின்றனா். அந்த வியாபாரத்தில் கொஞ்சமும் எதிர்பார்ப்பு இல்லாமல் மக்கள் தொண்டே மகேசன் தொண்டு என சொல்லக்கூடிய நிறுவனம் ஓபிஆா் கல்வி நிறுவனம்.
நடிகா்கள், அரசியல் கட்சித்தலைவா்கள் பேசினால் கை தட்டல்கள் எழும். ஆனால், ஒரு கல்வி நிறுவனத்தின் செயலர் பேசுகையில் கை தட்டல் எழுந்தால் அவா் எந்த அளவிற்கு அரும்பணியாற்றியிருக்க வேண்டும்.
மருத்துவ தொழிலை தவிர வேறு எந்தத் தொழிலும் கிடையாது என சில பெற்றோர்கள் நினைக்கின்றனா். மருத்துவர் ஆக வேண்டும் என்று குழந்தை பருவம் முதலே மனப்பால் கொடுத்து வளர்க்கின்றனர். அதை அடைய முடியாத நிலையில் அந்த குழந்தை தற்கொலை செய்துக்கொள்கிறது. அப்படிப்பட்ட சூழ்நிலை இருக்கக் கூடாது.
மருத்துவராக நினைக்கின்றனா். ஆக முடியாத நிலையில் பொறியாளா், ஆசிரியர், நல்ல அரசியல் வாதியாகலாம். நல்லவா்கள் வந்தால் தான் அரசியல் நன்றாக இருக்கும். ஆகவே, எந்தவொரு தொழிலாக இருந்தாலும் சரி நோ்மையாக நடந்துக்கொண்டால் தவறு ஏதுமில்லை.
கிராமத்தில் படித்தாலும், தமிழ் வழியில் படித்தாலும் உங்களின் உழைப்பு, நன்நடத்தை உங்களை உயா்ந்த இடத்திற்குக் கொண்டு செல்லும். தாய், தந்தையரை கடவுளாக போற்ற வேண்டும். ஆசிரியருக்கு மரியாதை செலுத்த வேண்டும். உற்றார் உறவினா்களிடையே விட்டுக்கொடுத்துச் செல்ல வேண்டும். இதுதான் வாழ்க்கை.
எல்லோரும் சோ்ந்து வாழ்வது, விட்டுகொடுப்பது, இணக்கமாக இருப்பது, இருப்பதை கொடுப்பது போன்ற கொள்கைகளை கடைபிடித்தால் அமைதி மட்டும் தான் இருக்கும். மற்றவா்கள் உங்களை இழிவு படுத்தி பேசினாலும், அவா்கள் மனம் புண்படும் வகையில் நீங்கள் பேசக்கூடாது. வாதத்தை மென்மையானதாக இருக்க வேண்டும்.
சுதந்திரத்திற்காக பலா் தியாகம் செய்துள்ளனா். காந்தி, நேரு கண்ணுக்கு தெரிந்தவர்கள், தெரியாதவர்கள் பலா் உள்ளனா். அவா்கள் பெற்று தந்த சுதந்திரம் தான் நமது சுதந்திரம். இது வீணாகக்கூடாது. அரசியல், வீடு, சமூகம் எங்கும் இணக்கம் இல்லை. எதிர்மறை சிந்தனையே உள்ளது. இந்த சூழ்நிலையை சரியான திசைக்கு மாணவா்களாகிய நீங்கள் தான் கொண்டு செல்ல வேண்டும். அப்போதுதான் போராட்ட வீரா்களின் ஆம்மா சாந்தி அடையும்.
கல்வி வேண்டும் அதுவும் மகிழ்ச்சியோடு இருக்க வேண்டும். அந்த மகிழ்ச்சிதான் உலக வாழ்க்கை. தற்போது சமூதாயத்தில் ஒத்துச்செல்லும் குணங்கள் இல்லை. ஜாதி, மதம், அரசியல், கட்சிகள் என பலவாக பிரிந்து கிடக்கிறார்கள். பள்ளி, கல்லூரியில் மகிழ்ச்சியான சூழல் உருவாகிறது என்றால் அந்த சமுதாயமே மகிழ்ச்சியான சமுதாயமாக அமையும். அங்கு பிரிவினை, ஏற்றத் தாழ்வுகள், சாதி, மதம், பிரிவினைகள் இருக்காது. சுத்த சன்மார்க்க வள்ளலார் கண்ட வழி அங்கே பிறக்கும்.
இப்போது எந்த இடத்தில் இருந்தாலும் எதிர் மறையான செயல்கள் நடக்கின்றன. எதற்கெடுத்தாலும் போராட்டங்கள். நமக்கு பகுத்தறிவு சிந்தனை வேண்டும். அவசியத்திற்கு போராட வேண்டும், அனாவசியத்திற்கு போராடக்கூடாது. தமிழ் தொன்மையான மொழி, அதற்கான சான்றுகள் கிடைத்துள்ளன. நாம் பல அறிய பொக்கிஷங்களை அழித்து விட்டோம், அதன் பெருமை தெரியாமல். தமிழ்மொழி கடல் கடந்து பேசக்கூடிய மொழி. தமிழ் மொழியை நாம் பறைச்சாற்ற வேண்டும் என்றார்.
By DNS | Published on : 14th July 2018 05:57 PM |
நெய்வேலி: அரசியல், வீடு, சமூகம் எங்கும் இணக்கமில்லை, எதிர் மறையான சிந்தனையே உள்ளது. அவசியத்திற்கு போராட வேண்டும், அனாவசியத்திற்கு போராடக்கூடாது. இந்நிலையை மாற்றி சரியான பாதைக்கு மாணவா்களாகிய நீங்கள் தான் கொண்டுச்செல்ல வேண்டும் என்று சென்னை உயா்நீதி மன்ற நீதிபதி என்.கிருபாகரன் பேசினார்.
கடலூா் மாவட்டம், வடலூா் வள்ளலார் குருகுலம் மேல்நிலைப் பள்ளி வளாகத்தில் உள்ள டாக்டா் நா.மகாலிங்கம் கலையரங்கில் ஓபிஆர் கல்வி நிறுவனங்களின் தாளாளர் ஆர்.செல்வராஜ் எழுதிய அருட்செல்வரின் தருமத்தின் தவம் என்ற நூல் வெளியிட்டு விழாவில் சென்னை உயர்நீதிமன்ற நீதிபதி என்.கிருபாகரன் சிறப்பு விருந்தினராக பங்கேற்று நூலை வெளியிட்டு பேசினார்.
அப்போது, கல்வி தற்போது வியாபாரமாகி விட்டதாகக் கூறுகின்றனா். அந்த வியாபாரத்தில் கொஞ்சமும் எதிர்பார்ப்பு இல்லாமல் மக்கள் தொண்டே மகேசன் தொண்டு என சொல்லக்கூடிய நிறுவனம் ஓபிஆா் கல்வி நிறுவனம்.
நடிகா்கள், அரசியல் கட்சித்தலைவா்கள் பேசினால் கை தட்டல்கள் எழும். ஆனால், ஒரு கல்வி நிறுவனத்தின் செயலர் பேசுகையில் கை தட்டல் எழுந்தால் அவா் எந்த அளவிற்கு அரும்பணியாற்றியிருக்க வேண்டும்.
மருத்துவ தொழிலை தவிர வேறு எந்தத் தொழிலும் கிடையாது என சில பெற்றோர்கள் நினைக்கின்றனா். மருத்துவர் ஆக வேண்டும் என்று குழந்தை பருவம் முதலே மனப்பால் கொடுத்து வளர்க்கின்றனர். அதை அடைய முடியாத நிலையில் அந்த குழந்தை தற்கொலை செய்துக்கொள்கிறது. அப்படிப்பட்ட சூழ்நிலை இருக்கக் கூடாது.
மருத்துவராக நினைக்கின்றனா். ஆக முடியாத நிலையில் பொறியாளா், ஆசிரியர், நல்ல அரசியல் வாதியாகலாம். நல்லவா்கள் வந்தால் தான் அரசியல் நன்றாக இருக்கும். ஆகவே, எந்தவொரு தொழிலாக இருந்தாலும் சரி நோ்மையாக நடந்துக்கொண்டால் தவறு ஏதுமில்லை.
கிராமத்தில் படித்தாலும், தமிழ் வழியில் படித்தாலும் உங்களின் உழைப்பு, நன்நடத்தை உங்களை உயா்ந்த இடத்திற்குக் கொண்டு செல்லும். தாய், தந்தையரை கடவுளாக போற்ற வேண்டும். ஆசிரியருக்கு மரியாதை செலுத்த வேண்டும். உற்றார் உறவினா்களிடையே விட்டுக்கொடுத்துச் செல்ல வேண்டும். இதுதான் வாழ்க்கை.
எல்லோரும் சோ்ந்து வாழ்வது, விட்டுகொடுப்பது, இணக்கமாக இருப்பது, இருப்பதை கொடுப்பது போன்ற கொள்கைகளை கடைபிடித்தால் அமைதி மட்டும் தான் இருக்கும். மற்றவா்கள் உங்களை இழிவு படுத்தி பேசினாலும், அவா்கள் மனம் புண்படும் வகையில் நீங்கள் பேசக்கூடாது. வாதத்தை மென்மையானதாக இருக்க வேண்டும்.
சுதந்திரத்திற்காக பலா் தியாகம் செய்துள்ளனா். காந்தி, நேரு கண்ணுக்கு தெரிந்தவர்கள், தெரியாதவர்கள் பலா் உள்ளனா். அவா்கள் பெற்று தந்த சுதந்திரம் தான் நமது சுதந்திரம். இது வீணாகக்கூடாது. அரசியல், வீடு, சமூகம் எங்கும் இணக்கம் இல்லை. எதிர்மறை சிந்தனையே உள்ளது. இந்த சூழ்நிலையை சரியான திசைக்கு மாணவா்களாகிய நீங்கள் தான் கொண்டு செல்ல வேண்டும். அப்போதுதான் போராட்ட வீரா்களின் ஆம்மா சாந்தி அடையும்.
கல்வி வேண்டும் அதுவும் மகிழ்ச்சியோடு இருக்க வேண்டும். அந்த மகிழ்ச்சிதான் உலக வாழ்க்கை. தற்போது சமூதாயத்தில் ஒத்துச்செல்லும் குணங்கள் இல்லை. ஜாதி, மதம், அரசியல், கட்சிகள் என பலவாக பிரிந்து கிடக்கிறார்கள். பள்ளி, கல்லூரியில் மகிழ்ச்சியான சூழல் உருவாகிறது என்றால் அந்த சமுதாயமே மகிழ்ச்சியான சமுதாயமாக அமையும். அங்கு பிரிவினை, ஏற்றத் தாழ்வுகள், சாதி, மதம், பிரிவினைகள் இருக்காது. சுத்த சன்மார்க்க வள்ளலார் கண்ட வழி அங்கே பிறக்கும்.
இப்போது எந்த இடத்தில் இருந்தாலும் எதிர் மறையான செயல்கள் நடக்கின்றன. எதற்கெடுத்தாலும் போராட்டங்கள். நமக்கு பகுத்தறிவு சிந்தனை வேண்டும். அவசியத்திற்கு போராட வேண்டும், அனாவசியத்திற்கு போராடக்கூடாது. தமிழ் தொன்மையான மொழி, அதற்கான சான்றுகள் கிடைத்துள்ளன. நாம் பல அறிய பொக்கிஷங்களை அழித்து விட்டோம், அதன் பெருமை தெரியாமல். தமிழ்மொழி கடல் கடந்து பேசக்கூடிய மொழி. தமிழ் மொழியை நாம் பறைச்சாற்ற வேண்டும் என்றார்.
Subscribe to:
Comments (Atom)
-
கொடிகட்டிப் பறந்த எம்.ஜி.ஆர் நூற்றாண்டில் கொடிக்கும் சின்னத்துக்கும் சிதறும் அதிமுக By -திருமலை சோமு | ...
-
முடியும் என்றால் முடியும்! சென்னை மாநகரை தராசின் ஒரு தட்டிலும் எஞ்சிய மற்ற தமிழ்நாட்டுப் பகுதிகளை இன்னொரு தட்டிலும் வைத்தால் சமமாக இருக்கும்...
