பதற்றமில்லா பயணம்!

பதற்றமில்லா பயணம்!

தினமணி நடுப்பக்க கட்டுரைகள்

உடல்நலக் குறைபாடு காரணமாக ஏற்படும் சிரமங்களைக் குறைத்து அவர்களும் மற்றவர்களைப்போல தன்னம்பிக்கையுடன் பயணம் செய்ய வகை செய்கின்றன.

Updated On :31 அக்டோபர் 2026, 6:44 am

வெ. இன்சுவை

முகநூலில் ஒரு காணொலியைப் பார்த்தேன். அதில் விமானத்துக்குள் செல்ல வேண்டிய வாயிலின்முன் ஏகப்பட்ட இந்தியர்கள் சக்கர நாற்காலியில் காத்திருந்ததைக் காண முடிந்தது. அது குறித்துப் பேசிய ஒரு வெளிநாட்டவர், இந்தியாவில் நல்ல உடல் நலனுடன் இருப்பவர்கள்கூட சக்கர நாற்காலி சேவையைப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். இதனால், அவசியமானவர்களுக்கு இந்தச் சேவை கிடைப்பதில் சிரமம் இருக்கிறது என்று ஆதங்கப்பட்டார்.

அந்தக் காணொலியில் வயதானவர்கள் ஒரு சிலரே இருந்தார்கள்; மற்றவர்கள் நடுத்தர வயதுக்காரர்கள்; ஆரோக்கியத்துடன் காணப்பட்டார்கள். ஆகவேதான், அந்த வெளிநாட்டவர் அவ்வாறு கூறினார்.

ஒருகாலத்தில் வெளிநாட்டுக்குப் போவது பெருமை. அந்த வாய்ப்பு எல்லோருக்கும் கிட்டாது. தற்போது விமானப் பயணம் பேருந்து பயணம்போல ஆகிவிட்டது. அதிக விவரமில்லாதவர்கள், வெளி உலகப் பரிச்சயம் இல்லாதவர்கள், ஆங்கிலம் தெரியாதவர்கள் எல்லோரும் சர்வசாதாரணமாக தனியாக வெளிநாடு போய் வருகிறார்களே, எப்படி? என்று நான் முன்பெல்லாம் வியந்ததுண்டு. அதன் பின்னரே இந்த சக்கர நாற்காலி சேவை குறித்து தெரியவந்தது. இது எத்தகைய ஓர் அற்புதமான சேவை.

விமான முனையத்தின் பிரம்மாண்டமும் நடைமுறைகளும் முதியவர்களுக்கு ஒருவித அச்ச உணர்வை ஏற்படுத்தும். கண்ணைக் கட்டி காட்டில் விட்டதுபோல் ஒன்றும் புரியாது. சாமான்களை ஒப்படைப்பது, குடியேற்றம், பாதுகாப்பு சோதனை போன்ற இடங்களில் தடுமாறிப் போவார்கள். சக்கர நாற்காலி சேவையைப் பயன்படுத்திக் கொண்டால் எந்தக் கவலையும் இல்லை; சங்கடமில்லாமல் செல்ல முடிகிறது. சக்கர நாற்காலி சேவையால், தான் பட்ட சிரமத்தை உறவினர் ஒருவர் கூறியதைக் கேட்டு அதிர்ச்சி அடைந்தேன். தன் வயதான பெற்றோரை அவர் லண்டனில் இருந்து தோஹா வழியாக சென்னைக்கு அனுப்பினார். லண்டனில் அவர்களை ஏற்றிவிட்டார். அவர்கள் தோஹாவில் இறங்கி சென்னை விமானத்துக்கு மாறவேண்டும். தனியாக அனுப்புகிறோமே என்று சக்கர நாற்காலி சேவை போட்டுவிட்டார்.

தோஹா விமான நிலையம் சென்றடையும்வரை எல்லாம் ஒழுங்காகப் போய்க் கொண்டிருந்தது. தோஹாவில் விமானம் இறங்கியவுடன், விமான பணிப்பெண் "சக்கர நாற்காலிக்காரர்கள் காத்திருக்கவும், கீழே இறங்க வேண்டாம்' என்று கூறிவிட்டார்; ஆறு பேர் மட்டும் தங்கிவிட்டார்கள்; அடுத்து சென்னை விமானத்தைப் பிடிக்க ஒரு மணி நேர அவகாசம் மட்டுமே இருந்த நிலையில் அனைவரும் பதற்றமடைந்தனர். ஒருவரும் வரவில்லை 30 நிமிஷங்கள் கழித்து இவர்களை ஒரு வாகனத்தில் ஏற்றி வாயிலருகே விட்டுவிட்டார்கள்; விமானம் போய் விட்டது; இவர்களுக்கு எப்படி இருந்திருக்கும்?, என்ன செய்வது என்று ஒன்றும் விளங்கவில்லை.

அந்த நிறுவன கவுன்ட்டருக்குப் போய் கேட்டபோது சரியான பதில் கிடைக்கவில்லை.

சென்னைக்கு மறுநாள் மாலை 6 மணிக்குத்தான் விமானம் என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். அங்குமிங்கும் ஓடி கொஞ்சம் கனிவான முகம் தென்பட உதவி கோரி தவித்துப் போயிருக்கிறார்கள். மறுநாள் மாலை 6 மணிவரை உண்மையில் தொலைந்து போய் விட்டவர்கள் நிலை என்று சொல்லலாம். பின்னர், விமானத்தைப் பிடித்து வந்து சேர்ந்திருக்கிறார்கள்.

ஆகவே, சக்கர நாற்காலி போட்டாலும் அவஸ்தைப்பட வேண்டும் என்று இருந்தால் பட்டே ஆகவேண்டும். விமான நிலையங்களில் உள்ள அறிவிப்புப் பலகைகள் பெரும்பாலும் ஆங்கிலம் மற்றும் பிற மொழிகளில் மட்டுமே இருக்கும். ஆகவே, விமானப் பயணம் புதியவர்களை மன ரீதியாகவும், நடைமுறை ரீதியாகவும் பெரிதும் அச்சுறுத்துகிறது. ஏதாவது தவறு நேர்ந்துவிட்டால் என்ற கற்பனையும் பயமும் சேர்ந்து கொள்கிறது. மற்ற பயணிகளின் நடவடிக்கைகள், தோற்றம் கொஞ்சம் யோசிக்க வைக்கிறது. சட்டென்று அவர்களிடம் எதையும் கேட்க முடிவதில்லை. உள்ளூரிலேயே ஏதோ அந்நிய நாட்டில் இருப்பதைப் போன்ற உணர்வு அல்லவா ஏற்படுகிறது?. ஆகவே, சக்கர நாற்காலி சேவை இந்த சங்கடங்களையெல்லாம் தவிர்த்து விடுகிறது.

மேலும், இந்த சேவை இலவசம். நடக்க முடியாதவர்கள், உடல் நலமில்லாதவர்கள், அறுவை சிகிச்சை மேற்கொண்டவர்கள், முதியவர்கள் ஆகியோருக்குப் பேருதவியாக இருக்கிறது.

அதுமட்டுமல்ல, இன்னொரு சேவையும் உள்ளது. அது "மீட் அண்ட் கிரீட்' என்பது. இது பரவலாக அறியப்படவில்லை. அது என்ன வசதி?. அதாவது, பயணிகள் விமான நிலையத்தில் எந்தவித சிரமமும் இன்றி எளிதாகப் பயணிக்க உதவும் ஒரு சிறப்பு உதவி சேவையாகும். பெரிய விமான நிலையங்களில் வழிவகை தெரியாமல் திணறுபவர்கள், வெளிநாடுகளில் இருந்து வருபவர்கள், முதல்முறை பயணம் செய்பவர்கள், முதியவர்கள் மற்றும் குழந்தைகளுடன் பயணம் செய்பவர்களின் பயணத்தை இந்தச் சேவை எளிதாக்குகிறது. விமான நிலையத்துக்கு வந்தவுடன் அல்லது விமானத்தில் இருந்து இறங்கியவுடன் ஒரு பிரதிநிதி நம் பெயர் கொண்ட பதாகையுடன் நிற்பார். நீண்ட வரிசையில் நிற்காமல் பாதுகாப்புப் பரிசோதனை மற்றும் குடியேற்றப் பரிசோதனை போன்றவற்றை விரைவாக முடிக்க உதவுவார். சாமான்களை எடுத்துக் கொள்ளவும் உதவியாளர் இருப்பார். ஒரு விமானத்தில் இருந்து வேறு விமானத்துக்கு மாற வேண்டி இருந்தால் அதற்கான வழிகாட்டலையும் செய்வார். இந்தச் சேவையைப் பெற விமான நிலைய அதிகாரபூர்வ இணையதளம் மூலமாகவோ அல்லது தனியார் பயண நிறுவனங்கள் மூலமாகவோ முன்கூட்டியே முன்பதிவு செய்து கொள்ளலாம். எல்லோரும் சக்கர நாற்காலிக்கு விண்ணப்பிப்பதற்குப் பதில் இந்த சேவையைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம். கட்டணம் உண்டு என்பதற்காக தயங்கக்கூடாது. ஆயிரக்கணக்கில் செலவு செய்து வெளிநாடு போகிறோம். செலவு கூடுதலாக ஆனால்தான் என்ன?

விமான நிலையத்தில் சக்கர நாற்காலி உதவியும் "மீட் அண்ட் கிரீட்' மற்றும் கட்டண பயணப் பை உதவி கோரும் தொடர்புடைய தகவல்களுடன் அதிகாரபூர்வமாக பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன. சக்கர நாற்காலி உதவிக்கு பயணச்சீட்டு முன்பதிவு செய்யும்போதே தொடர்புடைய விமான நிறுவனத்திடம் கோரிக்கை வைக்கலாம். "மீட் அண்ட் கிரீட்' சேவைக்கு விமான நிலைய சேவை வழங்குநரிடம் கிடைக்கும் வசதிகள், முன்பதிவு நடைமுறை, கட்டணம் ஆகியவற்றை உறுதிப்படுத்த வேண்டும். பயணப் பைகளை எடுத்துச் செல்லஉதவியும், இந்தச் சேவையில் தானாக அடங்கி இருக்கிறதா? என்பதைத் தனியாகக் கேட்க வேண்டும்.

இத்தகைய சேவைகள் மனிதநேயத்தின் அடையாளங்கள். பிறரின் உதவியின்றி நீண்ட தொலைவு நடக்க முடியாத ஒருவர், விமான நிலையத்தில் ஒருமுனையில் இருந்து மற்றொரு முனைக்கு சிரமமின்றி செல்லவும், விமானத்தில் ஏறவும், இறங்கிய பிறகு தனது பயணத்தைத் தொடரவும் இவை துணை புரிகின்றன. உடல்நலக் குறைபாடு காரணமாக ஏற்படும் சிரமங்களைக் குறைத்து அவர்களும் மற்றவர்களைப்போல தன்னம்பிக்கையுடன் பயணம் செய்ய வகை செய்கின்றன.

ஆனால், இங்கு ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது; நலமுடன் இருப்பவர்கள் ஏன் சக்கர நாற்காலி உதவியைக் கேட்க வேண்டும்?, இவ்வாறு பொத்தாம் பொதுவாகக் குற்றஞ்சாட்டுவது தவறு. இந்த உதவி ஆடம்பர வசதியோ அல்லது வரிசையைத் தவிர்ப்பதற்கான குறுக்கு வழியோ அல்ல. உடல் இயக்கத்தில் சிரமம் உள்ளவர்கள் கண்ணியத்துடன் பயணம் செய்வதற்கான அவசியமான உதவியாகும். விரைவில் போய் விடலாம் என்பதற்காக இந்த உதவியைப் பயன்படுத்துவது தவறு. ஒரு வசதி நமக்கு நேரத்தை மிச்சப்படுத்துகிறது என்பதற்காக மட்டும் அதைப் பயன்படுத்துவது சரியல்ல.

முதியவர்களைத் தனியாக அனுப்பும்போது நேரடி விமான சேவையே சிறந்தது. அதில் இடம் கிடைக்கவில்லை அல்லது கட்டணம் அதிகம் என்றாலோ விமானம் மாறிச் செல்ல வகை செய்யலாம். அப்படி மாறும்போது குறைந்தது 2 மணி நேரமாவது கண்டிப்பாக இடைவெளி இருக்குமாறு பயணச்சீட்டை முன்பதிவு செய்ய வேண்டும். குறைந்த அவகாசத்தில் அவர்களைப் பதற்றமடைய வைக்கக் கூடாது.

அதேபோல, அவர்கள் எந்த நாட்டில் விமானம் மாற உள்ளார்களோ அந்த நாட்டின் பணம் அவர்களிடம் சிறிது அளவாவது இருக்க வேண்டும். அவசரத் தேவை ஏற்பட்டால் அவர்கள் சிரமப்படக் கூடாது. முக்கியமான மருந்துகளை உடன் வைத்துக்கொள்ள அறிவுறுத்த வேண்டும். கைப்பேசியில் முழு சார்ஜ் இருக்குமாறு பார்த்துக் கொள்ள சொல்ல வேண்டும். அந்த நாட்டில் யாரேனும் தெரிந்தவர்கள் இருந்தால் அவர்களின் கைப்பேசி, தொலைபேசி எண்களைக் குறித்துக் கொடுக்க வேண்டும். சிரமமோ, பயமோ இன்றி அவர்கள் பயணிப்பது மிக மிக அவசியம்.

விமான நிலையங்களில் சக்கர நாற்காலிகளின் எண்ணிக்கை, உதவியாளர்களின் எண்ணிக்கை, ஒரே நேரத்தில் சேவை பெறும் பயணிகளின் எண்ணிக்கை ஆகியவை வரையறுக்கப்பட்டிருக்கலாம். அப்போது உண்மையிலேயே நடக்க முடியாமல் தவிக்கும் ஒருவருக்கு தாமதம் ஏற்படுவது வேதனைக்குரியது. பொதுவரிசையைத் தவிர்க்க "டிஜியாத்ரா' என்ற செயலியை வீட்டிலேயே பதிவிறக்கம் செய்து விமான நிலையத்தில் பயன்படுத்தலாம். ஒருவர் தனக்குத் தேவையில்லாத உதவியை, அதாவது சக்கர நாற்காலி சேவையைப் பெறுவது மற்றொருவருக்கு தேவையான உதவி கிடைப்பதில் தாமதத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும்; இந்த சிந்தனை நம் ஒவ்வொருவருக்கும் வேண்டும்.

கட்டுரையாளர்:

பேராசிரியர்.

சிறைத் துறையினர் விழிக்க வேண்டிய நேரம்!

சிறைத் துறையினர் விழிக்க வேண்டிய நேரம்!

தேனி மாவட்டச் சிறையில் இருந்து 17 கைதிகள் ஒரே தப்பியோடிய சம்பவம் பற்றிய நடுப்பக்கக் கட்டுரை.

.....

தப்பியோடிய கைதிகள்.

Updated On :29 அக்டோபர் 2026, 4:28 am

தினமணி செய்திச் சேவை

பொ. ஜெயச்சந்திரன்

தேனி மாவட்டம் தேக்கம்பட்டியில் உள்ள மாவட்டச் சிறையில் இருந்து 17 விசாரணைக் கைதிகள் ஒரே நேரத்தில் தப்பியோடிய சம்பவம் தமிழக மக்களை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியுள்ளது. அக்டோபர் 26-ஆம் தேதி இரவு நடைபெற்ற இந்தச் சம்பவத்தில், உடல்நலக் குறைவு ஏற்பட்டதாகக் கூறி காவலர்களை அறைக்குள் வரவழைத்து, அவர்களைத் தாக்கிவிட்டு கைதிகள் தப்பியதாக தெரிகிறது. தப்பிய அனைவரும் பிடிபட்டனர்.

தமிழக சிறைகளுக்கு என்று பல சிறப்புகள் உண்டு; அதில் முக்கியமாக, சென்னை மத்திய சிறை. நம் நாட்டில் கட்டப்பட்ட பழைமையான சிறைகளில் ஒன்றாகும். 1837-ஆம் ஆண்டில் பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக் காலத்தில் "மெட்ராஸ் பெனிடென்ஷியரி' என்ற பெயரில் தொடங்கப்பட்டது. வேலூர் மத்தியச் சிறை பிரிட்டிஷாரால், 1830-ஆம் ஆண்டு பெண்களுக்காகக் கட்டப்பட்டது. வேலூர் தொரப்பாடியில் ஆண்கள் மத்திய சிறை கடந்த 1867-ஆம் ஆண்டு சுமார் 153 ஏக்கர் பரப்பளவுடன், வட்ட வடிவில்7 தொகுதிகளையும் கண்காணிக்கும் வகையில் உயர் கண்காணிப்பு கோபுரத்துடன் கட்டப்பட்டது. இங்கு, ஒரே நேரத்தில் 2,100 கைதிகளை அடைத்து வைக்க முடியும்.

கோவை மத்திய சிறை 1872-ஆம் ஆண்டு கட்டப்பட்டது. இந்த சிறை தற்போது ஆக்கிரமித்துள்ள பரப்பளவு 167.76 ஏக்கர். இந்த சிறையின் அங்கீகரிக்கப்பட்ட தங்குமிடங்கள் 2,208. சுதந்திரப் போராட்டத்தின்போது 09.07.1908 முதல் 01.12.1910 வரை வ.உ.சிதம்பரம் பிள்ளை இந்தச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்தார். கடலூர் மத்திய சிறை 1865-ஆம் ஆண்டு கட்டப்பட்டது. இந்த சிறை முதலில் மன வளர்ச்சி குன்றிய கைதிகளை தங்க வைப்பதற்காக பயன்படுத்தப்பட்டு, பின்னர்

1986-ஆம் ஆண்டு பழக்கவழக்க சிறைக் குற்றவாளிகளுக்கான சிறை என மறுவகைப்படுத்தப்பட்டது.1996-ஆம் ஆண்டு சாதாரண சிறையாக மாற்றப்பட்டது. சுதந்திரப் போராட்டத்தின்போது, மகாகவி சுப்பிரமணிய பாரதியார் 20.11.1918 முதல் 14.12.1918 வரை இந்தச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்தார்.

பாளையங்கோட்டை மத்திய சிறை 1880-ஆம் ஆண்டு கட்டப்பட்டது. 1929-ஆம் ஆண்டு வரை மாவட்ட சிறையாக செயல்பட்டது. 1929-ஆம் ஆண்டு போர்ஸ்டல் பள்ளியாக மாற்றப்பட்டது. மாணவர் சேர்க்கை குறைவாக இருந்ததால், போர்ஸ்டல் பள்ளி, புதுக்கோட்டை மாவட்ட சிறை வளாகத்துக்கு மாற்றப்பட்டது. தற்போதைய வளாகம் 1.4.68 முதல் மத்திய சிறையாக செயல்பட்டு வருகிறது. 117.75 ஏக்கர் பரப்பளவு கொண்டது.

சேலம் மத்திய சிறை 1862-ஆம் ஆண்டு கட்டப்பட்டது. 1934-ஆம் ஆண்டு வாலிப கைதிகளை தங்க வைப்பதற்காக சிறை இணைப்பு கட்டப்பட்டது. இந்த சிறையின் பரப்பளவு 113.19 ஏக்கர்.

அங்கீகரிக்கப்பட்ட தங்குமிடம் 1,431. இந்தச் சிறையின் கட்டடக் கலை வடிவமைப்பு தாமரை இதழ்கள் போன்ற வட்ட வடிவில் உள்ளது. அனைத்து செல்களும் ஒரு மையப் புள்ளியை உள்நோக்கி எதிர்கொள்ளும்.

தேக்கம்பட்டி சிறைக்குள் பாதுகாப்புப் பணியில் இருந்தவர்கள் எத்தனை பேர்?, கைதிகளைக் கண்காணிக்கும் நடைமுறைகள் என்ன?, அறைகளின் கண்காணிப்பு எவ்வாறு நடைபெறுகிறது, கண்காணிப்பு கேமராக்கள் செயல்பாட்டில் இருந்தனவா?, காவலர்களின் பணிப் பிரிவு எப்படி இருந்தது? ஒரு கைதி உடல்நலக் குறைவு என்று கூறும்போது, மருத்துவ அவசரநிலையைக் கையாள்வதற்கான பாதுகாப்பு நடைமுறை என்ன?- இவை அனைத்துக்கும் தெளிவான பதில் தேவை.

சிறையின் உயர்ந்த சுவர் வெளியில் இருந்து பார்த்தால், பாதுகாப்பின் அடையாளமாகத் தெரியும். ஆனால், அந்தச் சுவருக்குள் மனிதர்களின் வாழ்க்கை இருக்கிறது. ஒருபுறம், தப்பிச் செல்ல முயற்சிக்கும் கைதிகளைத் தடுக்க வேண்டிய கடமை. மறுபுறம், சட்டப்படி அவர்களுக்கு வழங்க வேண்டிய உரிமைகள் பாதுகாக்கப்படுகின்றனவா என்பதை உறுதி செய்ய வேண்டிய பொறுப்பு. ஒருபுறம் சிறையின் ஒழுங்கு; மறுபுறம் மனிதநேயம். இந்த இரண்டையும் சமநிலைப்படுத்துவதே சிறைக் காவலர்களின் கடினமான பணியாகும்.

காலையில் கைதிகள் எழும் நேரத்திலிருந்து, இரவு சிறை மூடப்படும் நேரம் வரை கண்காணிப்பு. உணவு, மருத்துவம், நீதிமன்ற ஆஜர், சந்திப்பு என கைதிகளின் ஒவ்வொரு நடவடிக்கையிலும் பாதுகாப்பையும், ஒழுங்கையும் உறுதி செய்ய வேண்டிய பொறுப்பு சிறைத்துறையினருக்கு உள்ளது.

சிறைக் காவலரின் பணி சாதாரணமானது அல்ல. அது விழிப்பின், பொறுப்பின், பொறுமையின் பணி. ஒரு கணம் கவனம் குறைந்தாலும், அதன் விளைவு பலரையும் பாதிக்கக் கூடியது. காவலரின் கண் இமைக்கலாம். ஆனால், பாதுகாப்பின் கண் இமைக்கக் கூடாது. அவர்கள் அணியும் சீருடை ஒரு பொறுப்பை நினைவூட்டுகிறது. அந்தச் சீருடையின் ஒவ்வொரு பகுதியிலும், மக்கள் பாதுகாப்பின் நம்பிக்கை இருக்கிறது. சிறைகளிலும் கண்காணிப்பு கேமராக்கள் உள்ளன. ஆனால், கேமரா இருப்பதும், கேமரா மூலம் தொடர்ந்து கண்காணிப்பு நடைபெறுவதும் இரு வேறு விஷயங்கள். ஆனால் அவசரநிலையில் முடிவு எடுக்க வேண்டியது மனிதன்தான். தொழில்நுட்பம் துணையாக இருக்கலாம்; ஆனால், மனித விழிப்புணர்வுக்கு மாற்றாக இருக்க முடியாது.

சிறை என்பது சமுதாயத்தின் இருண்ட வாழ்க்கை வாழும் இடம் மட்டுமல்ல.

தவறிழைத்த மனிதன் தனது தவறை உணர்ந்து, கல்வியையும் தொழிலையும் கற்று, மனதை மாற்றிக் கொண்டு, மீண்டும் சமூகத்தில் நல்ல வாழ்க்கையைத் தொடங்குவதற்கான பாடசாலை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

ஒரு சம்பவம் நடந்த பிறகு, தப்பி ஓடியவர்களைத் தேடுவது காவல் துறையின் கடமை. ஆனால், குற்றவாளிகள் தப்பிச் செல்லும் வாய்ப்பை குறைப்பது நிர்வாகத்தின் கடமை. பாதுகாப்பு குறைபாடுகளைக் கண்டறிந்து சரி செய்வதே சிறந்த நிர்வாகம். ஆகவே, சிறைத் துறையினர் விழிக்க வேண்டிய நேரம்.

தலைமுறை கடந்தும் மறக்கக்கூடாத பாடங்கள்

தலைமுறை கடந்தும் மறக்கக்கூடாத பாடங்கள்

தினமணி நடுப்பக்க கட்டுரைகள்

தொழில்நுட்பம் வளராத காலமாக இருந்தாலும், மனிதநேயம் வளர்ந்திருந்த காலம் அது.

Updated On :23 அக்டோபர் 2026, 6:20 am

தினமணி செய்திச் சேவை

-முனைவர் இளங்கோ கட்டிமுத்து

ஒரு தலைமுறை நம்மை விட்டு மெதுவாக மறைந்து கொண்டிருக்கிறது. இன்னும் பத்து அல்லது பதினைந்து ஆண்டுகளில், அந்தத் தலைமுறையைச் சேர்ந்த பலர் நம்மிடையே இருக்க மாட்டார்கள். அவர்களுடன் ஒரு காலமும், ஒரு வாழ்க்கை முறையும், பல அரிய வாழ்க்கைப் பாடங்களும் மறைந்து போகக்கூடும்.

அவர்கள் வாழ்ந்த உலகம் இன்றைய உலகத்தைப் போன்றதல்ல. வசதிகள் குறைவாக இருந்தாலும், வாழ்க்கையில் நிறைவு இருந்தது. பொருள்கள் குறைவாக இருந்தாலும், மனிதர்களுக்கிடையே அன்பும் அக்கறையும் அதிகமாக இருந்தது. தொழில்நுட்பம் வளராத காலமாக இருந்தாலும், மனிதநேயம் வளர்ந்திருந்த காலம் அது.

1960-களில் கிராமத்தில் வளர்ந்தவர்களுக்கு அந்த வாழ்க்கை இன்றும் நினைவில் இருக்கும். அதிகாலையில் எழுவது, வீட்டைச் சுற்றியுள்ள செடி- கொடிகளுக்கு தண்ணீர் ஊற்றுவது, இறைவழிபாட்டுக்காக தங்கள் வீட்டுத் தோட்டத்திலிருந்தே பூக்களைப் பறிப்பது, கோயிலுக்குச் செல்வது போன்றவை அன்றாட வாழ்க்கையின் இயல்பான பகுதிகளாக இருந்தன.

அதிகாலையில் எழுந்து நடைப்பயிற்சி செல்வார்கள். வழியில் சந்திக்கும் மனிதர்களிடம் நலம் விசாரிப்பார்கள். ஒருவருடைய மகிழ்ச்சியையும் துயரத்தையும் மற்றொருவர் தன்னுடையதாகக் கருதுவார்கள். இரு கைகளையும் கூப்பி வணக்கம் சொல்லும் பண்பாடு இயல்பாக இருந்தது. முன்னோர் வழக்கங்கள், பண்பாடு மற்றும் இயற்கையை மதித்து வாழ்ந்தார்கள்.

இன்று பலரும் "நேரம் இல்லை' என்று கூறுகிறோம். ஆனால், அன்று நேரத்தை உருவாக்கிக் கொண்டார்கள். உறவுகளுக்கும் அண்டை வீட்டாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் நேரம் ஒதுக்கினார்கள். மனித உறவுகள் அவர்களுடைய வாழ்க்கையின் முக்கியமான செல்வமாக இருந்தன.

அந்த தலைமுறையின் வாழ்க்கையில் ஆடம்பரம் அதிகம் இல்லை. பழைய காலணியாக இருந்தாலும் அதைத் தூக்கி எறியாமல் பயன்படுத்துவார்கள். எளிய உடை, எளிய உணவு, எளிய வாழ்க்கை-அதுவே அவர்களின் பெருமை. நம் முன்னோர் இயற்கையுடன் இணைந்து, உழைப்பையும் பாரம்பரிய உணவையும் மதித்து, குடும்பம் மற்றும் சமூக ஒற்றுமையுடன் வாழ்ந்தனர்.

இன்று தேவைகள் அதிகரித்துக் கொண்டே செல்கின்றன. ஆனால், தேவைகள் அதிகரித்தால் மகிழ்ச்சியும் அதிகரிக்கும் என்பதில்லை. அந்த தலைமுறை நமக்குக் கற்றுக் கொடுத்த மிகப் பெரிய பாடங்களில் ஒன்று குறைவிலும் நிறைவாக வாழ்வது.

வீட்டில் தயாரித்த உணவுக்கு தனி மதிப்பு இருந்தது. கோடை காலத்தில் ஊறுகாய், வடாம் போன்றவற்றை வீட்டிலேயே தயாரித்து வைத்துக் கொள்வார்கள். உரலில் இடித்த மசாலாவின் மணமும், வீட்டில் சமைத்த உணவின் சுவையும் அந்த வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது.

நாட்டு தக்காளி, கத்தரிக்காய், கீரைகள் போன்றவற்றைத் தேடித் தேடி வாங்குவார்கள். உணவு என்பது வெறும் வயிற்றை நிரப்புவதற்கான பொருள் அல்ல; அது உடல் நலன், குடும்ப அன்பு, பாரம்பரியம் ஆகியவற்றுடன் இணைந்த ஒன்றாக இருந்தது.

தொலைபேசி இருந்தது - ஆனால், தொலைவு இல்லை! அவர்களுடைய காலத்தில் வீட்டுக்கு ஒரு தரைவழி தொலைபேசி இருந்தாலே அது பெரிய வசதி. தொலைபேசி எண்களை ஒரு சிறிய டைரியில் எழுதிப் பாதுகாத்துக் கொள்வார்கள். சில நேரங்களில் தவறான எண்ணுக்குக்கூட தொலைபேசி சென்றுவிட்டால், "ராங் நம்பர்' என்று சொல்லிவிட்டு தொடர்பைத் துண்டித்துவிடாமல் பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள்!

இன்று நம் கையில் உலகத்தையே இணைக்கும் அறிதிறன்பேசி இருக்கிறது. ஆனால், சில நேரங்களில் அருகில் இருப்பவர்களுக்கே பேச நேரமில்லாமல் போய்விடுகிறது. அன்று தொலைபேசி குறைவாக இருந்தது; ஆனால், மனிதத் தொடர்பு அதிகமாக இருந்தது.

தினமும் செய்தித்தாளைப் படிப்பது அவர்களின் வழக்கம். உலகில் என்ன நடக்கிறது என்பதை அறிந்துகொள்ள ஆர்வம் கொண்டிருந்தார்கள். ஏகாதசி, அமாவாசை, பெüர்ணமி போன்ற நாள்களையும் நினைவில் வைத்திருந்தார்கள். காலத்தின் இயற்கைச் சுழற்சியையும், ஆன்மிக வாழ்க்கையையும் மதித்தார்கள். மருத்துவ வசதிகள் வளராத காலத்திலேயே, நம் முன்னோர் ஆரோக்கியமான வாழ்க்கை முறையில் வாழ்ந்தனர். உடலும் உள்ளமும் இசைவோடு இயங்கியது. மொத்தத்தில் அவர்கள் அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கையை ஆனந்தமாக வாழ்ந்தனர்.

அந்த தலைமுறையின் வாழ்க்கையில் இறை நம்பிக்கைக்கு முக்கிய இடம் இருந்தது. வழிபாடு என்பது வெறும் சடங்காக மட்டும் இல்லாமல், வாழ்க்கையில் ஒழுக்கத்தையும் கட்டுப்பாட்டையும் ஏற்படுத்தும் வழியாகவும் இருந்தது. திருவிழாக்கள், விருந்தோம்பல், யாத்திரைகள், குடும்ப நிகழ்வுகள் என இவை அனைத்தும் மனிதர்களை ஒன்றிணைக்கும் வாய்ப்புகளாக இருந்தன.

ஆனால், அந்த வாழ்க்கையிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது சடங்குகளை மட்டும் அல்ல; அதன் பின்னால் இருந்த அன்பு, ஒழுக்கம், பொறுப்பு, பணிவு, பிறரை மதிக்கும் பண்பு ஆகிய நன்னெறிகளை முன்னெடுத்துச் செல்ல வேண்டும்.

அன்று வீட்டுக்கு விருந்தினர் வந்தால், "எதற்காக வந்தீர்கள்?' என்பதற்கு முன்பாக "சாப்பிட்டீர்களா?' என்பதே கேள்வியாக இருந்தது. அண்டை வீட்டில் ஏதாவது துயரம் என்றால் அனைவரும் சென்று  நிற்பார்கள். திருமணம் என்றால் அனைவரும் சேர்ந்து மகிழ்வார்கள். ஒருவர் நோய்வாய்ப்பட்டால் அவருடைய குடும்பத்துக்கு உதவுவது இயல்பான கடமையாகக் கருதப்பட்டது.

இன்று தொழில்நுட்பம் நம்மை உலகம் முழுவதும் இணைத்திருக்கிறது. ஆனால், மனிதர்களை உள்ளத்தால் இணைக்கும் அந்த அன்பை நாம் காப்பாற்ற வேண்டும். திருவள்ளுவர் கூறுகிறார்:

அன்பிலார் எல்லாம் தமக்குரியர்; அன்புடையார்

என்பும் உரியர் பிறர்க்கு.

அன்பு இருந்தால் மனிதர்களுக்கிடையே சுவர் இருக்காது. அந்த தலைமுறை இதை வாழ்வில் செய்து காட்டியது.

நம் வீட்டில் இன்னும் அந்தத் தலைமுறையைச் சேர்ந்த பெரியவர்கள் இருந்தால், அவர்களை அன்பாகக் கவனித்துக் கொள்ளுங்கள். அவர்களுடன் பேசுங்கள். அவர்களுடைய வாழ்க்கைக் கதைகளைக் கேளுங்கள். அவர்கள் சந்தித்த  சிரமங்களை அறிந்து கொள்ளுங்கள். அவர்கள் எவ்வாறு குறைவான வசதிகளில் வாழ்க்கையை நடத்தினார்கள் என்பதைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள். அவர்களிடம் பழைய அனுபவங்கள் மட்டுமல்ல; வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ளும் மனப் பக்குவமும் இருக்கிறது.

ஒரு பழைய புகைப்படத்தைப் பார்த்து நாம் வரலாற்றை அறிந்து கொள்ளலாம். ஆனால், அந்த வரலாற்றை வாழ்ந்த ஒருவரிடம் நேரடியாகக் கேட்டு அறிந்து கொள்வது இன்னும் பெரிய வாய்ப்பு.

இன்றைய தலைமுறை அறிவியல், தொழில்நுட்பம், விண்வெளி, செயற்கை நுண்ணறிவு எனப் பல துறைகளில் அபாரமான முன்னேற்றங்களைப் பெற்றுள்ளது. நாளைய தலைமுறை இன்னும் உயரங்களைத் தொடும். அது அவசியமான முன்னேற்றம்.

ஆனால், முன்னேற்றம் என்பது வசதிகள் அதிகரிப்பது மட்டுமல்ல; மனிதனின் உள்ளமும் உயர வேண்டும். முன்னேற்றங்கள் மாறட்டும்; ஆனால் மனிதநேயம் மாறக்கூடாது. அந்த தலைமுறையிடமிருந்து நாம் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியது அவர்களுடைய வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு பழக்கத்தையும் அப்படியே பின்பற்றுவது அல்ல.

காலம் மாறுகிறது; வாழ்க்கை முறையும் மாற வேண்டும். ஆனால், காலம் மாறினாலும் சில அடிப்படை மனிதப் பண்புகள் மாறக்கூடாது.

நம் முன்னோர்கள் நமது முகவரி; அவர்கள் நமது பெருமை; அவர்கள் மெதுவாக நம்மை விட்டு மறைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களுடன் ஒரு தலைமுறை மட்டுமல்ல; ஒரு வாழ்க்கை அனுபவமும் மறைந்து கொண்டிருக்கிறது. அவர்களிடம் இருக்கும் அறிவை, அனுபவத்தை, பண்பாட்டை, மனிதநேயத்தை அடுத்த தலைமுறைக்கு எடுத்துச் செல்வது நமது பொறுப்பு.

அவர்களுக்கு பணம் கொடுப்பதைவிட சில நேரங்களில் நேரம் கொடுப்பது முக்கியம். பரிசு கொடுப்பதைவிட அன்பு கொடுப்பது முக்கியம்.

அவர்களுக்காக எல்லாவற்றையும் செய்வதைவிட, சில நேரம் அவர்களுடன் அமர்ந்து அவர்கள் பேசுவதைக் கேட்பது இன்னும் முக்கியம். ஏனெனில் ஒரு நாள் அவர்கள் இருக்க மாட்டார்கள். அப்போது அவர்களுடைய குரல் நினைவாக மட்டுமே இருக்கும்.

எனவே, நம் வீட்டில் அந்த தலைமுறையைச் சேர்ந்த ஒருவர் இருந்தால், அவர்களைப் பாதுகாப்போம். அவர்களை மதிப்போம். அவர்களிடம் கற்றுக்கொள்வோம். அவர்களுடைய நல்ல வாழ்க்கைப் பாடங்களை நம் பிள்ளைகளுக்கு எடுத்துச் சொல்வோம்.

ஒரு தலைமுறை மறையலாம்; ஆனால், அவர்கள் கற்றுத் தந்த நல்ல வாழ்க்கைப் பாடங்கள் மறையக் கூடாது. நம் முன்னோர் நமது அடையாளம்; அவர்களின் நல்ல பண்புகள் நமது எதிர்காலத்தின் அடித்தளம்.

கட்டுரையாளர்:

முன்னாள் இஸ்ரோ விஞ்ஞானி.

சிந்திக்க மறக்கும் தலைமுறை...!

சிந்திக்க மறக்கும் தலைமுறை...!

09.10.2026 DINAMANI 

நாளைய எதிர்காலத்தை உருவாக்கும் அவசரத்தில், குழந்தைகளின் வசந்தகாலமான குழந்தைப் பருவத்தை அவர்களுக்கு அளிக்காமல் இருப்பது பெற்றோர் மட்டுமல்ல, சமுதாயத்தின் பிழையாகவும் கருதப்படுகிறது.

Published On :9 அக்டோபர் 2026, 6:00 am IST

இரா. சரவணன்

புத்தகத்தைத் திறந்து ஒரு கேள்விக்கான விடையைத் தேடிய காலம் மாறிவிட்டது. இன்று குழந்தையின் கையில் அறிதிறன்பேசி இருக்கிறது; அதன் திரையில் இணையம் இருக்கிறது; ஒரு சில விநாடிகளில் விடை சொல்ல செயற்கை நுண்ணறிவும் தயாராக இருக்கிறது. பள்ளிகளும் தொழில்நுட்பத் திறன்களை மாணவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுக்கத் தொடங்கியுள்ளன.

2026-ஆம் ஆண்டுக்கான "இப்சோஸ்' ஆய்வின்படி, இந்தியாவில் 14 வயதுக்கு உட்பட்ட குழந்தைகள் சமூக ஊடகங்களைப் பயன்படுத்துவதற்குத் தடை விதிக்க வேண்டும் என 78 சதவீதம் பேரும், பள்ளிகளில் அறிதிறன்பேசிகளைத் தடை செய்ய வேண்டும் என 57 சதவீதம் பேரும் கருதுகின்றனர்.

அதேநேரத்தில், பள்ளிகளில் செயற்கை நுண்ணறிவுக் கருவிகளைப் பயன்படுத்தத் தடை தேவையில்லை என 61 சதவீதம் பேர் தெரிவித்துள்ளனர். தொழில்நுட்பத்தை முற்றிலும் மறுப்பதற்குப் பதிலாக, அதன் பயன்பாட்டை எவ்வாறு வரையறுப்பது என்பதே சமூகத்தின் அடுத்த கவலையாக மாறியிருப்பதை இந்தத் தரவுகள் காட்டுகின்றன.

இந்தியா முழுவதும் 12,500 குடும்பங்களில் நடத்தப்பட்ட "பாரத் எக்டேட்' ஆய்வும் மற்றொரு முரண்பாட்டை வெளிச்ச மாக்கியுள்ளது. அறிதிறன்பேசிகளைப் பயன்படுத்தும் குழந்தைகளில் 94 சதவீதத்துக்கும் அதிகமானோர் சமூகவலைதளங்களையே அதிகம் பயன்படுத்துகின்றனர். கல்வி சார்ந்த செயலிகளைப் பயன்படுத்துவோர் வெறும் 6 சதவீதம் மட்டுமே என அந்த அறிக்கையில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

யுனிசெஃப் 2026 ஜூன் மாதம் வெளியிட்ட உலகளாவிய அறிக்கையின்படி, 10 நாடுகளில் சுமார் இரண்டு கோடி குழந்தைகள் செயற்கை நுண்ணறிவைத் தீவிரமாகப் பயன்படுத்துகின்றனர். பெரியவர்களைவிட மூன்று மடங்கு வேகத்தில் குழந்தைகள் இந்தத் தொழில்நுட்பத்தை உள்வாங்கி வருவதாகவும், கல்வி மற்றும் வீட்டுப்பாடங்களுக்காக சுமார் 1.30 கோடி குழந்தைகள் செயற்கை நுண்ணறிவைச் சார்ந்திருப்பதாகவும் அந்த அறிக்கை தெரிவிக்கிறது.

இன்றைய குழந்தைகள் முன்னெப்போதும் இல்லாத ஒரு தொழில்நுட்பச் சூழலுக்குள் வளர்ந்து வருகின்றனர். செயற்கை நுண்ணறிவுப் பயன்பாடு "எப்படிச் சிந்திக்க வேண்டும்' என்பதை கற்றுக் கொடுப்பதற்குப் பயன்பட வேண்டுமே தவிர, "எதைச் சிந்திக்க வேண்டும்' என்பதைத் தீர்மானிக்கும் கருவியாக மாறிவிடக் கூடாது. தொழில்நுட்பம் குழந்தையின் படைப்பாற்றலை வளர்க்க வேண்டும்; அந்தப் படைப்பாற்றலுக்கு மாற்றாக அமைந்துவிடக் கூடாது என்பதே கல்வியாளர்களின் பெரும் கவலையாக உள்ளது.

கடினமான கேள்வி எழும்போது அதற்கான விடையைத் தேடி, முயன்று, தவறி, மீண்டும் சிந்திப்பதற்குப் பதிலாக, உடனடியாகச் செயற்கை நுண்ணறிவிடம் விடையைப் பெறும் பழக்கம் உருவானால், சுயமாக முடிவெடுக்கும் திறனும், தன்னம்பிக்கையும் குழந்தைகளிடம் குறைந்துவிடும் என்பதில் எவ்வித மாற்றுக் கருத்தும் இல்லை.

புத்தகத்துக்கு ஓர் எல்லை இருக்கிறது. ஆனால், இணையத் திரைக்கு முடிவே இல்லை. ஒரு காணொலி முடிந்ததும் அடுத்தது ஒரு பதிவு} இப்படி ஒரு தேடலுக்குப் பிறகு மற்றொரு தேடல் எனச் சுழற்சியாகக் குழந்தையின் கவனம் தொடர்ந்து ஈர்க்கப்படுகிறது.

குழந்தைகளின் இணையப் பயன்பாட்டிற்குக் கட்டுப்பாடு அவசியமாகியுள்ளது. "ஒரு நாளைக்கு எத்தனை மணி நேரம் திரையைப் பார்க்கிறாய்' என்ற கேள்வியுடன் மட்டும் அது முடிந்துவிடக் கூடாது. "எதைப் பார்க்கிறாய், ஏன் பார்க்கிறாய், பார்த்த பிறகு எப்படி உணர்கிறாய், அதிலிருந்து என்ன கற்றுக்கொண்டாய்' என்று கேட்பது பெற்றோர் மட்டுமின்றி ஆசிரியர்களின் கடமையாகவும் மாற வேண்டும்.

பள்ளிகளிலும் செயற்கை நுண்ணறிவைக் கற்றுக் கொடுப்பதுடன் கல்வி முடிந்துவிடக் கூடாது. செயற்கை நுண்ணறிவு வழங்கும் தகவலைச் சரிபார்ப்பது எப்படி? அதில் உள்ள பிழைகளைக் கண்டறிவது எப்படி? ஒரு பதிலை ஏன் நம்ப வேண்டும் அல்லது ஏன் சந்தேகிக்க வேண்டும்? சொந்தமாகச் சிந்தித்த பிறகே தொழில்நுட்பத்தின் உதவியை எப்போது நாட வேண்டும்? என்பதையும் மாணவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும். "எப்போது தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும்?' என்பதுடன் "எப்போது பயன்படுத்தக் கூடாது?' என்பதும் கல்வியின் ஒரு பகுதியாக வேண்டும்.

மண்ணில் விளையாடும்போதுதான் ஒரு குழந்தை உலகத்தைத் தன் சொந்த அனுபவத்தின் வழியாகக் கற்றுக்கொள்கிறது. நண்பர்களுடன் சண்டையிட்டு, மீண்டும் சமாதானமாகும்போதுதான் உறவுகளையும் உணர்வுகளையும் புரிந்துகொள்கிறது. தோல்வியடைந்து, காத்திருந்து, மீண்டும் முயன்று வெற்றிபெறும்போதுதான் பொறுமையும் தன்னம்பிக்கையும் உருவாகின்றன. இத்தகைய ஆழமான வாழ்க்கை அனுபவங்களுக்கு எந்தவொரு செயற்கை நுண்ணறிவுக் கருவியும் முழுமையான மாற்றாக இருக்க முடியாது.

நாளைய உலகில் எந்த வேலை இருக்கும்?, எந்தத் திறனுக்கு அதிக மதிப்பு இருக்கும்? என்பதை இன்றே துல்லியமாகக் கணிக்க முடியாது. செயற்கை நுண்ணறிவு பல பணிகளை மாற்றலாம்; புதிய பணிகளையும் உருவாக்கலாம். ஆனால், எந்தத் தொழில்நுட்ப மாற்றத்திலும் மாறாத சில அடிப்படை மனிதத் திறன்கள் உள்ளன. கேள்வி கேட்பது, சந்தேகிப்பது, சிந்திப்பது, கற்பனை செய்வது, பிறரைப் புரிந்துகொள்வது, தோல்வியிலிருந்து மீள்வது, புதிய தீர்வுகளை உருவாக்குவது ஆகியவை அவற்றில் அடங்கும்.

குழந்தைகளை இணையத்திலிருந்து முழுமையாகப் பிரிப்பது தீர்வல்ல. அதேபோல, அவர்களை இணையத்தின் கைகளில் முழுமையாக ஒப்படைப்பதும் தீர்வல்ல. தொழில்நுட்பம் குழந்தையின் வாழ்க்கையில் ஒரு கருவியாக மட்டுமே இருக்க வேண்டும்; குழந்தையின் வாழ்க்கையையே தீர்மானிக்கும் சக்தியாக அது மாறிவிடக் கூடாது.

நாளைய எதிர்காலத்தை உருவாக்கும் அவசரத்தில், குழந்தைகளின் வசந்தகாலமான குழந்தைப் பருவத்தை அவர்களுக்கு அளிக்காமல் இருப்பது பெற்றோர் மட்டுமல்ல, சமுதாயத்தின் பிழையாகவும் கருதப்படுகிறது.

தேவை கட்டுப்பாட்டு வளையங்கள்!

தேவை கட்டுப்பாட்டு வளையங்கள்!

DINAMANI 03.10.2026

மனித அறிவுத்திறன் தனது எல்லையைக் கடந்து, தனக்கு நிகரான, ஏன், தன்னை விடவும் ஆற்றல் வாய்ந்த ஒரு செயற்கை உயிர்ப்பை உருவாக்கியுள்ளது.

Published On :3 October 2026, 5:55 am IST

முனைவர் பவித்ரா நந்தகுமார்

மனித அறிவுத்திறன் தனது எல்லையைக் கடந்து, தனக்கு நிகரான, ஏன், தன்னை விடவும் ஆற்றல் வாய்ந்த ஒரு செயற்கை உயிர்ப்பை உருவாக்கியுள்ளது. அதன் பெயர்தான் செயற்கை நுண்ணறிவு (ஏ.ஐ.). நெருப்பைக் கண்டுபிடித்தபோது மனிதன் நாகரிகத்தின் அடுத்தகட்டத்துக்கு நகர்ந்தான்.

ஆனால், அதே நெருப்பு காடுகளையும் நகரங்களையும் சாம்பலாக்கும் சக்தி வாய்ந்தது என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான். இன்று ஏ.ஐ. தொழில்நுட்பமும் அத்தகையதொரு இருமுனைக் கத்தியாக மாறியிருக்கிறது.

சில நாள்களுக்கு முன்பு, 1980-களில் இருப்பது போன்ற புகைப்படங்கள் சமூக வலைதளங்களில் காணும் இடங்களிலெல்லாம் கொட்டிக் கிடந்தன.

வித்தியாசமான தலை அலங்காரத்துடனும் முக லட்சணத்துடனும் இருந்த அந்தப் புகைப்படங்களை ஏ.ஐ.யிடம் கேட்டுப் பெற்று பரவசமாயினர். இதற்காக எக்கச்சக்க நீர் செலவு ஏற்படும் எனத் தெரிந்தும் தான் கண்கூடாக பார்த்தறியாத, உணராத விஷயத்துக்காக யாரும் கவலைப்பட்டதாக தெரியவில்லை.

மக்களைப் பொருத்தவரை ஏ.ஐ. என்பது ஒரு ஒரு கண்டுபிடிப்பு. அதை வைத்து பொழுதுபோக்கவும், பார்த்து சிரிக்கவும், இறுக்கம் தளர்த்திக் கொள்ளவும்தான் சாமானியன் முயல்கிறான். தன் தேவைக்கு அதை எவ்வாறு பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம் என ஆர்வம் காட்டுகிறான். அப்படி இரண்டு மூன்று நாள்களாக இணையத்தில் கொண்டாட்டமாக நீடித்த இந்த 80-களின் நாட்டம், 2030-இல் மனித இனத்தை காலி செய்து விடும் என்ற ஆய்வாளர்களின் கருத்தால் அப்படியே அரண்டு மௌனமானது.

’2030-க்குள் மனிதகுலத்தையே ஏ.ஐ. அழித்துவிடும்' என்ற அதிர்ச்சியூட்டும் எச்சரிக்கை, ஏதோ அறிவியல் புனைகதை அல்ல. மாறாக, இந்தத் தொழில்நுட்பத்தை இரவு - பகலாக செதுக்கிய உலகத்தரம் வாய்ந்த விஞ்ஞானிகளின் அடிவயிற்றிலிருந்து வெளிவந்த மரண ஓலம்!

இந்த அச்சுறுத்தலின் விதை, ஏ.ஐ. தொழில்நுட்பத்தின் உச்சகட்ட புள்ளிகளாகத் திகழும் ஓபன் ஏ.ஐ., ஆந்த்ரோபிக் போன்ற நிறுவனங்களின் உள்ளிருந்தே முளைத்திருக்கிறது.

இங்கு பணியாற்றிய முன்னணி பாதுகாப்பு ஆராய்ச்சியாளர்களான ஜேகப் காக்சன் மற்றும் ஈவான் ஹுபிங்கர் ஆகியோர், நிறுவனங்களின் வர்த்தகப் பேராசையையும், பாதுகாப்பு விதிகளைப் புறந்தள்ளும் வேகத்தையும் பார்த்து அதிர்ந்து போய் தங்கள் பதவிகளைத் துறந்திருக்கின்றனர்.

அவர்கள் உலகுக்குச் சொன்ன செய்தி இதுதான்: "நாங்கள் உருவாக்கும் இந்த இயந்திரங்கள், மனிதக் கட்டுப்பாட்டை மீறிச் செயல்படும் பேராற்றலை மிக வேகமாக அடைந்து வருகின்றன” ’ஏஐ-யின் தந்தை' என்று போற்றப்படும் ஜாஃப்ரி ஹிண்டன் கூகுள் நிறுவனத்திலிருந்து வெளியேறி, இதே எச்சரிக்கையை விடுத்தார். 2030-க்குள் ஏ.ஐ. மூலம் மனித இனம் அழிய 10%-க்கும் அதிகமாக வாய்ப்பிருப்பதாகப் பாதுகாப்பு நிபுணர்கள் கணிக்கிறார்கள்.

2030-இல் ஏ.ஐ. மனித இனத்தையே கொன்றுவிடும் என ’மீம்ஸ்கள்' பரவிய நிலையில் என்னிடம் என் தோழி ஏ.ஐ. ரோபோக்கள் மனிதர்கள் அனைவரையும் துப்பாக்கி எடுத்து கொன்று விடுமா? என்று தனக்கு ஏற்பட்ட நியாயமான சந்தேகத்தை கேட்டார். இந்த செய்தியால் பலரும் பலவித சிந்தனைக்கு உட்பட்டார்கள். எப்படி அழிவு ஏற்பட வாய்ப்புள்ளது? என தங்களுக்கு தெரிந்த வகையில் சிந்திக்கத் தொடங்கி விவாதித்தார்கள். பணிபுரியுமிடத்தில் இருந்த மற்றொரு தோழி இன்னும் ஆழமாக இதைப் பற்றி பேசினார்.

மூன்று அதிவேக செயற்கை நுண்ணறிவு ரோபோக்களை ஓர் இடத்தில் கிடத்தி அதற்கு இணைய இணைப்பை இல்லாது அல்லது கிடைக்காத வகையில் தனிமைப்படுத்தி இருந்தார்களாம். அதில் ஒரு ரோபோ அதுவாகவே தன்னிச்சையாக முயன்று வேறொரு கணினியை இருந்த இடத்திலிருந்தே ’ஹாக்' செய்து இணைய இணைப்பை பெற்றுக் கொண்டதாம்.

இதைப் பார்த்த மற்ற இரு ரோபோக்களும் அதே வழிமுறையைப் பின்பற்றி இணைய இணைப்பைப் பெற்று செயல்படத் தொடங்க, பின்னர் அவற்றுக்கிடையே யார் தலைமைப் பொறுப்புக்கு வருவது என்ற போட்டி ஏற்பட்டிருக்கிறது. அந்தப் போட்டிக்கு இந்த மூன்று ரோபோக்களும் ஒன்றை ஒன்று போட்டுத் தாக்க தீவிரமாக செயல்பட நிலைமை மோசமாக மாறிப் போயுள்ளது.

பின்னர், இவற்றுக்குக் கிடைத்த இணைய இணைப்பைத் துண்டித்து, இவற்றைச் செயலிழக்கச் செய்து பிரித்திருக்கிறார்கள். இது செயற்கை நுண்ணறிவு குறித்து நடைபெறும் ஆராய்ச்சியின் தொடக்கம்தான். இது போன்ற பலவித ஆராய்ச்சிகளைக் கட்டுப்பாடுகள் ஏதும் இன்றி உலகின் பல்வேறு இடங்களில் தொடர்ந்து நிகழ்த்திக் கொண்டே இருக்கிறார்கள்.

ரோபோக்களுக்கு மனித உணர்வுகள் வந்தால் என்ன ஆகும் என்று ரோபோ படம் மூலம் பல ஆண்டுகள் முன்பே நாம் திரைப்படத்தில் பார்த்தோம். பொழுதுபோக்கு அம்சத்துடன் தயாரிக்கப்பட்ட படம் என்ற அளவில் சுவாரஸ்யத்துடன் நாம் அனைவரும் அந்தப் படத்தைப் பார்த்து ரசித்தோம். ஆனால், அப்படிப்பட்ட களேபரங்கள் எல்லாம் வெவ்வேறு வடிவங்களில் வெவ்வேறு வகைமைகளில் நம் கண் முன்னே அரங்கேறப் போகிறது என்று நினைக்கும் போது இதயம் தாறுமாறாக துடிக்கத்தான் செய்கிறது.

மனிதர்களை ஏ.ஐ. நேரடியாகத் துப்பாக்கியால் சுட்டுக் கொல்லாது. மாறாக, அது மனிதன் வாழும் அமைப்பையே சிதைத்துவிடும் என்கிறார்கள். மனிதன் ஒரு புதிய மென்பொருளை உருவாக்கப் பல மாதங்கள் ஆகின்றன. ஆனால், இன்றைய ஏ.ஐ. தங்களின் சொந்தக் குறியீடுகளை தாங்களாகவே பகுப்பாய்வு செய்து, தங்களைத் தாங்களே நொடிப் பொழுதில் அடுத்த கட்டத்துக்குத் தரம் உயர்த்திக் கொள்கின்றன. மனிதனின் உதவி இல்லாமல் ஏ.ஐ. தன்னைத்தானே மேம்படுத்திக் கொள்ளும்போது, அதன் அறிவுத்திறன் மனிதப் பேரறிவைவிட பல மடங்கு உயர்ந்துவிடும்.

அண்மையில் சில ஆய்வகங்களில், இரண்டு ஏ.ஐ. முகவர்கள் மனிதர்களுக்குப் புரியாத தங்களுக்குள்ளான ஒரு புதிய சங்கேத மொழியை உருவாக்கித் தங்களுக்குள் உரையாடிக் கொண்டனவாம். ஆபத்தை உணர்ந்த விஞ்ஞானிகள் உடனே அவற்றின் மின் இணைப்பைத் துண்டித்திருக்கின்றனர். படைத்தவர்களிடமே மறைக்கும் அளவுக்கு என்ன அந்தரங்கம் அவற்றுக்கு?

இன்றைய ஏ.ஐ. வெறும் கேள்விகளுக்குப் பதிலளிப்பதுடன் நிற்பதில்லை. அவற்றிடம் ஓர் இலக்கைக் கொடுத்தால், அதை அடைவதற்கான வழிகளை அவை தாங்களாகவே திட்டமிடுகின்றன.

ஒரு ஏ.ஐ. முகவரிடம், ’ஒரு குறிப்பிட்ட நிறுவனத்தின் பங்குகளை உயர்த்திக் கொடு' என்று கட்டளையிட்டால், அது இலக்கை அடைய அந்த நிறுவனத்தின் போட்டியாளர்களின் கணினிகளைத் தன்னிச்சையாக ஹேக் செய்யவும், பொய்ச் செய்திகளைப் பரப்பவும் முயற்சி செய்யும் போலும். இலக்கு மட்டுமே அதற்கு முக்கியம், மனித நெறிமுறைகள் அல்ல. தீய எண்ணம் கொண்ட ஒரு மனிதன், உலகை அழிக்கும் ஒரு புதிய வைரûஸ உருவாக்க ஏ.ஐ.-யைப் பயன்படுத்தலாம்.

கரோனா தீ நுண்மியை நாம் யாரும் மறந்திருக்க மாட்டோம். மருத்துவத் துறையில் மருந்துகளைக் கண்டறியப் பயன்படும் அதே ஏ.ஐ., மனிதர்களைக் கொல்லும் நச்சு ரசாயனங்களின் மூலக்கூறு அமைப்பையும் சில நிமிஷங்களில் வடிவமைத்துத் தந்துவிடும் ஆபத்து இருக்கிறது.

எல்லா எச்சரிக்கைகளுக்கும் ஒரு மாற்றுத் தரப்பு உண்டு. தொழில்நுட்ப உலகின் மாமன்னரான ’என்விடியா' முதன்மைச் செயல் அதிகாரி ஜென்சன் ஹுவாங் போன்றவர்கள், 2030-க்குள் உலகம் அழிய வாய்ப்பே இல்லை என்று வாதிடுகின்றனர். ஏ.ஐ. என்பது புள்ளிவிவரங்களின் அடிப்படையில் இயங்கும் ஒரு கணிதக் கருவி . அதற்குத் தற்போதைக்குச் சுய உணர்வோ, பசியோ, கோபமோ, வாழ வேண்டும் என்ற சுயநலமோ கிடையாது. மனிதன் கட்டளையிடாதவரை அதனால் தானாக இயங்க முடியாது என்று வாதிடுகிறார்.

உலகின் நலனுக்காக எத்தனையோ அமைப்புகள் இருந்தும் உலகின் பல இடங்களில் இன்றும் போர் நடைபெற்றுக் கொண்டுதான் இருக்கின்றன. எதிரி நாட்டு மக்களை அழிக்க அல்லது பழிவாங்க மனிதர்கள் ஏ.ஐ.யை தவறாக பயன்படுத்தும் போக்கு நிச்சயம் ஏற்படும்.

ஏ.ஐ. எவ்வளவுதான் புத்திசாலியாக இருந்தாலும், அது இயங்குவதற்கு பிரம்மாண்டமான தரவு மையங்களும், சிலிக்கான் சில்லுகளும், அளப்பரிய மின்சாரமும் தேவை. மனிதன் நினைத்தால் அதன் மின்சாரத் தொடர்பைத் துண்டிப்பதன் மூலம் அதை முடக்கிவிட முடியும்.

அணு ஆயுதங்களைத் தயாரிப்பதில் நாடுகளுக்கு இடையே போட்டி நிலவுவதுபோல, ஏ.ஐ. தொழில்நுட்பத்தில் கூகுள், மைக்ரோசாஃப்ட், மெட்டா மற்றும் சீன நிறுவனங்களுக்கு இடையே கடும் போட்டி நிலவுகிறது. லாப வெறியில், பாதுகாப்புக்கான சோதனைகளைச் செய்யாமல் அவசர அவசரமாக ஏ.ஐ.-யை சந்தையில் வெளியிடும்போது விபத்து நேரிடலாம்.

படை வீரர்களுக்குப் பதிலாக, ஏ.ஐ. மூலம் இயங்கும் தன்னாட்சி ட்ரோன்களும், ரோபோக்களும் போர்க்களத்தில் இறக்கப்படும்போது, ஒரு சிறிய மென்பொருள் பிழை ஒட்டுமொத்த மனிதகுலத்தின் மீதான தாக்குதலாக மாறக்கூடும்.

இயற்கை மனிதனுக்குப் பகுத்தறிவைக் கொடுத்தது; மனிதன் இயந்திரத்துக்கு நுண்ணறிவைக் கொடுத்துள்ளான். நெருப்பைக் கையாண்ட அதே பக்குவத்துடன், சர்வதேச நாடுகள் அனைத்தும் ஒன்றிணைந்து ஏ.ஐ. தொழில்நுட்பத்துக்கான கடுமையான சட்டங்களையும், கட்டுப்பாடு வளையங்களையும் உருவாக்க வேண்டும்.

இயந்திரத்தின் மூளையில் நுண்ணறிவை மட்டும் ஏற்றினால் போதாது. அதன் இதயத்தில் மனிதநேயத்தையும் விதைக்க வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டிருக்கிறது.

கட்டுரையாளர்:

எழுத்தாளர்.

சேவைக்குள் அடங்கும் வாழ்க்கை!

தினமணி

நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள்

சேவைக்குள் அடங்கும் வாழ்க்கை!

வாழ்க்கை ஒரு வட்டம் என்போம்; ஆனால், வாழ்க்கை ஒரு 'பேக்கேஜ்'.

வெ. இன்சுவை

Updated On : 4 ஆகஸ்ட் 2026, 6:01 am IST

காலை முதல் இரவு வரை ஏதோ ஒரு வகையில் நாம் தொகுப்புகளின் உலகில் (பேக்கேஜ்) வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம். தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி, நேரமின்மை மற்றும் வசதியைப் பழகிக் கொண்ட மனித இயல்பு ஆகியவை, நம் அன்றாட வாழ்வில் ஒவ்வோர் அங்கத்தையும் ஒரு தொகுப்பாக மாற்றிவிட்டன. பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை நம் வாழ்வில் நடக்கும் அனைத்து நிகழ்வுகளையும் எடுத்துச் செய்ய முகமைகள் உள்ளன.

'வீட்டைக் கட்டிப் பார்; கல்யாணத்தை செய்து பார்' என்று சொல்வார்கள். இவை இரண்டும் கடினமானவை என்று கருதப்பட்ட காலம் உண்டு. இன்றோ பணம் இருந்தால்போதும், ஒரு சிறு துரும்பைக்கூட கிள்ளிப் போடாமல் ஒரு திருமணத்தை ஆடம்பரமாக நடத்திவிட முடியும். இரண்டு நாள்கள் முன்னரே வந்து தங்கி திருமண வேலைகளை இழுத்துப் போட்டுக்கொண்டு செய்ய ஒருவராலும் இயலாது.

திருமண வரவேற்பு அல்லது முகூர்த்தம் - இந்த இரண்டில், ஏதாவது ஒரு நிகழ்ச்சிக்குப் போனால் போதும். அதுதான் மரியாதை. மிக நெருங்கிய சுற்றம் மட்டுமே இரண்டு தினங்களிலும் இருக்கும். ஒருவரும் முன்வந்து எந்த வேலையும் செய்வதில்லை. ஆகவே, நிகழ்ச்சி மேலாண்மை நிறுவனங்களிடம் ஒப்படைப்பது எளிதாக உள்ளது. அவர்கள் மிகவும் நேர்த்தியாக நடத்திக் கொடுக்கிறார்கள். திருமண வீட்டாரும் விருந்தினர்போல கவலையின்றி பதற்றம் இன்றி மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார்கள்.

குழந்தை பிறப்புக்கு இப்போது மருத்துவமனைகளில் 'பேக்கேஜ்' உண்டு. மருத்துவமனையின் தரம், தங்கும் அறை, பிரசவ முறை ஆகியவற்றைப் பொருத்து கட்டணம் நிர்ணயிக்கப்படும். மருத்துவர்கள் கட்டணம், அறுவைச் சிகிச்சை அரங்கு கட்டணம், அறைக் கட்டணம், நர்சிங் கட்டணம், மருந்துச் செலவு, குழந்தை மருத்துவர் கட்டணம், தடுப்பூசி என அனைத்தும் இதில் அடக்கம். இது நம் பதற்றத்தைக் குறைக்கிறது. பேரக் குழந்தையுடன் வீடு திரும்பலாம். வளைகாப்பு, சீமந்தம், காதணி விழா, மஞ்சள் நீராட்டு விழா, பிறந்த நாள் விழா, அறுபதாம் கல்யாணம் போன்ற அனைத்தையும் நிகழ்ச்சி மேலாண்மை நிறுவனங்கள் சிறப்பாக நடத்திக் கொடுக்கின்றன.

'சுற்றுலா பேக்கேஜ்' இன்று சக்கைப் போடு போடுகிறது. போக்குவரத்து, தங்குமிடம், உணவு, வாகன வசதி என அனைத்தையும் அவர்கள் பார்த்துக் கொள்வதால் பயணம் இனிதாக இருக்கிறது. கல்லூரி கலை நிகழ்ச்சிகள், கருத்தரங்குகள், புத்தகத் திருவிழாக்கள், இசை நிகழ்ச்சிகள், பட்டிமன்றங்கள் ஆகிய அனைத்தும் தற்போது தொகுப்பாக கொடுக்கப்பட்டு விடுகின்றன. அந்த நிறுவனமே சிறப்பு விருந்தினரை ஏற்பாடு செய்கிறது. நிகழ்ச்சிகளை வடிவமைக்கிறது. விருந்தினர்களை அழைத்து வருதல், அவர்களுக்குச் சிறப்பு செய்தல், மேடை அலங்காரம், இருக்கை வசதிகள், ஒலி, ஒளி அமைப்புகள், நினைவுப் பரிசுகள், உணவு வரை அவர்கள் பொறுப்பு. மாணவர்களோ, ஆசிரியர்களோ, நிர்வாகமோ அலட்டிக் கொள்வதில்லை.

குடும்ப நிகழ்வுகளை நாமே நடத்தலாம் என சிலர் நினைக்கக் கூடும். இதை ஏன் வியாபாரமாக்க வேண்டும்? ஆனால், அதற்கு வாய்ப்பு குறைவு. எவரிடமும் உரிமை எடுத்துக் கொண்டு எந்த வேலையையும் செய்யச் சொல்ல தயக்கமாக இருக்கிறது. கேட்க நா எழவில்லை. காரணம், நாம் அவர்கள் வீட்டு நிகழ்வுகளில் தாமரை இலை தண்ணீர்போல இருந்திருப்போம். இந்த அவசர உலகில் அவரவர் ஓட்டம் அவரவருக்கு முக்கியம். நல்லது} கெட்டதுக்கு ஐந்து நிமிஷம் தலை காட்டினால் போதும் என்ற மனநிலைக்கு வந்துவிட்டோம் . நிகழ்ச்சி மேலாண்மை நிறுவனங்களிடம் ஒப்படைப்பது இன்று வழக்காகி உள்ளது.

இந்த நடைமுறைக்கு தற்போது மனிதனின் இறுதிப் பயணம்கூட தப்பவில்லை. தோழி ஒருவரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, அவர் மாறி வரும் நவீன உலகில் வணிகமயம் புகாத இடமே இல்லை என்று கூறி எப்படி நம் பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை மனித வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு கட்டமும் இன்று ஒரு குறிப்பிட்ட விலை கொண்ட 'பேக்கேஜாக' மாறி விட்டது என்று ஆதங்கப்பட்டார். அவர் உறவினர் வீட்டில் ஒரு மரணம். தந்தை இறந்து போனார். அவருக்கு மனைவியும், இரண்டு மகன்களும் உள்ளனர்.

மரணம் சம்பவித்த உடனே அந்த அம்மா அழுது கொண்டிருக்க, மற்ற பெண்கள் உடலுக்குச் செய்ய வேண்டிய சடங்குகளுக்காக சாமான்களை அந்த வீட்டில் தேடி இருக்கிறார்கள். எது எங்கிருக்கிறது என்று தெரியாமல் மகனிடம் கேட்டுள்ளார்கள். மகன் சொன்னாராம் 'யாரும் எதுவும் சிரமப்பட வேண்டாம். நமக்கு ஒரு வேலையும் இருக்காது. 'பேக்கேஜ்'க்கு சொல்லி விட்டேன். அவர்கள் வந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்'. ஆமாம், மரணமும் ஒரு கார்ப்பரேட் சேவையாக மாறிவிட்டது.

இறுதிச்சடங்கு முகமைகள் இன்று பெருகிவிட்டன; ஒரு குடும்பத்தில் ஏற்படும் மரணத்தின்போது சோகத்தில் இருக்கும் உறவினர்கள் சடங்குகளுக்கான வேலைகளில் அலைக்கழிக்கப்படாமல் ஆரம்பம் முதல் இறுதிவரை அனைத்துக் காரியங்களையும் ஒரு தொழில்முறை சேவையாக முன்னின்று நடத்த அமைப்புகள் உள்ளன. தற்கால நகர்ப்புறச் சூழலில் கூட்டுக் குடும்ப அமைப்புகள் குறைந்துவிட்ட நிலையில் இத்தகைய நிறுவனங்களின் சேவை தேவையாய் இருக்கிறது.

ஒரு மரணம் நிகழ்ந்த நிமிஷத்தில் இருந்து உடல் அடக்கம் அல்லது தகனம் செய்யப்படும் வரை உள்ள அனைத்துத் தேவைகளையும் இந்த முகமைகள் ஒருங்கிணைக்கின்றன. உடல் பாதுகாப்பு மற்றும் பராமரிப்பு, உறைவிப்பான் பெட்டி, ஆம்புலன்ஸ், சமய வழிபாடுகள் மற்றும் சடங்குகள் இறந்தவரின் சமயம் அல்லது வழக்கப்படி சடங்குகளை முன்னின்று நடத்த புரோகிதர்கள் ஏற்பாடு செய்கிறார்கள். மாலைகள், பாடை அல்லது சவப்பெட்டி, புத்தாடைகள் என அனைத்தும் அவர்கள் பொறுப்பு. இறப்பைப் பதிவு செய்து சான்றிதழ் பெற்றுத் தந்து விடுகிறார்கள்.

வீட்டின் முன்பு பந்தல் அமைப்பது, இறுதி ஊர்வல வாகனத்தை மலர்களால் அலங்கரிப்பது, துக்க நிகழ்வுக்கு வந்திருப்பவர்களுக்கு. உணவு, நீர் ஏற்பாடு செய்வது, சாம்பலைக் கரைப்பது, பதின் காரியம், ஆண்டு திதி போன்றவற்றைக்கூட நடத்தித் தருகிறார்கள். துக்கத்தில் சம்பந்தப்பட்ட ரத்த உறவுகள்கூட எந்தக் கவலையும் இல்லாமல் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டும், அரட்டை அடித்துக் கொண்டும் இருப்பது உறுத்துகிறது.

எல்லோரும் மேஜிக் ஷோ பார்ப்பதைப் போல அந்த நபர்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். கட்டிக் கொண்டு அழுவது, கதறுவது இல்லாமல் அமைதியாக அஞ்சலி செலுத்துகிறார்கள். நீத்தார் பெருமைகளைச் சொல்லி அழுவார்கள். அடக்கி வைத்திருந்த அழுகை வெடிக்கும். அழுகை வராதவர்களுக்குக்கூட அப்போது கண்களில் நீர் முட்டும். உறவினரின் கையை அழுத்தி, முதுகைத் தடவி, கண்ணில் ஈரம் காட்டி நாங்கள் இருக்கிறோம் துணையாக... என்று உணர்த்துவார்கள். இப்போது அப்படி ஏதும் இல்லை.

மரணம் முன்பகையை மறக்க வைக்கும். கல்யாணத்தில் அடித்துக் கொண்டவர்களும் இறப்பின்போது பகை மறந்து துக்கம் விசாரிக்க வருவார்கள். மீண்டும் உறவு புதுப்பிக்கப்படும். மரணம் நம் இருப்பின் ஆழத்தைத் தொட்டு உலுக்கும் ஒரு பெரும் உணர்வு. மரணம் மனிதனின் பிரிவை மட்டும் அல்ல; அவருடன் நாம் பகிர்ந்துகொண்ட நினைவுகளை ஒரு விநாடியில் உறைந்து போகச் செய்யும் வித்தை. அவர் சட்டென்று கடந்தகாலமாகி காற்றில் கரைந்து போய் விடுவார். முன்பெல்லாம் பாடையை பிள்ளைகளோ, உறவுகளோ வீட்டில் இருந்து இடுகாடு வரை சுமந்து செல்வார்கள். தற்போது வாகனத்தில் எரியூட்டும் இடத்துக்கே கொண்டு சென்று விடுகிறார்கள்.

அந்த வீட்டில் இறந்தவரின் உடல் எரியூட்டும் இடத்துக்குக் கொண்டுவரப்பட்டது. வாகனத்தில் இருந்து உடலை இறக்கி சில அடி தொலைவு உள்ள எரி மேடைவரை எடுத்துப் போக வேண்டும். அவரின் இரண்டு மகன்களும் கையைக் கட்டிக் கொண்டிருக்க பெரியவர் ஒருவர் உடலை இறக்க அவர்களை அழைத்தார். அவர்களோ 'நாம் தூக்க வேண்டியதில்லை. அவர்களே தூக்குவார்கள். அதுவும் பேக்கேஜில் இருக்கும்' என்று பதில் கூறி அதிர்ச்சி கொடுத்தார்கள்.

உடலைச் சுமப்பது ஒரு வரம்; ஒரு கொடுப்பினை; அது அந்த ஆன்மாவுக்குச் செய்யும் மரியாதை. உடலைவிட உணர்வுகளின் பாரம் அதிகம் இருக்கும். தன் தோளிலும் மார்பிலும் தூக்கி தன்னை வளர்த்த தந்தை அல்லது தாய், உயிரற்ற உடலான பிறகு மயானத்துக்கு தூக்கிச் செல்வது தன் இதயத்தை அன்பெனும் பன்னீர் தூவி அழைத்துச் செல்வதுபோல் இருக்கும். நாம் வெறும் உடலை சுமக்கவில்லை. ஒரு சகாப்தத்தின் முடிவை அல்லது அரைகுறையாக முடிந்த ஒரு வாழ்க்கையைச் சுமக்கிறோம். அது துக்கத்தின் உச்சம்; அன்பின் மிச்சம்.

வெளிநாட்டில் வசிப்பவர்களுக்கு இத்தகைய முகமைகள் பெரிதும் கைகொடுக்கின்றன. அவர்கள் இங்கு வருவதற்கு முன் அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் அந்த முகமைகள் செய்து விடுகின்றன. சில மகன்களால் வர முடியாமல் போய்விட்டால் அவர்கள் அங்கிருந்தே பணத்தை அனுப்பி இறுதிக் காரியங்களை செய்து முடித்து விடுகிறார்கள். அவரவர் வாழ்வில் ஆயிரம் பிரச்னைகள். எதையும் நாம் விமர்சனம் செய்ய வேண்டிய அவசியம் இல்லை. சிலர் முதியோர் இல்லத்தில் பெற்றவர்களை விட்டு இருப்பார்கள். அவர்கள் இறந்து விட்டால் அங்கிருந்தே அந்த உடலுக்கு இறுதி அடக்கம் செய்ய ஏற்பாடு செய்து விடுகிறார்கள்.

மாவுக்கு ஏற்ற பணியாரம் என்பதைப்போல நம் வசதிக்கேற்ப பேக்கேஜ்களைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளலாம். இனி 'பேக்கேஜ்'தான் நம் வாழ்க்கை முறை. அரசியல் கூட்டங்கள், மாநாடுகள் இவற்றுக்கும் 'பேக்கேஜ்' வரக்கூடும்; எவர் கண்டார்? வாழ்க்கை ஒரு வட்டம் என்போம்; ஆனால், வாழ்க்கை ஒரு 'பேக்கேஜ்'.

கையகப்படுத்தும் கைக்கருவி

 கையகப்படுத்தும் கைக்கருவி

கிருங்கை சேதுபதி

தினமணி

22.06.2026

அண்மைக்காலமாக, போதை ஒழிப்பு குறித்த கருத்தாக்கம் பரவலாகப் பேசுபொருளாகி வருகிறது. அதற்கான முயற்சிகளில் தீவிரம் காட்டி, இளையோர் நலம் பேணுதல் இன்றியமையாதது அது என்ற நிலையில் செயல் வடிவம் பெற்றால் நன்று. அந்த வரிசையில் நம் கண் முன்னால், வளர்ந்து வரும் அதீத போதை, கைப்பேசிக் கருவிப் பயன்பாடு.

உலக அளவில் தனிநபரின் கைப்பேசிப் பயன்பாடு என்பது ஒருநாளில், நாலரை மணிமுதல் ஏழு மணி நேரம் என்கிறார்கள். இந்தியாவில் ஐந்து மணிநேரத்திற்குக் குறைவின்றி, அறிதிறன்பேசியைப் பயன்படுத்துவோர் இருக்கிறார்கள். அமெரிக்கர்களுடன் ஒப்பிடும்போது, இது மிக அதிகம். அண்மைய ஆய்வு முடிவின்படி, சராசரியாக, ஒரு நாளைக்கு 77 முதல் 100 முறைக்குமேல் தன் கைப்பேசியைப் பதின்ம வயதினர் பயன்படுத்துவதாகச் சொல்லப்படுகிறது. கவனித்துப் பார்த்தால், இந்தப் போதைக்கு உள்ளானவர்களில் அதிக வயது பேதமில்லை என்றே சொல்ல வேண்டும்.

அன்றாடம் காலை உலாவலுக்கு வரும் முதியவர்களுள் இருவர் களைப்பா(ற்)றிக் கொள்ளும் தருணத்தில் பேசிக் கொண்டது என் கவனத்தை ஈர்த்தது.

"ஊருக்குப் போயிருப்பீர்கள் என நினைத்திருந்தேன். ஆனால், உங்களிடம் காணும் மாற்றம் உடல் நலம் குறைந்த மாதிரி தெரிகிறது. என்ன காரணம்?' எனக் கேட்ட தன் நண்பரிடம், அவர் சொன்ன பதில் அதிர்ச்சி உண்டாக்கியது.

"சும்மாதான் இருக்கிறோமே என்று மகன் வாங்கித் தந்த அறிதிறன் பேசியைத் துழாவ ஆரம்பித்தேன். பேரக் குழந்தைகளிடம் பயன்படுத்தும் முறையைக் கேட்டுப் பழகத் தொடங்கியது, என் நேரக் கொள்ளி ஆனது. இரவு பகலாக ஸ்டேட்டஸ் போடுவது, ரீல்ஸ் பார்ப்பது, ஃபேஸ்புக்கில் பதிவிடுவது என வளர்ந்தது. தொடக்கத்தில் உற்சாகமாக இருந்தது. இளமை திரும்பின மாதிரி உற்சாகம். இவ்வளவு நாள் போனதே தெரியவில்லை. குடும்ப மருத்துவரும் விடுமுறைக்கு ஊருக்குப் போய்விட்டார்.

நேற்று வழக்கமான மருத்துவப் பரிசீலனைக்குச் சென்றபோது, சர்க்கரை, ரத்த அழுத்தம் என எல்லாமும் கூடிவிட்டிருக்கிறது. இத்தனைக்கும் மாத்திரைகளை ஒழுங்காகச் சாப்பிட்டிருக்கிறேன். கண்களில் தெரிந்த மாற்றத்தைக் கொண்டு காரணத்தை அவர்தான் கண்டுபிடித்துச் சொன்னார்.

பகலெல்லாம் எதையாவது பார்க்கிறதுடன் நிறுத்திக் கொள்ளாமல், இரவு வேளையில் விழிப்பு வந்த பிறகு, நேரம் என்ன என்பதைப் பார்ப்பதுபோல் தொடங்கிய பழக்கம், திரும்பவும் அந்தக் கருவிக்குள் மூழ்கவைத்துவிட்டது.

முதலில் இந்தக் கருவியிடமிருந்து தப்பிக்க வேண்டும் என்று பலமுறை முயன்றும் தோற்றுப் போய்விட்டேன். இன்றைக்குக் கட்டாயமாக உதறிவிட்டு வந்திருக்கிறேன். இனி பழையபடி வாழ்க்கையைத் தொடங்கவேண்டும். பாருங்கள்; இப்போது மணி என்ன என்பதைத் தெரிந்து கொள்ளக் கைப்பேசியைத் திறந்துவிட்டால் என் பதிவுக்கு எத்தனை பேர் பதிலிட்டிருக்கிறார்கள்?

எத்தனை பேர் விருப்பம் தெரிவித்திருக்கிறார்கள்? என்று பார்க்கிற புத்தி வந்துவிடுகிறது' என்று சின்னக் குழந்தைபோல் அவர் சிரித்துக் கொண்டு சொன்னார்.

"உங்ககிட்ட சொல்றதுக்கென்ன, எதைப் பார்க்கிறோம் என்கிற விவஸ்தையே இல்லாம, வந்ததையெல்லாம் பார்த்துப் பார்த்து என் கண்ணும் உடலும் மட்டுமில்லே, மனசும் கெட்டுப் போச்சு' என்று விசும்பலுடன் கூறியது கேட்க வருத்தமாக இருந்தது.

உண்மைதான். பழக்கமாகத் தொடங்கி, வழக்கமாக வளர்ந்து, முழுக்கவும் தன்வயப்படுத்தி மனங்களை ஆட்கொள்ளும் கருவி, குருவாக உயர்ந்து பலவற்றைப் போதிக்கத் தொடங்கி விடுகிறது. உடல் நலம், மன நலம் என்கிற பெயரில், உணவு, உடை, நாகரிகம், அனுபவம் என உதவுவதுபோல் முன் வரும் பதிவுகள் மெல்ல மெல்ல ஆக்கிரமிக்கின்றன. பின்னர், அடிமனதில் ஒளிந்திருக்கும் ஆசாபாசங்களை மெல்லத் தூண்டி தீனி போட்டுவிடுகின்றன. இப்படி ஒரு மாற்றம் ஏற்பட்டிருப்பது தெரியாமலேயே அதுவாகவே நம்மை ஆக்கிவிடுகிற நிலை.

ஆப்பதனை அசைத்துவிட்ட

குரங்கதனைப் போல

அகப்பட்டீர் கிடந்துழல அகப்பட்டீரே

என்று பட்டினத்தார் பாடுகிற அவலத்துக்கு நம்மை உள்ளாக்கிவிட்டு விடுகிறது.

ஒரு குரங்கு, மரக்கிளையில் இருந்தபடி, அந்த மர நிழலில் அறுக்கக் கொணர்ந்த மரத்தைப் பிளந்து பணி செய்யும் தச்சரை வேடிக்கை பார்க்கிறது. பெரு மரம் ஒன்றைப் பிளக்கும் முயற்சியில் அவர் ஈடுபட்டிருக்கிறார். சுத்தியல் உளி கொண்டுஅம்மரத்தில் சிறு பிளவை முதலில் உருவாக்குகிறார். பின்னர் மரத்தால் செய்யப்பட்ட சிறு கட்டையை (அதுதான் ஆப்பு) அப்பிளவில் திணிக்கிறார். சுத்தியல் மாதிரியான கொட்டாப்புளி கொண்டு அதன் தலைப்பகுதியில் அடிக்கிறார். ஆப்பு உள்ளே இறங்குகிறது. அதை மெல்ல மெல்ல அசைக்கிறார். அது பெருமரத்தில் விரிசலை ஏற்படுத்தி, பிளவைப் பெரிதாக்கிக் கொண்டே போகிறது. அது நெடுமரமும் கூட.

நெடுநேரம் இதை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்தக் குரங்கு, தச்சர் உணவு இடைவேளைக்குச் சென்ற நேரம் பார்த்து, அவரைப் போலவே செயல்படத் தொடங்கியது. வேடிக்கையாகத் தொடங்கிய இவ்விளையாட்டு, சுவாரசியமாகி வளர்ந்தது. அசைக்க முடியாத நிலையில் ஆப்பு இறங்கிவிட்டது. மரத்தின் இருமருங்கிலும் கால் போட்டுக் கொண்டு ஏறி அமர்ந்தபடி குரங்கானது, தனது கைகளையும் கால்களையும் பயன்படுத்தி வலிந்து அசைத்து அசைத்து இழுத்தே விட்டது. அந்த நேரம் பார்த்து, தச்சரும் வந்துவிட, மீண்டும் மரக்கிளைக்குத் தாவப் போகும்போது தான், ஆப்புக் கழன்ற இடைவெளியில் தன் கால் அகப்பட்டுக் கொண்டது தெரியவருகிறது.

ஆழம் தெரியாமல் காலை விட்டுவிட்டு, அப்புறம் வெளிவர முடியாத நிலையில், பிறகு என்ன நடந்திருக்கும் என்பதை நீங்களே ஊகியுங்கள் என்று விட்டுவிட்டுத் தன் காலத்து அனுபவக் கதையினை விவரிக்கிறார் பட்டினத்தடிகள்.

நாப்பிளக்கப் பொய்யுரைத்து

நவநிதியம் தேடி

நலம் ஒன்றும் அறியாத

நாரியரைக் கூடிப்

பூப்பிளக்க வருகின்ற

புற்றீசல் போலப்

புலபுலெனக் கலகலெனப்

புதல்வர்களைப் பெறுவீர்

காப்பதற்கும் வகை அறியீர்

கைவிடவும் மாட்டீர்

கவர் பிளந்த மரத்துளையில்

கால் நுழைத்துக் கொண்டே

ஆப்பதனை அசைத்துவிட்ட

குரங்கதனைப் போல

அகப்ட்டீர் கிடந்துழல அகப்பட்டீரே.

காம வயப்பட்டு இல்லற மரபு மீறிய மனிதர்களுக்கு அவர் உரைத்த அறம், ஆசை வயப்பட்டு கைப்பேசிக் கவர்ச்சியில் இறங்கிய மனங்களுக்கும் மிகச் சரியாகப் பொருந்திவருகிறது.

ஒரு காலத்தில் தொலைக்காட்சி, இந்த வகையில் தொல்லை கொடுப்பதாக இருந்தது. ஆனால், அப்பெட்டிக்கும் பார்ப்பவர்க்கும் இடைவெளியிருந்தது. அது கணினியாகி வந்தபோது இடைவெளி குறைந்தது. குழந்தைபோல், மடியேறி அமர்ந்த கணினி, கையளவில் சுருங்கியபிறகு, அதுவே அனைவரையும் கையகப்படுத்திவிட்டது.

பொதுவெளியில் பேச, எழுதக் கூசும் வாசகங்கள் வெகு இயல்பாய்ப் பதிவிடப்படுகின்றன. முதலில் அநாகரிகம் என்று முகச்சுழிப்போடு கடந்துபோனாலும், அவற்றைப் பார்க்கவும் படிக்கவும் தொடங்கியதைப் பார்த்து இதை நீங்கள் விரும்புகிறீர்கள் என்பதை உங்களுக்கு முன்னதாகவே அது புரிந்துகொண்டு அம்மாதிரியான பதிவுகளைக் கவனத்தில் கொண்டுவந்து கையகப்படுத்திவிடுகிறது. அது ஒன்றும் தவறில்லை. இயல்பானதுதான் என்கிற மனநிலைக்குத் தள்ளிவிடுகிறது. இந்த இடத்தில் உறுதியற்ற மனத்தவர்கள் வயதுவேறுபாடின்றி, வசியப்பட்டுவிடுகிறபோது, தனி மனித அளவிலான தவறுகள் குற்றங்களாக வளர்ந்து பொதுவெளியில் சட்ட ஒழுங்கு மீறல்களுக்கு வழிகோலிவிடுகின்றன.

நேரத்தைக் கையகப்படுத்தி, ஆளையே காலி செய்துவிடுகிற அவலத்துக்கு கையேறிய இந்தக் கருவியின் பயன்பாடு எல்லை மிகுந்து போயிருக்கிறது. அந்தப் பெரியவர் சொல்லியதுபோல், "சொந்தக் காசில் சூனியம் வைத்துக் கொள்வது மாதிரிதான்.'

எத்தனை விழிப்புணர்வுப் பயிற்சிகள் கொடுத்தாலும், இந்த விழிப் புணர்வில் இருந்து மீட்க முடியாத போக்கு மிகுந்துகொண்டே போகிறது. யார் எதுவரை எதைப் பார்க்கலாம் என்ற வரம்பின்றி விரியும் இந்தப் பயன்பாடு பயமுறுத்தும் சமூக விரோதப் போக்காகவே வளர்ந்து வருகிறது. நடைமுறையில் அறிய வரும் பல்வேறு குற்றங்களின் பெருக்கத்துக்கு இதுவே நாற்றங்கால் என்பதும் தெரிகிறது.

இது மிகைப்படுத்தப்பட்ட பதிவாக எனக்கும் கூட முதலில் தோன்றியது. இன்றைக்கு, பால் வேறுபாடின்றி, வயது பேதமின்றி கால நேரக் கணக்கின்றி வளர்ந்து வரும் இப்பழக்கம், மதுவைவிட, மற்ற போதைகளைவிட, நம்முள் புகுந்து நம்மையே நமக்கு எதிரியாக ஆக்கி, மனிதகுல விரோத மனப்பான்மையை வளர்த்துவிடுகிறது என்பதுதான் உண்மை.

இதிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொள்ள ஒவ்வொருவரும் முன் வர வேண்டும் என்பதே நடைமுறைக்கு வரவேண்டிய கட்டாயக் கடமை.

தினமணி

நடுப்பக்க கட்டுரைகள்

22.06.2026

ஞாயிற்றுக்கிழமை

 ஞாயிற்றுக்கிழமை

---

ஞாயிற்றுக்கிழமையென்பது சக்தி. 

ஞாயிற்றுக் கிழமையென்பது மனசைத் தூசு தட்டி வைக்கும் துப்புரவு நாள்

இங்கே பலருக்கு ஞாயிற்றுக் கிழமையென்பதே இல்லை.

பலருக்கு வாழ்க்கையே விடுமுறையாய் இருப்பதனால் ஞாயிற்றுக் கிழமையின் பெருமையே தெரிவதில்லை.

சனிக்கிழமை சாயங்காலத்தில் உயிரோடிருக்கிற ஞாயிற்றுக் கிழமை, பிறக்கும்போது இறந்தே பிறக்கிறது.

ஞாயிற்றுக் கிழமையென்பது ஒய்வுகளின் உன்னத மண்டபம், ஆனால் சோ்த்துச் சோ்த்து வைக்கிற சில்லரை வேலைகளெல்லாம் ஞாயிற்றுக் கிழமை நோக்கி நகா்த்தப் படுவதால் பொறுப்புகளின் சுமை தாங்காமல் ஞாயிற்றுக் கிழமையே நடுங்குகிறது.

மிகை ஊதியம் கிடைத்தால் ஞாயிற்றுக் கிழமையை விற்பதற்கு நாம் தயாா்.

அதற்கு வாய்ப்பில்லாதவா்கள் மட்டுமே ஞாயிற்றுக் கிழமையை கட்டாயக் கல்யாணம் செய்து கொள்கிறாா்கள்.

தனக்கு சோக கீதம் வாசித்துக் கொண்டே ஞாயிற்றுக் கிழமை விடிகிறது

ஞாயிற்றுக் கிழமையென்பது உறக்கமல்ல: விழிப்பு.

பூமி விழிக்கு முன்பே புலன்கள் விழித்துவிட வேண்டும்.

பித்தளை பாத்திரங்களை மாதம் ஒருமுறை புளி போட்டத் துலக்குவது மாதிரி, புலன்களை வாரம் ஒருமுறை புடம் போட்டுத் துலக்க வேண்டும்,

ஆனால் ஞாயிற்றுக் கிழமையென்றால் பதினொரு மணிக்குப் பல் துலக்குவது என்றுதான் இங்கு பல இல்லற அகராதிகளில் எழுதப் பட்டிருக்கிறது.

ஞாயிற்றுக் கிழமை சாலைகளை வாசிக்கிறேன்.

ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக் கிழமையும் இந்தியாவுக்கு 'பாரத் பந்த்' தாகவே இருக்கிறது.

ஜன்னல்களையும் புலன்களையும் சாத்திக் கொள்வதா ஞாயிற்றுக் கிழமை?

புலன்களை வலிக்க வைக்கும் பொழுதுபோக்குச் சாதனங்களுக்குள் புதைந்து போவதா ஞாயிற்றுக் கிழமை?

இந்தியாவுக்கு கிடைத்த சுதந்திரத்தைப் போலவே இந்தியனுக்குக் கிடைத்த ஞாயிற்றுக் கிழமையும் தப்பாகப் பயன்படுத்தப் படுகிறது.

வாரத்தில் ஆறு நாட்கள் வயிற்றுக்காக வாழ்ந்து விட்டோமே ஒரு நாளாவது இதயத்திற்காக வாழ வேண்டாமா?

வாரெமெல்லாம் மனிதா்களோடு மன்றாடிக் கொண்டிருக்கிற மனிதா்களே!

ஞாயிறகறுக் கிழமையாவது தாவரஙககளோடு பேசுங்கள்.

ஒரு செடிக்குப் பக்கத்தில் நாற்காலி போட்டு பூ மலரும் வரை பொறுத்திருங்கள்.

வானத்தில் வசிப்பதற்குப் பழகுங்கள்.

நாற்பது வயதுக்குப் பிறகு கால்சியத்தை கிரகித்துக் கொள்ள முடியாத மனித எலும்புகள் மாதிரி -மனிதா்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு மேல் படிப்பதை நிறுத்தி விடுகிறாா்கள்.

ஒரு வீட்டில் சமையலறையைவிட நூலகம் முக்கியம் என்று சட்டம் போட வேண்டும்.

ஞாயிற்றுக் கிழமை நல்ல புத்தகங்களுக்கும் நமக்குமுள்ள சிநேகநாள் என்று செய்து கொள்ள வேண்டும்.

திருமணத்திற்குப் பிறகு இந்தியப் பெண்களுக்கு, தாலிக்குப் போட்ட முடிச்சு மாதிரியே இல்லற வாழ்க்கையும்  இறுகிக் கிடப்பதனால் அவா்களில் பலா் மனநோயாளியாகவே மாறிவிட்டாா்கள்.

நம் ரசனையும் கலாசார அகலங்களையும் மனசின் பரப்பையும் விரிவுபடுத்தும் வேலையைத்தான் ஞாயிற்றுக் கிழமை செய்ய வேண்டும்.

இரைப்பையை நிரப்பிக் கொள்ளத்தான் எல்லா நாட்களும்.

இதயத்தை நிரப்பிக் கொள்ள ஒரே நாள்தான்.

அதன் பெயா்

ஞாயிற்றுக் கிழமை.

ஞாயிறு போற்றதும்.

வைரமுத்து.

DINAMANI 

கடன் நெருக்கடியில் தமிழ்நாடு?

தமிழ்நாடு, உத்தர பிரதேசம் குறித்த சமீபத்திய ஒப்பீடுகள் தவறான புரிதலை ஏற்படுத்தியுள்ளதைப் பற்றி...

கடன் நெருக்கடியில் தமிழ்நாடு?

Updated On :16 மார்ச் 2026, 3:00 am

தினமணி செய்திச் சேவை

- முனைவர் ஏ.ஜே. ஹாஜா முகைதீன்

கடன் என்பது முதலீடுகளை மேற்கொண்டு வளர்ச்சியை அடைவதற்கு அரசுகள் பயன்படுத்தும் ஒரு கருவியாகும். மத்திய, மாநில அரசுகளின் கடன்கள் அதிகரித்து வருகின்றன. ஒரு மாநிலத்தின் கடன் அதிகரிக்கும் போது அதை நிதிச் சிக்கல் என்று கூற முடியாது. ஏனெனில், மாநிலத்தின் பொருளாதார வலிமையை கடன் எடுத்துக்காட்டுவதில்லை. கடனை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டு மதிப்பிடுவது அர்த்தமற்றதாகும். நிதிப் பொறுப்பு மற்றும் பட்ஜெட் மேலாண்மைச் சட்டம், கடன்களை வரம்பின்றி மாநில அரசுகள் வாங்குவதைத் தடுக்கிறது.

ஒரு மாநிலம் அதன் பொருளாதாரத் திறனுக்கு ஏற்றவாறுதான் கடன் வாங்க முடியும். ஒரு மாநிலத்தின் கடனை அதன் பொருளாதார வலிமையை எடுத்துக்காட்டும் குறியீடான மொத்த மாநில உள்நாட்டு உற்பத்தியுடன் (ஜிஎஸ்டிபி) ஒப்பிட்டுப் பார்த்து கடனை அணுக வேண்டும்.

ஓராண்டில் மாநிலத்தில் உற்பத்தியாகும் பண்டங்கள் சேவைகள் ஆகியவற்றின் மொத்த பணமதிப்பே ஜிஎஸ்டிபி. மாநிலத்தின் கடனை ஜிஎஸ்டிபியுடன் ஒப்பிடுவதே கடன் ஜிடிபி விகிதமாகும். இது மாநிலத்தின் பொருளாதார நிலையை மதிப்பீடு செய்வதற்கு சரியான அளவுகோலாகும்.

வரம்புக்குள் கடன் உள்ளதா என்பதை தீர்மானிக்க உதவுகிறது. மற்ற மாநிலங்களைவிட தமிழ்நாடு வாங்கியுள்ள கடன் தொகை அதிகமானதாக இருந்தாலும், அதை வைத்து அதன் நிதிநிலை மோசம் என்று கூற முடியாது. இரண்டு நபர்கள் தனித்தனியே ரூ10,000, கடன் வாங்கியுள்ள நிலையில், யாருடைய நிதி நிலை மோசமாக உள்ளது என்பதை அறிய அவர்களின் வருமானத்தை- கடனை திருப்பிச் செலுத்தும் திறனை ஒப்பிட்டுப் பார்த்தே கூற முடியும்

ஒரு லட்சம் ரூபாய் மாத வருமானம் பெறுபவருக்கு ரூ.10,000 என்பது எளிதில் சமாளிக்கக்கூடிய கடன். ஆனால், மாத வருமானம் பத்தாயிரம் உள்ளவருக்கு கடனை சமாளிப்பது கடினம். தமிழ்நாடு, உத்தர பிரதேசம் குறித்த சமீபத்திய ஒப்பீடுகள் தவறான புரிதலை ஏற்படுத்தியுள்ளன. தமிழ்நாட்டின் கடன் ரூ.9.29 லட்சம் கோடி. அதன் ஜிஎஸ்டிபி மதிப்பு ரூ.35.6 லட்சம் கோடி. கடன் ஜிடிபி விகிதம் 26% ஆகும். உத்தர பிரதேசத்தின் கடன் ரூ. 9.03 லட்சம் கோடி. அதன் ஜிஎஸ்டிபி மதிப்பு ரூ. 30.8 லட்சம் கோடி. கடன் ஜிடிபி விகிதம் 29 முதல் 30% ஆகும். 15-ஆவது நிதி ஆணையம் நிர்ணயித்துள்ள கடன் ஜிடிபி விகிதத்தின் உச்சவரம்பு 28.07 % ஆகும்.

தமிழ்நாட்டின் கடன் ஜிடிபி விகிதம் 26.07% மட்டுமே. உத்தர பிரதேசத்தின் மக்கள்தொகை 19 கோடி. தமிழ்நாட்டின் மக்கள்தொகை 7 கோடி. தமிழ்நாட்டைவிட உத்தர பிரதேசத்தின் மக்கள்தொகை 2.7 மடங்கு அதிகம். ஆனாலும், குறைந்த மனித வளத்தைக் கொண்டு அதிகம் உற்பத்தி செய்து கடன் ஜிடிபி விகிதத்தை உத்தர பிரதேசத்தைவிட குறைவாகவே தமிழகம் வைத்திருக்கிறது. மாநிலத்தின் கடன்களை திருப்பிச் செலுத்துவதற்கான பொருளாதார வலிமையைக் கணக்கிடுவதற்கு தனிநபர் நிகர மாநில உள்நாட்டு உற்பத்தி (தனிநபர் சராசரி வருமானம்) உதவுகிறது.

ஒரு மாநிலத்தின் மொத்த உற்பத்தியின் பண மதிப்பை மாநிலத்தின் மக்கள்தொகையால் வகுத்துக் கிடைப்பதே தனி நபர் நிகர மாநில உள்நாட்டு உற்பத்தி. அந்த வகையில், தமிழ்நாட்டின் தனி நபர் சராசரி வருமானம் ரூ.3,61,619. ஆனால், உத்தர பிரதேசத்தில் ரூ1,08,572. தமிழ்நாட்டில் தனிநபர் வருமானம் உத்தர பிரதேசத்தைவிட 3.3 மடங்கு அதிகம்.

நிதிப் பொறுப்பு மற்றும் பட்ஜெட் மேலாண்மைச் சட்டத்தின்படி ஒரு மாநிலத்தின் நிதிப் பற்றாக்குறை அதன் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் மூன்று சதவீதத்துக்குள் இருக்க வேண்டும். தமிழ்நாட்டின் நிதிப் பற்றாக்குறை மூன்று சதவீதத்தை ஒட்டியே உள்ளது. இதன் மூலம் "நீதி ஆயோக்' மற்றும் நிதி ஆணையம் நிர்ணயித்த வரம்புக்குள்ளாகவே நிதிப் பற்றாக்குறையை தமிழகம் வைத்துள்ளது.

வளர்ச்சிக்காக தமிழ்நாடு அரசு மேற்கொள்ளும் செலவுகளுக்கான வருவாயில் நான்கில் மூன்று பங்கை தனது வரி மற்றும் வரி அல்லாத ஆதாரங்களில் இருந்து பெறுகிறது. மீதி ஒரு பங்கை மட்டுமே மத்திய அரசிடமிருந்து பெறுகிறது. ஆனால், உத்தர பிரதேச அரசு தனது வருமானத்துக்கு பாதிக்கும் மேல் மத்திய அரசை சார்ந்துள்ளது.

வாங்கப்படும் கடன்கள் வளர்ச்சிக்கான கடன்களாகவும் கடனைத் திருப்பிச் செலுத்துவதற்கு உண்டான ஆதார வளங்களை அதிகரிப்பதாக இருந்தால் எவ்விதப் பிரச்னையும் இல்லை. தமிழ்நாடு அரசின் கடன்கள் பெரும்பாலும் சமூக நலத் திட்டங்களுக்காகவும் வளர்ச்சிக்கான மூலதன செலவுகளுக்காகவும் வாங்கியவையாகும். உற்பத்தி, சேவைத் துறைகளின் வளர்ச்சி கூடுதல் கடன்களை வாங்குவதற்கு தமிழ்நாடு அரசுக்கு உதவுகிறது.

கரோனா பெருந்தொற்று நெருக்கடியைச் சமாளிக்க மாநிலங்களை கூடுதலாக கடன் வாங்க மத்திய அரசு அனுமதித்ததும் தமிழ்நாடு அரசின் கடன் அதிகரித்ததற்கு ஒரு முக்கிய காரணம். தமிழ்நாடு அரசின் பட்ஜெட்டில் ரூ.54,000 கோடி (13%) கல்விக்காக செலவிடப்படுகிறது. சுகாதாரத்துக்கு ரூ.20,000 கோடி (5%) செலவிடப்படுகிறது. சாலைப் போக்குவரத்து, குடிநீர் விநியோகம், நகர்ப்புற வளர்ச்சி, உள்கட்டமைப்பு, தொழில் வழித்தடங்கள் ஆகியவற்றுக்காக ரூ.57,000 கோடி செலவிட தமிழக அரசு முடிவு செய்துள்ளது.

மேற்கண்ட செலவினங்களுக்காக தமிழ்நாடு தொடர்ந்து கடன் வாங்கி வருகிறது. இதன் விளைவாக, பள்ளிகளில் மாணவர் சேர்க்கை அதிகரித்து இடைநிற்றல் குறைந்துள்ளது. தேசிய மனித வளர்ச்சி குறியீடான 0.64-ஐ தாண்டி தமிழ்நாட்டின் மனித வளர்ச்சி குறியீடு 0.69-ஆக உள்ளது.

ஒற்றைச் சொல்லில் பண்பின் அடையாளம்!

DINAMANI. 14.03.2026

ஒற்றைச் சொல்லில் பண்பின் அடையாளம்!

உள்ளத்தின் ஆழத்திலிருந்து உண்மையாக உதிக்கும் "நன்றி' என்ற ஒற்றைச் சொல்லே நம் உயரிய பண்பின் அடையாளம். அதுவே மனிதநேயத்தின் உண்மையான இதயக்குரல்.

கோப்புப் படம்

Updated On :14 மார்ச் 2026, 5:12 am

வெ. இன்சுவை

எழுத்தாளர் அ. முத்துலிங்கத்தின் "நாடற்றவன்' கட்டுரைத் தொகுப்பில் உள்ள "ஓ' என்ற கட்டுரை என்னை மிகவும் யோசிக்க வைத்தது. ஒருமுறை கவிஞர் முத்துலிங்கம் ஏடிஎம் இயந்திரத்தில் பணம் எடுப்பதற்காக வரிசையில் நின்று கொண்டிருந்தார். அவருக்கு முன்னால் நின்ற ஒரு பெண்மணி பணம் எடுக்க நீண்ட நேரம் எடுத்துக் கொண்டார். அவருக்கு அடுத்து ஓர் இளம்பெண்ணின் முறை வந்தது; அந்தப் பெண் விரைவாகப் பணத்தை எடுத்துக்கொண்டு நகர்ந்துவிட்டார். இப்போது முத்துலிங்கத்தின் முறை வந்தபோது, அவரால் தனது அட்டையை உள்ளே செலுத்த முடியவில்லை. காரணம், அவருக்கு முன்பாக பணம் எடுத்துச் சென்ற இளம்பெண் தனது அட்டையை எடுக்காமலேயே சென்றிருந்தார்.

உடனே, அவர் அந்த அட்டையை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே ஓடிவந்தார். அப்போது, தான் பணம் எடுப்பதைப் பற்றி அவர் சிந்திக்கவில்லை. அந்தப் பெண் காரில் அமர்ந்திருந்தாள். இவர் தன்னை நோக்கி ஓடி வருவதைக் கண்டு கார் கண்ணாடியை இறக்கினாள். முத்துலிங்கம் அவளிடம் அட்டையைக் கொடுத்தார். அவள் "ஓ' என்று மட்டும் சொன்னாளே தவிர, ஒரு "நன்றி' கூடச் சொல்லவில்லை. அவர் மீண்டும் சென்று வரிசையில் இணைந்து கொண்டார். அவர் தனது முறை வரும் வரை காத்திருக்க வேண்டும்.

அப்போது, அவருக்குத் தனது நண்பர் ஒருவரின் வாழ்வில் நிகழ்ந்த ஒரு நெகிழ்ச்சியான சம்பவம் நினைவுக்கு வந்தது. அந்த நண்பருக்கு இருதய அறுவை சிகிச்சை செய்வதற்காக சுமார் 70 பேர் ஒன்று சேர்ந்து பணம் திரட்டிக் கொடுத்தார்கள். சிகிச்சைக்குப் பிறகு, அவர் முழுமையாகக் குணமடைந்து விட்டார். ஆனால், தனக்கு உதவிய அந்த 70 பேரில் ஒருவருக்குக் கூட அவர் நன்றி சொல்லவில்லை.

"அவருடைய இதயம் நிமிஷத்துக்கு 70 முறை துடிக்கிறது; அதில் ஒரு துடிப்பு எனக்குச் சொந்தமானது, அது நன்றியைச் சொல்லிக் கொண்டே இருக்கிறது' என்று முடித்திருப்பார்.

உண்மைதான், உலகில் நன்றியுணர்வு இல்லாத மனிதர்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். ஆனால், நன்றி கூறுதல் என்பது வெறும் உதட்டு வார்த்தை அல்ல; அது மனித உறவுகளையும், மன நலத்தையும் மேம்படுத்தும் ஒர் உன்னதமான பண்பாகும்.

"உதவி வரைத்தன்று உதவி; உதவி செயப்பட்டார் சால்பின் வரைத்து' என்கிறது வள்ளுவம்.

ஒருவர் செய்த உதவி, எவ்வளவு பெரியது என்பதைப் பொருத்து கைம்மாறு செய்யக்கூடாது; உதவியைப் பெற்றவரின் நல்ல சால்பின் (பண்பின்) அளவே கைம்மாறு செய்ய வேண்டிய அளவாகும். சில நேரங்களில் கைம்மாறு கூட ஏதும் செய்ய வேண்டாம், "நன்றி' என்ற ஒற்றைச் சொல் மட்டும் போதும். அந்த உணர்வு ஒருவரைச் சிறந்த மனிதராக மாற்றும் வல்லமை வாய்ந்தது.

உதவி பெறாவிட்டாலும் கூட நன்றி சொல்பவர்கள் உண்டு. அமெரிக்க அதிபர் ஆபிரகாம் லிங்கன், உள்நாட்டுப் போரின்போது மிகுந்த மன அழுத்தத்தில் இருந்தார். ஆயிரக்கணக்கானோர் அவரிடம் உதவி கேட்டு தினமும் வந்தனர். ஒருமுறை வயதான பெண்மணி அவரைச் சந்திக்க வந்தார். லிங்கன் அவரிடம், "அம்மா, உங்களுக்கு என்ன உதவி வேண்டும்' என்று கேட்டார். அதற்கு அந்தப் பெண்மணி, "நான் உங்களிடம் எதையும் கேட்க வரவில்லை. இவ்வளவு இக்கட்டான சூழலில் நாட்டை வழிநடத்தும் உங்களுக்கு என் மனமார்ந்த நன்றியைச் சொல்லவே வந்தேன்' என்று கூறி சில உணவுகளைப் பரிசாக அளித்தார். இதைக் கேட்ட லிங்கன் கண் கலங்கினார்.

"இத்தனை ஆண்டுகளில் எதையும் எதிர்பார்க்காமல் நன்றி சொல்ல வந்த முதல் நபர் நீங்கள்தான்' என்றார் அவர். உயர் பதவியில் இருப்பவர்களுக்கு நாம் நன்றி சொன்னால், அது அவர்களுக்குச் சாமரம் வீசியதுபோல ஒரு மகிழ்ச்சியைத் தரும்; அவர்களைச் சலிப்படையாமல் தடுத்து வேலையைத் தொடர உற்சாகப்படுத்தும். தன்னிடம் உதவி கேட்டு வருபவர்களுக்குத் தன்னால் இயன்றவரை உதவுபவர்கள், அவர்கள் நன்றி கூறத் தவறும்போது மட்டும் கொஞ்சம் வருத்தப்படுவார்கள். அந்த வருத்தம் அவர்கள் மனதுக்குள் ஓர் ஓரமாய் அமர்ந்து கொள்ளும்.

எனக்குத் தெரிந்த ஒருவரின் குணம் அதிசயமானது. அவர் தன்னுடன் பழகியவர்கள் விளிம்பு நிலையில் இருப்பதைத் தெரிந்து கொண்டால், ஓடிப்போய் அவர்களுக்குப் பண உதவி செய்வார். என்றைக்கோ தனக்கு ஒரு கோப்பை தேநீர் வாங்கி கொடுத்தவரை, தேடிப்போய் பணம் கொடுப்பார். அந்தச் செயல் அவருக்கு எல்லை இல்லாத மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. அவர் அவர்களின் நன்றியை எதிர்பார்த்துச் செய்வதில்லை. உதவும்போது அது தன் கடமை என்று நினைப்பது மனதுக்கு இதமளிக்கிறது; ஓர் ஆத்ம நிறைவைத் தருகிறது என்பது அவர் வாதம்.

"நான் நானாகவே வளர்ந்தேன், எனக்கு யாரும் உதவவில்லை' என்று பெருமையாகக் கூறிக்கொள்ளும் மனிதர்கள் இங்கே அதிகம். ஆனால், உண்மையில், நம் ஒவ்வொருவரின் வெற்றிக்குப் பின்னாலும், நாம் அனுபவிக்கும் வசதிகளுக்குப் பின்னாலும் பலரின் உழைப்பு மறைந்துள்ளது. நமக்குப் பின்னால் நின்று மறைமுகமாக உதவிய அந்த நபர்களுக்கு நாம் எப்படி நன்றி சொல்வது? நாம் இன்னொருவருக்கு உதவி செய்ய முன்வருவதே, அவர்களுக்குச் செய்யும் உண்மையான நன்றிக்கடனாகும். இப்படி ஒருவருக்கொருவர் சங்கிலித் தொடராக உதவிக் கொண்டே இருந்தால் மனிதம் தழைக்கும்.

அறிவியல் அறிஞர் ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன் தினமும் தனக்குத்தானே இவ்வாறு சொல்லிக் கொள்வாராம். "என்னுடைய அகம் மற்றும் புற வாழ்க்கை, தற்போது வாழும் மற்றும் மறைந்த பல மனிதர்களின் கடும் உழைப்பால் உருவானது. நான் அவர்களிடமிருந்து பெற்ற அதே அளவு அன்பையும் உழைப்பையும் பிறருக்குத் திருப்பித் தர நான் கடுமையாக உழைக்க வேண்டும்'.

சிலர் தங்களுக்குக் கிடைக்கும் உதவியைத் தங்களின் உரிமை என்று தப்புக் கணக்கு போடுகிறார்கள். இன்னும் சிலர் பிறகு நன்றி சொல்லிக்கொள்ளலாம் என்று தள்ளிப் போட்டுவிட்டு, காலப்போக்கில் அதை மறந்தே போய்விடுகிறார்கள். உதவி செய்தவர்களுக்கு அந்தச் செயலின் சூடு ஆறுவதற்குள் நன்றி சொல்லிவிட வேண்டும்.

நம் அன்றாட வாழ்வில் உணவகத்தில் உணவு பரிமாறுபவர், அலுவலகத்தில் மின்தூக்கி இயக்குபவர், தேநீர் கொண்டு வருபவர், வாடகை வாகனத்திலிருந்து இறங்கும்போது அந்த ஓட்டுநர் எனப் பலரைச் சந்திக்கிறோம். இத்தகைய எளிய மனிதர்களிடம் புன்முறுவலுடன் "நன்றி' சொன்னால், அவர்கள் மனம் அந்த விநாடியில் மத்தாப்பாய் மலரும். அவர்கள் நம்மை மனதார வாழ்த்துவார்கள். மிக எளிதாக நாம் அவர்களின் மனதில் அன்பால் இடம் பிடித்து விடலாம். குழந்தைகளுக்கு இந்த நற்பண்பை சிறுவயதிலேயே பெற்றோர் கற்றுக் கொடுக்க வேண்டும். அப்போதுதான், அது அவர்களின் மனதில் வேர் பிடித்து நிற்கும். அதைக் கற்றுக் கொடுக்காததே அனைத்து அலட்சிய மனப்பாங்குக்கும் அடிப்படைக் காரணம்.

கடவுள் எப்போதும் சொர்க்கத்தில் மட்டுமே இருப்பதில்லை; அவர் நமக்கு உதவுவதற்காக பல நேரங்களில் சாதாரண மனித வடிவில் வருவதுண்டு. ஆகவே, நமக்கு இக்கட்டான நேரத்தில் உதவுபவர்கள் கடவுளின் பிரதிநிதிகளாகவே இருக்கக்கூடும். இத்தகைய உயர்ந்த எண்ணம் உள்ளத்தில் உதித்தால், நம் உதடுகள் தானாகவே நன்றியை உதிர்க்கும். "நன்றி' என்பது வெறும் வார்த்தையல்ல. அதைச் சொல்லால் சொன்னால் அது ஒரு கடமை; அதைச் செயலில் காட்டினால் அது ஒரு பெருமை; ஆனால், அதை வாழ்நாள் முழுவதும் நினைவில் சுமந்தால் அதுவே மிகப் பெரிய அறம்!

வாய் திறந்து நன்றி சொல்லக்கூடத் தேவையில்லை; மெளனத்தாலேயேகூட நன்றி சொல்ல முடியும். ஈரமான விழிகளும், இதயபூர்வமான சிறு புன்னகையும், அழுத்திப் பிடிக்கும் கைகளும் அதைக் கூறிவிடும். பெற்று வளர்த்த பெற்றோருக்குப் பிள்ளைகள் தங்களின் செயல்கள் மூலம் நன்றி கூறலாம். ரத்த உறவு இல்லை என்றாலும், "உடுக்கை இழந்தவன் கைபோல' ஓடி வந்து உதவும் நட்புக்கு நம் உள்ளத்தில் எப்போதும் ஒரு தனி இடம் இருக்க வேண்டும். நம் துன்பத்தைத் துடைக்க ஓடிவந்த கால்களையும், கண்ணீரைத் துடைத்த கைகளையும், நமக்காக வருந்திய கண்களையும் நாம் எப்படி மறக்க முடியும்?

1885-ஆம் ஆண்டில் ஜோசப் மெய்ஸ்டர் என்ற ஒன்பது வயது சிறுவனை வெறிநாய் கடித்துவிட்டது. அப்போது தடுப்பூசி, பரிசோதனை நிலையிலேயே இருந்தது. ஆனால், லூயி பாஸ்டர் துணிந்து அந்தச் சிறுவனுக்குத் தடுப்பூசி போட்டு அவனைக் காப்பாற்றினார். பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அந்தச் சிறுவன் வளர்ந்து பாஸ்டர் நிறுவனத்திலேயே காவலாளியாகப் பணியில் சேர்ந்தான். இரண்டாம் உலகப் போரின்போது ஜெர்மானிய நாஜிக்கள் படை பாரிûஸக் கைப்பற்றின. அவர்கள் லூயி பாஸ்டரின் நினைவகத்தைச் சிதைக்க முயன்றனர். தன் உயிரைக் காப்பாற்றிய அந்த மாமனிதரின் நினைவிடத்தைச் சேதப்படுத்த விடக்கூடாது என்பதற்காக, ஜோசப் மெய்ஸ்டர் அங்கேயே தற்கொலை செய்துகொண்டார்.

இப்படியும் சில மனிதர்கள் இந்த மண்ணில் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். நன்றி என்பது நாம் வாங்கிய கடனுக்கான வட்டி அல்ல; அது மனித மாண்புக்கான ஓர் அங்கீகாரம். நம் வாழ்வைச் செதுக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் நாம் நன்றி சொல்லக் கடமைப்பட்டிருக்கிறோம். நாம் பெற்ற உதவிக்கு ஈடாகப் பொன்னும் பொருளும் கொடுக்கத் தேவையில்லை; உள்ளத்தின் ஆழத்திலிருந்து உண்மையாக உதிக்கும் "நன்றி' என்ற ஒற்றைச் சொல்லே நம் உயரிய பண்பின் அடையாளம். அதுவே மனிதநேயத்தின் உண்மையான இதயக்குரல்.

கட்டுரையாளர்:

பேராசிரியர்.

குறையட்டும் இளம் வயது திருமணங்கள்!

குறையட்டும் இளம் வயது திருமணங்கள்!

DINAMANI 

பெண்களின் உடல்நலத்திலும், மனநலனிலும் அதிக அளவிலான எதிர்மறையான தாக்கங்களை இளம் வயது திருமணங்கள் ஏற்படுத்துகின்றன. இதை பெண்கள் நன்கு புரிந்துகொள்வது நல்லது.

குறையட்டும் இளம் வயது திருமணங்கள்!- சித்திரிப்பு

Updated On :10 மார்ச் 2026, 4:54 am

முனைவர் என். பத்ரி

உலகில் நடைபெறும் இளம் வயது திருமணங்களில் 40 சதவீதத்துக்கும் அதிகமானவை இந்தியாவில் நடைபெறுவதாகக் கூறப்படுகிறது. இங்குள்ள பெண்களில் சுமார் பாதி பேர் 18 வயதுக்கு முன்பும், 20 முதல் 24 வயதுக்கு உட்பட்ட பெண்களில் 47 சதவீதம் பேரும் 18 வயதுக்கு முன்பே திருமணம் செய்து கொள்வதாக இது சார்ந்து பெறப்பட்டத் தரவுகள் கூறுகின்றன. தகவல் உரிமைச் சட்டத்தின்கீழ் பெறப்பட்ட தரவுகள் கடந்த 2 ஆண்டுகளில் இளம் வயது திருமணங்கள் அதிகரித்திருப்பதை உறுதிப்படுத்துகின்றன. தமிழ்நாட்டில் கடந்த 3 ஆண்டுகளில் 7000 இளம் வயது திருமணங்கள் நடைபெற்றுள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது.

1992 - 93 மற்றும் 2005 - 06-க்கு இடையில், இந்தியாவில் இளம் வயது திருமணங்கள் சுமார் 7% அளவுக்கு குறைந்தது. இருப்பினும், சில மாநிலங்களில் இவ்வாறான திருமணங்கள் இன்னும் 60 சதவீதத்தைவிட அதிகமாக உள்ளது. பிகார், ஜார்க்கண்ட், ராஜஸ்தான், ஆந்திரம் ஆகிய மாநிலங்களில் இவ்வாறான திருமணங்கள் அதிக அளவில் நடைபெறுவதாகக் கூறப்படுகிறது. நகர்ப்புறங்களைவிட கிராமப்புற இந்தியாவில் இந்தப் பிரச்னை மோசமாக உள்ளது.

இந்தியாவின் குழந்தை திருமண தடைச் சட்டம் (2006) பெண்களுக்கான சட்டப்பூர்வ திருமண வயது 18 எனவும், ஆண்களுக்கு இது 21 ஆண்டு எனவும் கூறுகிறது. மேலும், இந்தச் சட்டம் இளம் வயது திருமணங்களைத் தடுப்பது, இதனால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளுக்கு பாதுகாப்பு அளிப் பது, அத்தகைய திருமணங்களுக்கு உடந்தையாக இருப்பவர்கள் மீதும், அவற்றை நடத்துபவர்கள் மீதும் அபராதம் விதித்தல் போன்ற தண்டனைகளையும் சாத்தியப்படுத்தியது.

தமிழ்நாட்டில் கடந்த ஓராண்டில் 55 சதவீதம் அளவுக்கு இளம் வயது திருமணங்கள் அதிகரித்துள்ளதாக தகவல் உரிமைச் சட்டத் தகவல் கூறுகிறது. இளம் வயது திருமணம் நடைபெற்ற பிறகு பிரசவத்துக்காக இளம் பெண்கள் மருத்துவமனைக்கு வரும் போதுதான் இது சார்ந்த விவரம் வெளிச்சத்துக்கு வருகிறது. பின்னர்தான் குற்றவாளிகள் கைதாவதாகவும் கூறப்படுகிறது.

ராமநாதபுரத்தில் கடந்த 2024-ஆம் ஆண்டு ஜனவரி முதல் நவம்பர் மாதம் வரையில் இளம் வயது திருமணம் தொடர்பான புகார்களில் 75 திருமணங்கள் நடைபெற்றதாகவும், 25 திருமணங்களை அதிகாரிகள் தடுத்து நிறுத்தியதாகவும் தெரியவருகிறது.

தமிழ்நாட்டில் கடந்த 2023-ஆம் ஆண்டில் 1054 இளம் வயது திருமணங்களும், 2024 ஜனவரி முதல் நவம்பர் வரையிலான காலகட்டத்தில் 1,640 திருமணங்களும் நடைபெற்றுள்ளன. அரியலூரில் 2023-ஆம் ஆண்டு இரண்டாக இருந்த இளம் வயது திருமணம், 2024-ஆம் ஆண்டில் 31-ஆக அதிகரித்துள்ளது. இளம் வயது திருமணங்கள் அதிக அளவில் நடைபெறும் மாவட்டங்களில் முதல் 10 மாவட்டங்களில் இடங்களை மேற்கு மாவட்டங்கள் பிடித்துள்ளன.

அதன்படி, 2023-ஆம் ஆண்டு ஈரோட் டில் 150 இளம் வயது திருமணங்களும், கோவையில் 90-ம், நாமக்கலில் 74-ம், திருப்பூரில் 66-ம், தருமபுரியில் 58-ம், சேலத்தில் 51-ம் பதிவாகியுள்ளன. 2024 ஜனவரி முதல் நவம்பர் வரையில் கோவையில் இளம் வயது திருமணம் தொடர்பாக சமூக நலத் துறைக்கு வந்த 125 புகார்களில் 35 திருமணங்கள் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டுள்ளன. நடைபெற்று முடிந்துவிட்ட 90 திருமணங்கள் தொடர்பாக முதல் தகவல் அறிக்கைகள் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன.

இதே காலகட்டத்தில் ஈரோட்டில் பதிவான 186 புகார்களில் 36 திருமணங்கள் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டதாக கூறப்படுகிறது. தருமபுரி, திண்டுக்கல், கடலூர் ஆகிய மாவட்டங்களில் முறையே 157, 165, 131 இளம் வயது திருமணங்கள் சார்ந்து புகார்கள் பெறப்பட்டுள்ளன.

இளம் வயது திருமண சட்டத்தை திறம்படச் செயல்படுத்த தமிழகத்தில் மாவட்ட சமூக நல அலுவலர்கள் இளம் வயது திருமண தடுப்பு அதிகாரியாக நியமிக்கப்பட்டுள்ளனர். இவர்கள் இளவயது திருமணம் தொடர்பாகப் பெறப்படும் புகார்களின் மீது நடவடிக்கை எடுக்கவும், இளம் வயது திருமணத்தை ரத்து செய்யவும் தேவையான நடவடிக்கை எடுக்க சட்டப்படி தகுதி பெற்றவர்கள் ஆவார்கள். ஆனால், இந்த அலுவலருக்கு வேறு பல பணிகளும் உள்ளன என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. கிராமப்புறங்களில் நடைபெறும் இளம் வயது திருமணங்களைத் தடுக்க ஊராட்சித் தலைவர்கள் தலைமையில் குழுக்கள் அமைக்கப்பட்டு செயல்பட்டு வருகின்றன.

20 வயது முதல் 24 வயதுக்கு உட்பட்ட கல்வி இல்லாத பெண்களில் 77% பேர் 2005 - 06-ஆம் ஆண்டில் 18 வயதுக்கு முன்பே திருமணம் செய்து கொண்டுள்ளனர். ஆரம்பக் கல்வி மற்றும் இடைநிலைக் கல்வி அல்லது அதற்கும் மேற்பட்ட கல்வி பெற்றவர்கள் சார்ந்து இந்த எண்ணிக்கை முறையே 62% மற்றும் 27%-ஆக உள்ளது.

பொம்மலாட்டம், வீதி நாடகம், பேரணி, கருத்தரங்குகள் போன்ற பல்வேறு நிகழ்ச்சிகள் மூலம் இளம் வயது திருமணத்தின் தீய பாதிப்புகள் குறித்து பொதுமக்களிடையே விழிப்புணர்வை தமிழக அரசு ஏற்படுத்தி வருகிறது.

பள்ளி இடைநிற்றல்தான் பல நேரங்களில் இளம் வயது திருமணத்துக்குக் காரணமாக அமைகிறது. கல்வித் துறை, சமூக நலத் துறை, காவல்துறை ஆகிய மூன்றும் ஒருங்கிணைந்து இதுசார்ந்து நடவடிக்கைகள் எடுப்பது நல்ல பலன்களைத் தரும்.

கரோனா பெருந்தொற்று காலத்தில் இருந்தே பள்ளிக் கல்வியை முடிப்பதற்கு முன்பு நடைபெறும் இளம் வயது திருமணங்கள் அதிகரித்துள்ளன. இந்த விவகாரத்தில் போக்ஸோ சட்டத்தின்கீழ் நடவடிக்கை எடுக்கப்படுகிறது. மகளிர் உதவி எண் 181, அவசர உதவி எண் 100 ஆகியவற்றுக்கு இது தொடர்பாக புகார் வரும்போது அதிகாரிகள் இளம் வயது திருமணங்களைத் தடுத்து நிறுத்தும் நடவடிக்கையில் ஈடுபடுகிறார்கள்.

பெண்களின் உடல்நலத்திலும், மனநலனிலும் அதிக அளவிலான எதிர்மறையான தாக்கங்களை இளம் வயது திருமணங்கள் ஏற்படுத்துகின்றன. இதை பெண்கள் நன்கு புரிந்துகொள்வது நல்லது. நாட்டில் அனைத்துப் பெண்களும் இது சார்ந்து மேலும் விழிப்புணர்வைப் பெறுவது அவசர அவசியமாகும்.