Showing posts with label DINAMANI. Show all posts
Showing posts with label DINAMANI. Show all posts

Tuesday, November 17, 2026

தேவை பொறுப்புணர்வு!

DINAMANI 

தேவை பொறுப்புணர்வு!

சுற்றுச்சூழலைச் சின்னாபின்னமாக்கும் பட்டாசு வெடிக்கும் பழக்கத்தை விட்டொழித்தால்தான் என்ன?




Updated On :16 நவம்பர் 2026, 6:30 am

இரா. கற்பகம்

வெள்ளத்தில் சிக்கித் தவிக்கும் நேபாளம் மற்றும் வட மாநிலங்கள்; மாசடைந்த காற்றால் மூச்சுத் திணறும் தில்லி; மழை நீரில் மிதக்கும் சென்னை; நிலச்சரிவில் புதையுண்டு தவிக்கும் நீலகிரி மற்றும் வயநாடு- இவையெல்லாம் ஆண்டுதோறும் தவறாமல் நடக்கும் நிகழ்வுகள்!

இவற்றுக்கெல்லாம் காரணம் சுற்றுச்சூழல் மிக வேகமாகச் சிதைந்து வருவதுதான் என்பது எல்லோருக்கும் நன்றாகத் தெரியும். இருந்தும், அரசும் சரி- மக்களும் சரி, இது குறித்து கவலைப்படுவதாகவோ, தீர்வு காண முயற்சிப்பதாகவோ தெரியவில்லை. இதுதானா நமது பொறுப்புணர்வு?

நம் நாட்டின் உற்பத்தித் திறன் எதில் அதிகம் என்று பார்த்தால், குப்பை உற்பத்தியில்தான் என்பது கண்கூடாகத் தெரிகிறது!. பயன்படுத்திவிட்டுத் தூக்கி எறியும் கலாசாரம், விடாப்பிடியாக பிடித்துக் கொண்டிருக்கும் சில சடங்கு சம்பிரதாயங்கள்- இவையே குப்பை மிக அதிகமாக உருவாவதற்கான காரணங்கள்.

உணவு, ஆடைகள், விளையாட்டுப் பொருள்கள், அணிகலன்கள் போன்றவற்றை வாங்கும்போது, தேவை இருக்கிறதா?, இல்லையா? என்று யாரும் சிந்திப்பதில்லை; வாங்கித் தள்ளுகிறார்கள். அவற்றின் பயன் முடிந்ததும், அவற்றை எப்படி ஒழிப்பது என்று தெரியாமல் குப்பையில் வீசுகிறார்கள்.

வீட்டில் சமைத்து உண்ணும் பழக்கம் குறைந்து உணவகங்களுக்கு சென்று அல்லது அங்கிருந்து வாங்கிச் சாப்பிடும் பழக்கம் வெகுவாக அதிகரித்திருக்கிறது. தெருவுக்கு நான்கு உணவகங்கள் உள்ளன. அவை காய்கறிக் கழிவுகளையும் மீதமாகும் உணவையும் அப்படியே குப்பையில் வீசுகின்றன. வாங்கிச் செல்லும் வாடிக்கையாளர்களுக்குப் பெரும்பாலும் நெகிழி டப்பாக்களிலும் நெகிழிப் பைகளிலும்தான் உணவுப் பதார்த்தங்களைக் கட்டிக் கொடுக்கின்றன.

வாங்கிச் செல்பவர்களும் சாப்பிட்டுவிட்டு மிச்சமானவற்றை ஒரு நெகிழிப்பையில் போட்டுக் கட்டிக் குப்பைத் தொட்டியில் அல்லது சாலையோரத்தில் அல்லது சாக்கடையில் வீசி எறிந்துவிட்டால் வேலை முடிந்தது! நெகிழித் தடையெல்லாம் வெறும் பேச்சளவில்தான்!

வீடுகள், உணவகங்கள், அலுவலகங்கள், கல்வி நிலையங்கள், சாலையோரக் கடைகள் எல்லாவற்றிலும் இதே பொறுப்பின்மையைத்தான் காண்கிறோம். விழாக் காலங்களில் கேட்கவே வேண்டாம்.

அண்மையில் விநாயகர் சதுர்த்தி, சரஸ்வதி பூஜை ஆகிய விழாக்கள் முடிந்து தெரு முனைகளில் குவிந்திருந்த வாழை மரங்களும், கரும்புகளும், பூமாலைகளும் மழை நீரில் நனைந்து அழுகி நாற்றமெடுத்துக் கிடந்தன.

கிராமப் பகுதிகளில் வசிக்கும் மக்களின் பொறுப்புணர்வை என்னவென்று சொல்வது? மேற்சொன்ன எல்லாவிதக் குப்பைகளையும் மனசாட்சியே இல்லாமல் குளம்-குட்டைகளில் கொட்டுகிறார்கள்.

மாநகராட்சிகளும் நகராட்சி, ஊராட்சிகளும் குப்பைகளைக் குளங்களிலும் ஆறுகளிலும் பயன்பாடற்று இருக்கும் கிணறுகளிலும் கொட்டுகின்றன. வெள்ளமும் நிலச்சரிவும் ஏற்பட்ட இடங்களிலெல்லாம் குப்பை மலைகள் அடித்துக் கொண்டுவரப்பட்டு வீடுகளை மூடி உயிர்ச்சேதம் உண்டாக்கியது குறித்து பத்திரிகைகளிலும் தொலைக்காட்சியிலும் பார்த்தும் நம்மை மாற்றிக் கொள்ளவில்லையே!

ஆறுகளும் குளங்களும் கழிவுநீர்க் குட்டைகளாகிக் கொண்டிருக்கின்றன. வீடுகள், தொழிற்சாலைகள், சாயப்பட்டறைகள் ஆகியவற்றின் கழிவுநீர், நீர்நிலைகளில்தான் விடப்படுகிறது. விநாயக சதுர்த்தி முடிந்த பின்னர் எத்தனை சிலைகள் குளங்களில் கரைக்கப்பட்டன? இருந்த கொஞ்ச தண்ணீரும் வீணாகிவிட்டதே. இப்படி நீர்நிலைகளை அழித்தால் நாளை நம் குழந்தைகள் குடிக்கத் தண்ணீருக்கு என்ன செய்வார்கள்.

தீபாவளியின்போது, காசைக் கரியாக்கி, காதைச் செவிடாக்கி, காற்றை மாசாக்கி, சுற்றுச்சூழலைச் சின்னாபின்னமாக்கும் பட்டாசு வெடிக்கும் பழக்கத்தை விட்டொழித்தால்தான் என்ன?

அறிவிக்கப்படாத மின்வெட்டு என்று அங்கலாய்க்கிறோம். விழாக் காலங்களில் வீடுகளிலும் கடைகளிலும் வழிபாட்டு இடங்களிலும் சரம் சரமாய்ச் சரவிளக்குகளைத் தொங்கவிடுவதையும், ஒலிபெருக்கிகளை அலற விடுவதையும் நிறுத்தினால் மின்சாரத்தை மிச்சப்படுத்தலாம். இப்படி அதிகமான மின்சாரப் பயன்பாடு இருப்பதால்தான், அதிக எண்ணிக்கையில் அனல் மின் நிலையங்களும், நீர் மின் நிலையங்களும் தேவைப்படுகின்றன; அவற்றை உருவாக்க நிலக்கரியும் கனிமங்களும் ஏராளமாக வெட்டியெடுக்கப்படுகின்றன; காடுகள் அழிக்கப்படுகின்றன; இவற்றின் விளைவுதான் அதிக வெள்ளப்பெருக்கும், நிலச்சரிவும், பூகம்பமும்!

கட்டுப்பாடற்ற சுற்றுலாவால் சுற்றுச்சூழல் சிதைந்து போனதைப் பற்றியோ, சிதைந்து கொண்டிருப்பதைப் பற்றியோ அரசுகளுக்கும் மக்களுக்கும் எந்தக் கவலையுமில்லை. பர்லியாற்றில் ஒரு பேருந்து கவிழ்ந்து ஓர் உயிர் பலியான பிறகுதான், நீலகிரி மாவட்ட நிர்வாகம் சுற்றுலாப் பயணிகளின் வருகையையும் பொதுப் போக்குவரத்தையும் தடை செய்திருக்கிறது.

நீலகிரி, கொடைக்கானல் போன்ற மலைப் பகுதிகளுக்கு சென்னை உயர்நீதிமன்றம் வாகன எண்ணிக்கைக் கட்டுப்பாடு மற்றும் சில குறிப்பிட்ட நெகிழிப் பொருள்களைக் கொண்டு செல்லத் தடை ஆகியவற்றை ஏற்கெனவே அறிவித்திருக்கிறது. சுற்றுலா காலத்தில் உதகைக்கு ஒரு நாளைக்கு 6,000 வாகனங்கள் செல்லலாம் என்று வரையறுத்துள்ளது; இதுவே மிக அதிகம்.

மலைப் பிரதேசங்கள் மிக மெல்லிய சூழலை உடையவை. இத்தனை வாகனங்ககளின் புகையும் இத்தனை மக்களின் நடமாட்டமும் அந்த மெல்லிய சூழலுக்குக் கடும் பாதிப்பை ஏற்படுத்துகின்றன. சுற்றுலாப் பயணிகளின் போக்குவரத்து வசதிக்கென மலைப் பாறைகள் செங்குத்தாக வெட்டப்பட்டு மரங்கள் பெயர்த்தெடுக்கப்பட்டு, சாலைகள் அகலப்படுத்தப்படுகின்றன. வாகனங்களை நிறுத்துவதற்கும் உணவகங்கள் மற்றும் கழிப்பறைகள் கட்டுவதற்கும் மரங்கள் வெட்டப்பட்டு, மேடுகள் சமமாக்கப்படுகின்றன.

அரசே இப்படி சுற்றுச்சூழலைச் சிதைக்கும் நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளும்போது மக்கள் சும்மா இருப்பார்களா? சட்டவிரோத விடுதிகள் புற்றீசல்கள்போல முளைத்துக் கழிவுகளைப் பள்ளங்களில் கொட்டியும் கழிவு நீரை நீரோடைகளில் திறந்து விட்டும் அட்டகாசம் செய்கின்றன. இத்தனை கட்டுமானங்களும் ஒரே நாளில் நடந்து விடுவதில்லை. அதிகாரிகளும் மக்களும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க நாள்பட நாள்படத்தான் நடக்கின்றன. அதிகாரிகளுக்கும் விடுதி உரிமையாளர்களுக்கும் இவற்றால் நல்ல வருமானமும், மக்களுக்கு அளவில்லாத உல்லாசமும் கிடைக்கின்றன. அதனால் வாளாவிருக்கிறார்கள்.

காடுகளுக்குள் இருக்கும் கோயில்களுக்குச் செல்லும் பக்தர்களின் எண்ணிக்கை பன்மடங்கு அதிகரித்திருக்கிறது. மதம் சார்ந்த விஷயம் என்பதால் வனத் துறையும் காவல் துறையும் கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கத் தயங்குகின்றன. அப்படியே வனத் துறை சில கட்டுப்பாடுகளை அறிவித்தாலும், மக்கள் அவற்றுக்கெல்லாம் அடங்குவதில்லை. முன்பு சில குறிப்பிட்ட தினங்களுக்கு மட்டும் சென்று வழிபட்டு வந்தவர்கள், இப்போது ஆண்டின் எல்லா நாள்களும் உள்ளே செல்லத் தொடங்கி இருக்கிறார்கள்; எண்ணிக்கையோ லட்சத்தை எட்டிவிட்டது. காட்டுக்குள் விலங்குகளைப் பலி கொடுத்து அவற்றைச் சமைத்துச் சாப்பிட்டு, நீர்நிலைகளை மாசுபடுத்தி, உல்லாசமாக இருந்துவிட்டு வருகிறார்கள்; காடுகளும் விலங்குகளும் தாங்குமா?

சுற்றுச்சூழல் போராளிகள் எத்தனை வழக்குகள்தான் போடுவது? நீதிமன்றத் தீர்ப்புகளுமேகூடப் பல சமயங்களில் 'மத உணர்வுகளைப் புண்படுத்தக் கூடாது' என்ற நோக்கில் மக்களுக்குச் சாதகமாகவே இருக்கின்றன. அப்படியே கடுமையான கட்டுப்பாடுகளை அறிவித்து நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தாலும் அரசு நிர்வாகம் அத்தீர்ப்புகளை நடைமுறைப்படுத்துவதில் சுணக்கம் காட்டுகின்றன.

சுற்றுச்சூழல் வேகமாக அழிந்து, இயற்கைப் பேரிடர்கள் அதிகரித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. இந்நிலையில் நமது பொறுப்பு என்ன?

பயன்படுத்திவிட்டுத் தூக்கி எறியும் கலாசாரத்தை ஒதுக்க வேண்டும். சுற்றுலா செல்வதையும் பொது இடங்களில் கேளிக்கை, வழிபாடு போன்ற காரணங்களுக்காகப் பெருமளவில் கூடுவதையும் தவிர்க்க வேண்டும். அந்த நேரத்தைக் குடும்பத்தினருடன் வீட்டில் செலவிட்டால் சுற்றுச்சூழலும் மேம்படும், மனநலமும் மேம்படும். சுற்றுச்சூழலைப் பாதிக்கும் பட்டாசு வெடிப்பது, ஒலிபெருக்கிகளைப் பயன்படுத்துவது, கடவுள் சிலைகளை நீர்நிலைகளில் கரைப்பது, வனங்களுக்குள் சென்று வழிபடுவது போன்ற சம்பிரதாயங்களை அறவே விட்டுவிட வேண்டும். பெரும்பாலான மக்கள் கல்வியறிவு பெற்றுள்ள நிலையில், விலங்குகளைப் பலியிடுவது அநாகரிகம், அநியாயம் என்பதை உணர்ந்து அந்த வழக்கத்தைக் கைவிட வேண்டும். குப்பையைத் தரம் பிரித்து தூய்மைப் பணியாளர்களிடம் கொடுத்தால் சுற்றுப்புறமும் தூய்மையாகும்; பொது சுகாதாரமும் மேம்படும். இவை பொதுமக்களின் பொறுப்பாகும்.

அனைத்துத் துறை அரசு ஊழியர்களுக்கும் சுற்றுச்சூழல் குறித்த சட்டங்கள், விதிமீறல்கள் அவற்றுக்கெதிரான நடவடிக்கைகள் குறித்துப் பயிற்சியளிக்க வேண்டும். சுற்றுலா, வளர்ச்சி ஆகியவை சுற்றுச்சூழலுக்கு எதிராகத்தான் இருக்கும்; இது தவிர்க்க முடியாதது. இதை உணர்ந்து அரசு, சுற்றுச்சூழலுக்கு முன்னுரிமையளித்துப் பல கடும் கட்டுப்பாடுகளுடன் திட்டங்களை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்.

இப்போதைய உடனடித் தேவை நம்மிடம் பொறுப்புணர்வு; அதையும் தாண்டிக் கடமையுணர்வு. நம் பொறுப்பின்மையால் கஷ்டப்படப் போவது நாம் மட்டுமல்ல, நமக்கு அடுத்துவரும் தலைமுறையினரும்தான் என்பதை உணர்ந்து, நம் வாழ்க்கை முறையை மாற்றிக் கொள்வதே அறிவுடைமையாகும்!

பதிவுத் துறையில் ‘எங்கிருந்தும் பதிவு’ திட்டம்: தமிழக அரசு உத்தரவு


பதிவுத் துறையில் ‘எங்கிருந்தும் பதிவு’ திட்டம்: தமிழக அரசு உத்தரவு

பத்திரப் பதிவு முறையில் ‘எங்கிருந்தும் பதிவு’ என்ற புதிய திட்டத்துக்கு தமிழக அரசு ஆணை பிறப்பித்துள்ளது.
Updated On :17 நவம்பர் 2026, 3:10 am


பத்திரப் பதிவு முறையில் ‘எங்கிருந்தும் பதிவு’ என்ற புதிய திட்டத்துக்கு தமிழக அரசு ஆணை பிறப்பித்துள்ளது.

இதுகுறித்து வணிகவரி மற்றும் பதிவுத் துறை வெளியிட்ட செய்திக் குறிப்பு: தமிழகத்தில் பத்திரப் பதிவு முறையில் மிகப்பெரிய மாற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது. ‘எங்கிருந்தும் பதிவு’ எனும் திட்டத்தில் பதிவாகும் ஆவணங்கள் இனி சாா்-பதிவாளா் (எஸ்ஆா்ஓ) அலுவலகத்தில் அச்சு ஆகாது எனவும் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

மையப்படுத்தப்பட்ட பிரிண்டிங்: அனைத்துப் பத்திரங்களும் சென்னையில் அமையவுள்ள ஒரே ஒரு மையப்படுத்தப்பட்ட அச்சிடும் மையத்தில்தான் அச்சடிக்கப்படும். இதை தனியாா் நிறுவனம் திறந்தவெளி ஒப்பந்தம் மூலம் 5 ஆண்டுகளுக்கு நடத்தும்.

பத்திரத்துக்குப் பயன்படுத்தப்படும் தாள் அரசு நிறுவனமான டிஎன்பிஎல்-லில் இருந்து பதிவுத் துறை நேரடியாக வாங்கும் பாதுகாப்பு தாளாகும். இதில் ஹாலோகிராம், மைக்ரோ பிரிண்டிங், க்யூ ஆா் குறியீடு வரிசை எண் இருக்கும்.

அச்சான பத்திரம் ‘இந்தியா போஸ்ட் ஸ்பீடு போஸ்ட்’ மூலம் பதிவு முகவரிக்கே அனுப்பி வைக்கப்படும். சென்னைக்கு 48 மணி நேரத்தில் விநியோகம் செய்யப்படும்.

நேரில் வரத் தேவையில்லை: மனை மற்றும் அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் முதல் விற்பனைக்கு நேரில் வரத் தேவையில்லை. அதாவது ஆதாா் சரிபாா்ப்பு, பயோமெட்ரிக் அனைத்துமே இணையவழியில்தான்.

இதற்கான இடத்தை பதிவுத் துறை இலவசமாக வழங்கும். பிரிண்டிங் கட்டணம் மற்றும் தபால் கட்டணம் பதிவுக் கட்டணத்திலேயே வசூலிக்கப்படும். டெண்டரை மதிப்பீடு செய்ய சென்னை ஐஐடி, அண்ணா பல்கலைக்கழகம், எல்காட், தமிழ்நாடு மின் ஆளுகை முகமை அடங்கிய குழு அமைக்கப்பட்டுள்ளது எனத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

Sunday, November 15, 2026

கல்வியே வாழ்க்கை அல்ல!


கல்வியே வாழ்க்கை அல்ல!

பாடப் புத்தகங்கள் எதிர்காலத்தில் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு பணியைத் தரலாம். ஆனால், ஒரு சிறந்த மனிதனாக வாழ்வதற்கான வழியை இந்த உலகமும் அதன்மூலம் கிடைத்த அனுபவங்களுமே கற்றுக் கொடுக்க முடியும்.



Updated On :13 நவம்பர் 2026, 6:29 am


எங்கள் பள்ளியில் படித்து முடித்து கல்லூரி சென்ற மாணவிகள் பிளஸ் 2 வகுப்பு அசல் மதிப்பெண் சான்றிதழ் வாங்க வந்திருந்தார்கள். அவர்களிடம் கல்லூரிப் படிப்பு எப்படி இருக்கிறது? எனக் கேட்டதும் திறந்த வாய் மூடாமல் பேசினார்கள். பள்ளியில் ஆசிரியர்களே தட்டெடுத்து வைத்து உணவு பரிமாறி பிசைந்து வாயில் ஊட்டியதுபோல இருந்தது, கல்லூரியிலோ எங்கே உணவு இருக்கிறது எனத் தேடி எடுத்து சாப்பிடுங்கள் என்பதுபோல சொல்லி விட்டார்கள்.

கல்லூரியில் எல்லா நேரங்களிலும் கண்ணைக் கட்டிக் காட்டில் விட்டதுபோல் இருக்கிறது. பள்ளிக் காலத்திலேயே இன்னும் கொஞ்சம் நன்றாகப் படித்திருக்கலாமோ, இன்னும் கொஞ்சம் வெளி உலகம் குறித்து அறிந்து வைத்திருந்திருக்கலாமோ, இன்னும் நடைமுறைத் திறன்களை கை வரப்பெற்றிருக்கலாமோ, இன்னும் நாட்டு நடப்பு குறித்து அதிகமாக சிந்தித்திருக்கலாமோ என்று இப்போது அறிவில் உரைக்கிறது என்று புலம்பினார்கள்

பள்ளிப் படிப்பு முடிந்த பிறகுதான் உண்மையான வாழ்க்கை என்றால் என்னவென்று நீங்கள் கற்கத் தொடங்குவீர்கள். அப்போது ஏகப்பட்ட மெனக்கெடல்கள் தேவைப்படும்; அதுதான் உண்மையான சவால். அந்த சவாலை எதிர்கொள்ள இந்த அடிப்படை பாடப்புத்தக அறிவு மிக அவசியம்' என்று நம் பள்ளி ஆசிரியர்கள் அன்று சொன்ன அறிவுரை, இப்போதுதான் 200% உள்ளுக்குள் சென்று சேர்கிறது என முடித்தார்கள்.

அத்தனை பக்குவத்துடன் அவர்கள் பேசுவதைப் பார்க்க ஒருபுறம் வியப்பாகவும், மற்றொருபுறம் வேடிக்கையாகவும் இருந்தது. பாடப் புத்தகங்களைத் தாண்டிய மற்றொரு பாதை அவர்களுக்கு புலப்படத் தொடங்கியிருப்பதை அறிந்து மகிழ்ந்தேன்.

என் உறவினர் மகள் வகுப்பில் முதல் மூன்று மதிப்பெண்களுள் எடுப்பவள்தான். ஆனாலும், பக்கத்தில் இருக்கும் மளிகைக் கடைக்குச் சென்று பொருள் கேட்டு வாங்கத் தெரியாது எனும் நிலையில்தான் இருக்கிறாள். ஏன் என்று கேட்டால் பள்ளி முடிந்ததும் சிறப்பு வகுப்பு, அதை விட்டால் வீடு என்று அதற்கே அவளுக்கு நேரம் சரியாக இருந்ததால், எந்த இடத்துக்கும் அவளை அனுப்பி பழக்கவில்லை. அதனால், வெளி உலகத்தை எதிர்கொள்ளவே இப்போது அவளுக்குப் பதற்றமாக இருக்கிறது.

மேலும், அவள் பக்கத்து வீடுகளில் இருக்கும் பிள்ளைகளுடன் கலந்து பேசி விளையாடியது இல்லை. படிப்பது ஒன்றே முக்கியம் என்று அவளை அப்போது நாங்கள் வெளியே செல்ல அனுமதிக்கவில்லை. இப்போது ஒரு சின்னத் தோல்வியைக்கூட அவளால் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. எந்த ஒரு விளையாட்டிலும் அவள் வெற்றி பெற வேண்டும் என்று நினைக்கிறாளே தவிர, சின்னத் தோல்வி வந்தால் அழுது ஆர்ப்பாட்டம் செய்கிறாள். வெற்றி-தோல்வியை சமமாக எடுத்துக் கொள்ளும் பக்குவம் அவளுக்கு வரவில்லை. அதைக் காலம் கடந்து உணர்ந்து வருத்தப்படுகிறோம் என்றார் உறவினர்.

சென்னையில் வசிக்கும் மற்றொரு தோழியின் பதின்பருவ மகள் காய்கறிகளெல்லாம் எந்த மரத்திலிருந்து காய்க்கிறது என தன் தாயிடம் அப்பாவியாக கேட்டிருக்கிறாள். நகரத்து குழந்தைகளின் வாழ்வியல் சூழல் கிராமத்து குழந்தைகளுக்கு முற்றிலும் மாறுபட்டதாக இருக்கிறது. இதில் ஆறுதல்பட வேண்டிய ஒரே விஷயம் இவர்கள் எல்லோரையும் இணைத்து சமன்படுத்தும் கருவியாக கல்வி அமைகிறது என்பதுதான். கல்வி சார்ந்த பாடப் புத்தகம் மட்டுமே இவர்களை சமன்படுத்திவிடுமா?, பாடப்புத்தகம் என்பது வாழ்க்கையின் வரைபடம்தான், வாழ்க்கை அல்ல; வரைபடத்தை வைத்துக்கொண்டு நாம் பயணம் செய்யலாம்; ஆனால், வரைபடத்தையே பயணம் என்று நம்பி விட்டால் நாம் எங்கும் செல்ல முடியாது.

மதிப்பெண்களைத் தாண்டி மனிதர்களை உருவாக்கும் கல்வி எப்போது சாத்தியமாகும்?, ஒரு மாணவரிடம் இந்தக் கணக்கை எப்படி போடுவது?, இந்த சூத்திரத்தை யார் கண்டுபிடித்தார்? என்று கேட்டால் பாடப் புத்தகத்தில் படித்த விடையை, பெயரை சொல்லக்கூடும். ஆனால், தோல்வியடைந்த நண்பனை எப்படி தேற்றுவாய்?, பொது இடத்தில் ஒருவர் தவறு செய்தால் எப்படி செயல்படுவாய்?, உன்னிடம் இருக்கும் பணத்தை எப்படி பாதுகாப்பாக சேமிப்பாய்?, ஆரோக்கியமாக எப்படி சமைப்பாய்? என்று கேட்டால் அவனுடைய பதில்கள் தடுமாறக்கூடும்.

இந்தத் தடுமாற்றத்துக்குக் காரணம் வாழ்க்கையை எதிர்கொள்வதற்கான அனுபவங்களை கல்வியின் ஒரு பகுதியாக நாம் இன்னும் முழுமையாகச் செயல்படுத்தாததுதான். தேர்வறையில் விடையைக் கண்டறியும் ஒரு மாணவன், வாழ்க்கையின் சிக்கல்களில் தீர்வைக் கண்டறியவும் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். அதனால்தான் வகுப்புத் தலைவர்களைக்கூட சுழற்சி முறையில் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என பள்ளிகளில் நெறிமுறை வகுத்திருக்கிறார்கள். எல்லா அனுபவங்களும் எல்லோருக்கும் கிடைக்க வேண்டும் என்பதுதான் அதன் சாராம்சம்.

பாடப் புத்தகத்துக்கு வெளியேயான கற்றலின் அவசியத்தை இந்திய கல்விக் கொள்கையும் அங்கீகரித்துள்ளது. "தேசிய கல்விக் கொள்கை-2020' மனப்பாடக் கல்வியைக் கடந்து விமர்சனச் சிந்தனை, படைப்பாற்றல், சிக்கல் தீர்க்கும் திறன், ஒத்துழைப்பு போன்ற திறன்களை வளர்ப்பதற்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது. "கற்றது கைமண்ணளவு- கல்லாதது உலகளவு' என்றார் ஒüவை. நாம் கையில் வைத்திருக்கும் புத்தகம் கைம்மண்; வெளியே காத்திருக்கும் உலகமோ கடல்.

காமராஜர் பிறந்த நாளையொட்டி, பேச்சு மற்றும் கட்டுரைப் போட்டியில் கலந்து கொள்ள மாணவிகள் தங்கள் பெயரை பதிவு செய்யலாம் எனக் கேட்டு வந்தபோது ஒரு வகுப்பில், ஒரு மாணவிகூட பெயர் கொடுக்க முன்வரவில்லை. "ஏன் இப்படி ஆர்வமே இல்லாமல் இருக்கிறார்கள்' என்று வினவியதற்கு, "நாங்கள் படிக்க வேண்டிய பாடமே நிறைய இருக்கிறது, அதிலும் நாளை 5 பாடங்களிலும் சிறு தேர்வுகள் எழுத வேண்டும், அத்துடன் மூன்றே பரிசுகள்தான் வழங்குகிறார்கள். அவற்றில் எங்களுக்கு ஏதேனும் ஒன்று கிடைக்கும் என்று எந்த நிச்சயமும் இல்லை. அத்துடன் நாங்கள் திக்கித் திணறிப் பேசி தோல்வி அடைந்தால் சக மாணவிகள் முன்னிலையில் அவமானமாகிவிடும்' எனப் பதில் கூறினார்.

போட்டியில் வெற்றி பெறுவதைவிட பங்கெடுப்பதே முக்கியம். வெற்றி பெற்றால் மகிழ்ச்சி; தோல்வி அடைந்தால் அது ஒரு நல்ல அனுபவம் என்று அறிவுறுத்தினாலும், அவர்களுக்கு அவர்களின் வயதுக்கேற்ற நல்உதாரணங்கள் தேவைப்படுகின்றன. அவர்களுக்கு தினமும் புதிய புதிய ஆளுமைகளின் அசாத்தியங்கள் குறித்துச் சொல்ல வேண்டும். அவர்களைச் சொல்லிக் குற்றமில்லை, இன்றைய தலைமுறை அப்படி!

பிரிட்டனில் உள்ள ஒரு பல்கலைக்கழகத்தில் நடைபெற்ற ஆய்வைப் பார்ப்போம். 30 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அந்தப் பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து வெளிவந்த மாணவர்களிடம் நீங்கள் எப்படிப்பட்ட வாழ்க்கையை வாழ விரும்புகிறீர்கள் என்று கேட்கப்பட்டது. அதில் 90 சதவீதத்துக்கும் அதிகமானோர் என்ன சொன்னார்கள் தெரியுமா? "நாங்கள் ஓர் அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கையை வாழ விரும்புகிறோம்' என்று பதில் கூறினர்.

அதன்பிறகு 30 ஆண்டுகள் கழித்து அதே பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து வெளிவந்த மாணவர்களிடம் அதே கேள்வியைக் கேட்டிருக்கிறார்கள். அதற்கு இந்த மாணவர்கள் "நாங்கள் ஒரு வசதியான வாழ்க்கையை வாழ விரும்புகிறோம்' என்று பதில் சொன்னார்கள். மாணவர்களின் மனதில் எப்படி இப்படி ஒரு மாற்றம் என்று அவர்கள் மீண்டும் ஆய்வு செய்த போது, இவர்களைப் போல நாம் உருவாக வேண்டும் என்று நினைக்கக்கூடிய நல்ஆளுமைகள் குறைந்து போனதுதான் இந்த மனமாற்றத்துக்குக் காரணம் என்று கண்டறிந்தனர்.

வெவ்வேறு பின்னணி குணம் கொண்ட மனிதர்களுடன் பழகும்போதுதான் சகிப்புத்தன்மையும் குழுவாக வாழும் குணமும் வளர்கிறது. மதிப்பெண்களைத் தாண்டி நமக்காக நிற்கும் நல்ல நண்பர்களையும் வழிகாட்டிகளையும் கண்டறிவது வாழ்க்கைப் பயணத்தை எளிதாக்கும்.

மாணவர்களுக்கு பிடித்த பொழுதுபோக்குகள் என்ன என்பதை அவர்களே கண்டறிய இயலும். கலை, விளையாட்டு மற்றும் பயணங்கள் மூலமாக நம்மைப் பற்றி நாமே முழுமையாக புரிந்துகொள்ள முடியும். பாடப் புத்தகத்தில் தஞ்சை பெரிய கோயிலைப் பற்றி படிக்கும்போது இருக்கும் உணர்வைக் காட்டிலும், அந்தக் கோயிலுக்குச் சென்று அந்த மண்ணை மிதிக்கும்போது இருக்கும் உணர்வு ஆயிரம் மடங்கு அதிகம்.

அந்த நிஜ அனுபவம் அந்த பிரம்மாண்டத்தை நமக்குள் அப்படியே கடத்தும். அப்படி நாம் செல்லும்போது, நாம் ஏற்கெனவே பாடப்புத்தகத்தில் படித்ததை தொடர்புபடுத்திக் கொள்ள வேண்டும். அப்படி செய்வதன்மூலம் நமக்கு பரந்துபட்ட அறிவு கிடைக்கும். நம் உலகப் பார்வையும் விரிவடையும். புத்தகப் புழுவாக மற்றும் அறிதிறன்பேசியிடம் சரணடைந்து கிடக்காமல் வெளியுலகைப் பார்ப்பதும், இயற்கையை ரசிப்பதும் மனதுக்கு பேரமைதியைத் தரும்.

கல்வி என்பது வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி மட்டுமே; அதுவே முழு வாழ்க்கையும் அல்ல. பாடப் புத்தகங்கள் எதிர்காலத்தில் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு பணியைத் தரலாம். ஆனால், ஒரு சிறந்த மனிதனாக வாழ்வதற்கான வழியை இந்த உலகமும் அதன்மூலம் கிடைத்த அனுபவங்களுமே கற்றுக் கொடுக்க முடியும்.

பாடப்புத்தகத்தின் கடைசிப் பக்கத்தில் பாடம் முடிந்து விடுகிறது. ஆனால், வாழ்க்கையின் முதல் பக்கம் அப்போதுதான் திறக்கிறது.

கட்டுரையாளர்:

எழுத்தாளர்.

Thursday, November 12, 2026

தாத்தா சொத்தில் தந்தைக்கு கிடைக்கும் பங்கை கேட்க பேரனுக்கு உரிமை இல்லை: உச்சநீதிமன்றம்


தாத்தா சொத்தில் தந்தைக்கு கிடைக்கும் பங்கை கேட்க பேரனுக்கு உரிமை இல்லை: உச்சநீதிமன்றம்

தாத்தாவின் சொத்தைப் பாகப் பிரிவினை செய்யும்போது தந்தைக்குக் கிடைக்கும் சொத்தில் பங்கு கேட்க பேரனுக்கு உரிமையில்லை என்று உச்சநீதிமன்றம் தீா்ப்பளித்துள்ளது.


உச்சநீதிமன்றம் - கோப்புப்படம்

Updated On :12 நவம்பர் 2026, 4:00 am


தாத்தாவின் சொத்தைப் பாகப் பிரிவினை செய்யும்போது தந்தைக்குக் கிடைக்கும் சொத்தில் பங்கு கேட்க பேரனுக்கு உரிமையில்லை என்று உச்சநீதிமன்றம் தீா்ப்பளித்துள்ளது.

தமிழகத்தைச் சோ்ந்த ராமகிருஷ்ணன் என்ற நபருக்குச் சொந்தமான சொத்தில், அவரின் மகனான என்.குமரனுக்கு பாகப் பிரிவினை அளிக்கப்பட்டது. தனக்குச் சொத்தாக கிடைத்த நிலத்தை அவா் விற்பனை செய்தாா். அந்த நிலம் தனது தாத்தாவின் கூட்டுக் குடும்ப சொத்து என்பதால், தந்தைக்கு அளிக்கப்பட்ட நிலத்தில் பாதியை தனக்கு பங்கு பிரித்தளிக்க வேண்டும் என்று குமரனின் மகன் சாா்பில் உச்சநீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடுக்கப்பட்டது.

இந்த வழக்கை விசாரித்த உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள் அகஸ்டின் ஜாா்ஜ் மாசி, சுனிதா அகா்வால் ஆகியோா் அடங்கிய அமா்வு அண்மையில் தீா்ப்பளித்தது. அப்போது நீதிபதிகள் அமா்வு கூறியதாவது: தாத்தாவின் (ராமகிருஷ்ணன்) மறைவுக்குப் பின்னா், அவரின் சொத்துகள் ஹிந்து வாரிசுரிமைச் சட்டம் 1956-இன் 8-ஆவது பிரிவின்படி, அவரின் நேரடி வாரிசுகளைச் சென்றடைந்தன. ஒவ்வொரு வாரிசுக்கும் ஒதுக்கப்பட்ட சொத்து அவரவருக்கு சொந்தமானது.

இந்த வழக்கில் ஹிந்து வாரிசுரிமைச் சட்டம் 1956-இன் 6-ஆவது பிரிவு அல்லது ஹிந்து வாரிசுரிமை தமிழ்நாடு திருத்தச் சட்டம் 1989 மூலம் சோ்க்கப்பட்ட 29(ஏ) பிரிவு பொருந்தாது.

ஹிந்து வாரிசுரிமைச் சட்டம் 1956-இன் 8-ஆவது பிரிவின் கீழ், தாத்தாவின் சொத்துகள் அவரின் நேரடி வாரிசுகளுக்குச் சென்றடைந்து, அவா்களுக்குள் பாகப் பிரிவினை செய்யப்பட்ட பின்னா், தந்தைக்குக் கிடைத்த சொத்து அவருக்கே முழுமையாகச் சொந்தமானதாக மாறிவிடும். தந்தைக்குக் கிடைத்த சொத்தில் பிறப்பின் அடிப்படையில் பங்கு கேட்க பேரனுக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை என்று தீா்ப்பளித்தது.

Sunday, November 1, 2026

பதற்றமில்லா பயணம்!


பதற்றமில்லா பயணம்!

தினமணி நடுப்பக்க கட்டுரைகள்

உடல்நலக் குறைபாடு காரணமாக ஏற்படும் சிரமங்களைக் குறைத்து அவர்களும் மற்றவர்களைப்போல தன்னம்பிக்கையுடன் பயணம் செய்ய வகை செய்கின்றன.



Updated On :31 அக்டோபர் 2026, 6:44 am



முகநூலில் ஒரு காணொலியைப் பார்த்தேன். அதில் விமானத்துக்குள் செல்ல வேண்டிய வாயிலின்முன் ஏகப்பட்ட இந்தியர்கள் சக்கர நாற்காலியில் காத்திருந்ததைக் காண முடிந்தது. அது குறித்துப் பேசிய ஒரு வெளிநாட்டவர், இந்தியாவில் நல்ல உடல் நலனுடன் இருப்பவர்கள்கூட சக்கர நாற்காலி சேவையைப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். இதனால், அவசியமானவர்களுக்கு இந்தச் சேவை கிடைப்பதில் சிரமம் இருக்கிறது என்று ஆதங்கப்பட்டார்.

அந்தக் காணொலியில் வயதானவர்கள் ஒரு சிலரே இருந்தார்கள்; மற்றவர்கள் நடுத்தர வயதுக்காரர்கள்; ஆரோக்கியத்துடன் காணப்பட்டார்கள். ஆகவேதான், அந்த வெளிநாட்டவர் அவ்வாறு கூறினார்.

ஒருகாலத்தில் வெளிநாட்டுக்குப் போவது பெருமை. அந்த வாய்ப்பு எல்லோருக்கும் கிட்டாது. தற்போது விமானப் பயணம் பேருந்து பயணம்போல ஆகிவிட்டது. அதிக விவரமில்லாதவர்கள், வெளி உலகப் பரிச்சயம் இல்லாதவர்கள், ஆங்கிலம் தெரியாதவர்கள் எல்லோரும் சர்வசாதாரணமாக தனியாக வெளிநாடு போய் வருகிறார்களே, எப்படி? என்று நான் முன்பெல்லாம் வியந்ததுண்டு. அதன் பின்னரே இந்த சக்கர நாற்காலி சேவை குறித்து தெரியவந்தது. இது எத்தகைய ஓர் அற்புதமான சேவை.

விமான முனையத்தின் பிரம்மாண்டமும் நடைமுறைகளும் முதியவர்களுக்கு ஒருவித அச்ச உணர்வை ஏற்படுத்தும். கண்ணைக் கட்டி காட்டில் விட்டதுபோல் ஒன்றும் புரியாது. சாமான்களை ஒப்படைப்பது, குடியேற்றம், பாதுகாப்பு சோதனை போன்ற இடங்களில் தடுமாறிப் போவார்கள். சக்கர நாற்காலி சேவையைப் பயன்படுத்திக் கொண்டால் எந்தக் கவலையும் இல்லை; சங்கடமில்லாமல் செல்ல முடிகிறது. சக்கர நாற்காலி சேவையால், தான் பட்ட சிரமத்தை உறவினர் ஒருவர் கூறியதைக் கேட்டு அதிர்ச்சி அடைந்தேன். தன் வயதான பெற்றோரை அவர் லண்டனில் இருந்து தோஹா வழியாக சென்னைக்கு அனுப்பினார். லண்டனில் அவர்களை ஏற்றிவிட்டார். அவர்கள் தோஹாவில் இறங்கி சென்னை விமானத்துக்கு மாறவேண்டும். தனியாக அனுப்புகிறோமே என்று சக்கர நாற்காலி சேவை போட்டுவிட்டார்.

தோஹா விமான நிலையம் சென்றடையும்வரை எல்லாம் ஒழுங்காகப் போய்க் கொண்டிருந்தது. தோஹாவில் விமானம் இறங்கியவுடன், விமான பணிப்பெண் "சக்கர நாற்காலிக்காரர்கள் காத்திருக்கவும், கீழே இறங்க வேண்டாம்' என்று கூறிவிட்டார்; ஆறு பேர் மட்டும் தங்கிவிட்டார்கள்; அடுத்து சென்னை விமானத்தைப் பிடிக்க ஒரு மணி நேர அவகாசம் மட்டுமே இருந்த நிலையில் அனைவரும் பதற்றமடைந்தனர். ஒருவரும் வரவில்லை 30 நிமிஷங்கள் கழித்து இவர்களை ஒரு வாகனத்தில் ஏற்றி வாயிலருகே விட்டுவிட்டார்கள்; விமானம் போய் விட்டது; இவர்களுக்கு எப்படி இருந்திருக்கும்?, என்ன செய்வது என்று ஒன்றும் விளங்கவில்லை.

அந்த நிறுவன கவுன்ட்டருக்குப் போய் கேட்டபோது சரியான பதில் கிடைக்கவில்லை.

சென்னைக்கு மறுநாள் மாலை 6 மணிக்குத்தான் விமானம் என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். அங்குமிங்கும் ஓடி கொஞ்சம் கனிவான முகம் தென்பட உதவி கோரி தவித்துப் போயிருக்கிறார்கள். மறுநாள் மாலை 6 மணிவரை உண்மையில் தொலைந்து போய் விட்டவர்கள் நிலை என்று சொல்லலாம். பின்னர், விமானத்தைப் பிடித்து வந்து சேர்ந்திருக்கிறார்கள்.

ஆகவே, சக்கர நாற்காலி போட்டாலும் அவஸ்தைப்பட வேண்டும் என்று இருந்தால் பட்டே ஆகவேண்டும். விமான நிலையங்களில் உள்ள அறிவிப்புப் பலகைகள் பெரும்பாலும் ஆங்கிலம் மற்றும் பிற மொழிகளில் மட்டுமே இருக்கும். ஆகவே, விமானப் பயணம் புதியவர்களை மன ரீதியாகவும், நடைமுறை ரீதியாகவும் பெரிதும் அச்சுறுத்துகிறது. ஏதாவது தவறு நேர்ந்துவிட்டால் என்ற கற்பனையும் பயமும் சேர்ந்து கொள்கிறது. மற்ற பயணிகளின் நடவடிக்கைகள், தோற்றம் கொஞ்சம் யோசிக்க வைக்கிறது. சட்டென்று அவர்களிடம் எதையும் கேட்க முடிவதில்லை. உள்ளூரிலேயே ஏதோ அந்நிய நாட்டில் இருப்பதைப் போன்ற உணர்வு அல்லவா ஏற்படுகிறது?. ஆகவே, சக்கர நாற்காலி சேவை இந்த சங்கடங்களையெல்லாம் தவிர்த்து விடுகிறது.

மேலும், இந்த சேவை இலவசம். நடக்க முடியாதவர்கள், உடல் நலமில்லாதவர்கள், அறுவை சிகிச்சை மேற்கொண்டவர்கள், முதியவர்கள் ஆகியோருக்குப் பேருதவியாக இருக்கிறது.

அதுமட்டுமல்ல, இன்னொரு சேவையும் உள்ளது. அது "மீட் அண்ட் கிரீட்' என்பது. இது பரவலாக அறியப்படவில்லை. அது என்ன வசதி?. அதாவது, பயணிகள் விமான நிலையத்தில் எந்தவித சிரமமும் இன்றி எளிதாகப் பயணிக்க உதவும் ஒரு சிறப்பு உதவி சேவையாகும். பெரிய விமான நிலையங்களில் வழிவகை தெரியாமல் திணறுபவர்கள், வெளிநாடுகளில் இருந்து வருபவர்கள், முதல்முறை பயணம் செய்பவர்கள், முதியவர்கள் மற்றும் குழந்தைகளுடன் பயணம் செய்பவர்களின் பயணத்தை இந்தச் சேவை எளிதாக்குகிறது. விமான நிலையத்துக்கு வந்தவுடன் அல்லது விமானத்தில் இருந்து இறங்கியவுடன் ஒரு பிரதிநிதி நம் பெயர் கொண்ட பதாகையுடன் நிற்பார். நீண்ட வரிசையில் நிற்காமல் பாதுகாப்புப் பரிசோதனை மற்றும் குடியேற்றப் பரிசோதனை போன்றவற்றை விரைவாக முடிக்க உதவுவார். சாமான்களை எடுத்துக் கொள்ளவும் உதவியாளர் இருப்பார். ஒரு விமானத்தில் இருந்து வேறு விமானத்துக்கு மாற வேண்டி இருந்தால் அதற்கான வழிகாட்டலையும் செய்வார். இந்தச் சேவையைப் பெற விமான நிலைய அதிகாரபூர்வ இணையதளம் மூலமாகவோ அல்லது தனியார் பயண நிறுவனங்கள் மூலமாகவோ முன்கூட்டியே முன்பதிவு செய்து கொள்ளலாம். எல்லோரும் சக்கர நாற்காலிக்கு விண்ணப்பிப்பதற்குப் பதில் இந்த சேவையைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம். கட்டணம் உண்டு என்பதற்காக தயங்கக்கூடாது. ஆயிரக்கணக்கில் செலவு செய்து வெளிநாடு போகிறோம். செலவு கூடுதலாக ஆனால்தான் என்ன?

விமான நிலையத்தில் சக்கர நாற்காலி உதவியும் "மீட் அண்ட் கிரீட்' மற்றும் கட்டண பயணப் பை உதவி கோரும் தொடர்புடைய தகவல்களுடன் அதிகாரபூர்வமாக பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன. சக்கர நாற்காலி உதவிக்கு பயணச்சீட்டு முன்பதிவு செய்யும்போதே தொடர்புடைய விமான நிறுவனத்திடம் கோரிக்கை வைக்கலாம். "மீட் அண்ட் கிரீட்' சேவைக்கு விமான நிலைய சேவை வழங்குநரிடம் கிடைக்கும் வசதிகள், முன்பதிவு நடைமுறை, கட்டணம் ஆகியவற்றை உறுதிப்படுத்த வேண்டும். பயணப் பைகளை எடுத்துச் செல்லஉதவியும், இந்தச் சேவையில் தானாக அடங்கி இருக்கிறதா? என்பதைத் தனியாகக் கேட்க வேண்டும்.

இத்தகைய சேவைகள் மனிதநேயத்தின் அடையாளங்கள். பிறரின் உதவியின்றி நீண்ட தொலைவு நடக்க முடியாத ஒருவர், விமான நிலையத்தில் ஒருமுனையில் இருந்து மற்றொரு முனைக்கு சிரமமின்றி செல்லவும், விமானத்தில் ஏறவும், இறங்கிய பிறகு தனது பயணத்தைத் தொடரவும் இவை துணை புரிகின்றன. உடல்நலக் குறைபாடு காரணமாக ஏற்படும் சிரமங்களைக் குறைத்து அவர்களும் மற்றவர்களைப்போல தன்னம்பிக்கையுடன் பயணம் செய்ய வகை செய்கின்றன.

ஆனால், இங்கு ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது; நலமுடன் இருப்பவர்கள் ஏன் சக்கர நாற்காலி உதவியைக் கேட்க வேண்டும்?, இவ்வாறு பொத்தாம் பொதுவாகக் குற்றஞ்சாட்டுவது தவறு. இந்த உதவி ஆடம்பர வசதியோ அல்லது வரிசையைத் தவிர்ப்பதற்கான குறுக்கு வழியோ அல்ல. உடல் இயக்கத்தில் சிரமம் உள்ளவர்கள் கண்ணியத்துடன் பயணம் செய்வதற்கான அவசியமான உதவியாகும். விரைவில் போய் விடலாம் என்பதற்காக இந்த உதவியைப் பயன்படுத்துவது தவறு. ஒரு வசதி நமக்கு நேரத்தை மிச்சப்படுத்துகிறது என்பதற்காக மட்டும் அதைப் பயன்படுத்துவது சரியல்ல.

முதியவர்களைத் தனியாக அனுப்பும்போது நேரடி விமான சேவையே சிறந்தது. அதில் இடம் கிடைக்கவில்லை அல்லது கட்டணம் அதிகம் என்றாலோ விமானம் மாறிச் செல்ல வகை செய்யலாம். அப்படி மாறும்போது குறைந்தது 2 மணி நேரமாவது கண்டிப்பாக இடைவெளி இருக்குமாறு பயணச்சீட்டை முன்பதிவு செய்ய வேண்டும். குறைந்த அவகாசத்தில் அவர்களைப் பதற்றமடைய வைக்கக் கூடாது.

அதேபோல, அவர்கள் எந்த நாட்டில் விமானம் மாற உள்ளார்களோ அந்த நாட்டின் பணம் அவர்களிடம் சிறிது அளவாவது இருக்க வேண்டும். அவசரத் தேவை ஏற்பட்டால் அவர்கள் சிரமப்படக் கூடாது. முக்கியமான மருந்துகளை உடன் வைத்துக்கொள்ள அறிவுறுத்த வேண்டும். கைப்பேசியில் முழு சார்ஜ் இருக்குமாறு பார்த்துக் கொள்ள சொல்ல வேண்டும். அந்த நாட்டில் யாரேனும் தெரிந்தவர்கள் இருந்தால் அவர்களின் கைப்பேசி, தொலைபேசி எண்களைக் குறித்துக் கொடுக்க வேண்டும். சிரமமோ, பயமோ இன்றி அவர்கள் பயணிப்பது மிக மிக அவசியம்.

விமான நிலையங்களில் சக்கர நாற்காலிகளின் எண்ணிக்கை, உதவியாளர்களின் எண்ணிக்கை, ஒரே நேரத்தில் சேவை பெறும் பயணிகளின் எண்ணிக்கை ஆகியவை வரையறுக்கப்பட்டிருக்கலாம். அப்போது உண்மையிலேயே நடக்க முடியாமல் தவிக்கும் ஒருவருக்கு தாமதம் ஏற்படுவது வேதனைக்குரியது. பொதுவரிசையைத் தவிர்க்க "டிஜியாத்ரா' என்ற செயலியை வீட்டிலேயே பதிவிறக்கம் செய்து விமான நிலையத்தில் பயன்படுத்தலாம். ஒருவர் தனக்குத் தேவையில்லாத உதவியை, அதாவது சக்கர நாற்காலி சேவையைப் பெறுவது மற்றொருவருக்கு தேவையான உதவி கிடைப்பதில் தாமதத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும்; இந்த சிந்தனை நம் ஒவ்வொருவருக்கும் வேண்டும்.

கட்டுரையாளர்:

பேராசிரியர்.

Thursday, October 29, 2026

சிறைத் துறையினர் விழிக்க வேண்டிய நேரம்!


சிறைத் துறையினர் விழிக்க வேண்டிய நேரம்!

தேனி மாவட்டச் சிறையில் இருந்து 17 கைதிகள் ஒரே தப்பியோடிய சம்பவம் பற்றிய நடுப்பக்கக் கட்டுரை.

.....

தப்பியோடிய கைதிகள்.
Updated On :29 அக்டோபர் 2026, 4:28 am



பொ. ஜெயச்சந்திரன்


தேனி மாவட்டம் தேக்கம்பட்டியில் உள்ள மாவட்டச் சிறையில் இருந்து 17 விசாரணைக் கைதிகள் ஒரே நேரத்தில் தப்பியோடிய சம்பவம் தமிழக மக்களை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியுள்ளது. அக்டோபர் 26-ஆம் தேதி இரவு நடைபெற்ற இந்தச் சம்பவத்தில், உடல்நலக் குறைவு ஏற்பட்டதாகக் கூறி காவலர்களை அறைக்குள் வரவழைத்து, அவர்களைத் தாக்கிவிட்டு கைதிகள் தப்பியதாக தெரிகிறது. தப்பிய அனைவரும் பிடிபட்டனர்.

தமிழக சிறைகளுக்கு என்று பல சிறப்புகள் உண்டு; அதில் முக்கியமாக, சென்னை மத்திய சிறை. நம் நாட்டில் கட்டப்பட்ட பழைமையான சிறைகளில் ஒன்றாகும். 1837-ஆம் ஆண்டில் பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக் காலத்தில் "மெட்ராஸ் பெனிடென்ஷியரி' என்ற பெயரில் தொடங்கப்பட்டது. வேலூர் மத்தியச் சிறை பிரிட்டிஷாரால், 1830-ஆம் ஆண்டு பெண்களுக்காகக் கட்டப்பட்டது. வேலூர் தொரப்பாடியில் ஆண்கள் மத்திய சிறை கடந்த 1867-ஆம் ஆண்டு சுமார் 153 ஏக்கர் பரப்பளவுடன், வட்ட வடிவில்7 தொகுதிகளையும் கண்காணிக்கும் வகையில் உயர் கண்காணிப்பு கோபுரத்துடன் கட்டப்பட்டது. இங்கு, ஒரே நேரத்தில் 2,100 கைதிகளை அடைத்து வைக்க முடியும்.

கோவை மத்திய சிறை 1872-ஆம் ஆண்டு கட்டப்பட்டது. இந்த சிறை தற்போது ஆக்கிரமித்துள்ள பரப்பளவு 167.76 ஏக்கர். இந்த சிறையின் அங்கீகரிக்கப்பட்ட தங்குமிடங்கள் 2,208. சுதந்திரப் போராட்டத்தின்போது 09.07.1908 முதல் 01.12.1910 வரை வ.உ.சிதம்பரம் பிள்ளை இந்தச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்தார். கடலூர் மத்திய சிறை 1865-ஆம் ஆண்டு கட்டப்பட்டது. இந்த சிறை முதலில் மன வளர்ச்சி குன்றிய கைதிகளை தங்க வைப்பதற்காக பயன்படுத்தப்பட்டு, பின்னர்

1986-ஆம் ஆண்டு பழக்கவழக்க சிறைக் குற்றவாளிகளுக்கான சிறை என மறுவகைப்படுத்தப்பட்டது.1996-ஆம் ஆண்டு சாதாரண சிறையாக மாற்றப்பட்டது. சுதந்திரப் போராட்டத்தின்போது, மகாகவி சுப்பிரமணிய பாரதியார் 20.11.1918 முதல் 14.12.1918 வரை இந்தச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்தார்.

பாளையங்கோட்டை மத்திய சிறை 1880-ஆம் ஆண்டு கட்டப்பட்டது. 1929-ஆம் ஆண்டு வரை மாவட்ட சிறையாக செயல்பட்டது. 1929-ஆம் ஆண்டு போர்ஸ்டல் பள்ளியாக மாற்றப்பட்டது. மாணவர் சேர்க்கை குறைவாக இருந்ததால், போர்ஸ்டல் பள்ளி, புதுக்கோட்டை மாவட்ட சிறை வளாகத்துக்கு மாற்றப்பட்டது. தற்போதைய வளாகம் 1.4.68 முதல் மத்திய சிறையாக செயல்பட்டு வருகிறது. 117.75 ஏக்கர் பரப்பளவு கொண்டது.

சேலம் மத்திய சிறை 1862-ஆம் ஆண்டு கட்டப்பட்டது. 1934-ஆம் ஆண்டு வாலிப கைதிகளை தங்க வைப்பதற்காக சிறை இணைப்பு கட்டப்பட்டது. இந்த சிறையின் பரப்பளவு 113.19 ஏக்கர்.

அங்கீகரிக்கப்பட்ட தங்குமிடம் 1,431. இந்தச் சிறையின் கட்டடக் கலை வடிவமைப்பு தாமரை இதழ்கள் போன்ற வட்ட வடிவில் உள்ளது. அனைத்து செல்களும் ஒரு மையப் புள்ளியை உள்நோக்கி எதிர்கொள்ளும்.

தேக்கம்பட்டி சிறைக்குள் பாதுகாப்புப் பணியில் இருந்தவர்கள் எத்தனை பேர்?, கைதிகளைக் கண்காணிக்கும் நடைமுறைகள் என்ன?, அறைகளின் கண்காணிப்பு எவ்வாறு நடைபெறுகிறது, கண்காணிப்பு கேமராக்கள் செயல்பாட்டில் இருந்தனவா?, காவலர்களின் பணிப் பிரிவு எப்படி இருந்தது? ஒரு கைதி உடல்நலக் குறைவு என்று கூறும்போது, மருத்துவ அவசரநிலையைக் கையாள்வதற்கான பாதுகாப்பு நடைமுறை என்ன?- இவை அனைத்துக்கும் தெளிவான பதில் தேவை.

சிறையின் உயர்ந்த சுவர் வெளியில் இருந்து பார்த்தால், பாதுகாப்பின் அடையாளமாகத் தெரியும். ஆனால், அந்தச் சுவருக்குள் மனிதர்களின் வாழ்க்கை இருக்கிறது. ஒருபுறம், தப்பிச் செல்ல முயற்சிக்கும் கைதிகளைத் தடுக்க வேண்டிய கடமை. மறுபுறம், சட்டப்படி அவர்களுக்கு வழங்க வேண்டிய உரிமைகள் பாதுகாக்கப்படுகின்றனவா என்பதை உறுதி செய்ய வேண்டிய பொறுப்பு. ஒருபுறம் சிறையின் ஒழுங்கு; மறுபுறம் மனிதநேயம். இந்த இரண்டையும் சமநிலைப்படுத்துவதே சிறைக் காவலர்களின் கடினமான பணியாகும்.

காலையில் கைதிகள் எழும் நேரத்திலிருந்து, இரவு சிறை மூடப்படும் நேரம் வரை கண்காணிப்பு. உணவு, மருத்துவம், நீதிமன்ற ஆஜர், சந்திப்பு என கைதிகளின் ஒவ்வொரு நடவடிக்கையிலும் பாதுகாப்பையும், ஒழுங்கையும் உறுதி செய்ய வேண்டிய பொறுப்பு சிறைத்துறையினருக்கு உள்ளது.

சிறைக் காவலரின் பணி சாதாரணமானது அல்ல. அது விழிப்பின், பொறுப்பின், பொறுமையின் பணி. ஒரு கணம் கவனம் குறைந்தாலும், அதன் விளைவு பலரையும் பாதிக்கக் கூடியது. காவலரின் கண் இமைக்கலாம். ஆனால், பாதுகாப்பின் கண் இமைக்கக் கூடாது. அவர்கள் அணியும் சீருடை ஒரு பொறுப்பை நினைவூட்டுகிறது. அந்தச் சீருடையின் ஒவ்வொரு பகுதியிலும், மக்கள் பாதுகாப்பின் நம்பிக்கை இருக்கிறது. சிறைகளிலும் கண்காணிப்பு கேமராக்கள் உள்ளன. ஆனால், கேமரா இருப்பதும், கேமரா மூலம் தொடர்ந்து கண்காணிப்பு நடைபெறுவதும் இரு வேறு விஷயங்கள். ஆனால் அவசரநிலையில் முடிவு எடுக்க வேண்டியது மனிதன்தான். தொழில்நுட்பம் துணையாக இருக்கலாம்; ஆனால், மனித விழிப்புணர்வுக்கு மாற்றாக இருக்க முடியாது.

சிறை என்பது சமுதாயத்தின் இருண்ட வாழ்க்கை வாழும் இடம் மட்டுமல்ல.

தவறிழைத்த மனிதன் தனது தவறை உணர்ந்து, கல்வியையும் தொழிலையும் கற்று, மனதை மாற்றிக் கொண்டு, மீண்டும் சமூகத்தில் நல்ல வாழ்க்கையைத் தொடங்குவதற்கான பாடசாலை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

ஒரு சம்பவம் நடந்த பிறகு, தப்பி ஓடியவர்களைத் தேடுவது காவல் துறையின் கடமை. ஆனால், குற்றவாளிகள் தப்பிச் செல்லும் வாய்ப்பை குறைப்பது நிர்வாகத்தின் கடமை. பாதுகாப்பு குறைபாடுகளைக் கண்டறிந்து சரி செய்வதே சிறந்த நிர்வாகம். ஆகவே, சிறைத் துறையினர் விழிக்க வேண்டிய நேரம்.

Friday, October 23, 2026

தலைமுறை கடந்தும் மறக்கக்கூடாத பாடங்கள்


தலைமுறை கடந்தும் மறக்கக்கூடாத பாடங்கள்

தினமணி நடுப்பக்க கட்டுரைகள்


தொழில்நுட்பம் வளராத காலமாக இருந்தாலும், மனிதநேயம் வளர்ந்திருந்த காலம் அது.



Updated On :23 அக்டோபர் 2026, 6:20 am


-முனைவர் இளங்கோ கட்டிமுத்து

ஒரு தலைமுறை நம்மை விட்டு மெதுவாக மறைந்து கொண்டிருக்கிறது. இன்னும் பத்து அல்லது பதினைந்து ஆண்டுகளில், அந்தத் தலைமுறையைச் சேர்ந்த பலர் நம்மிடையே இருக்க மாட்டார்கள். அவர்களுடன் ஒரு காலமும், ஒரு வாழ்க்கை முறையும், பல அரிய வாழ்க்கைப் பாடங்களும் மறைந்து போகக்கூடும்.

அவர்கள் வாழ்ந்த உலகம் இன்றைய உலகத்தைப் போன்றதல்ல. வசதிகள் குறைவாக இருந்தாலும், வாழ்க்கையில் நிறைவு இருந்தது. பொருள்கள் குறைவாக இருந்தாலும், மனிதர்களுக்கிடையே அன்பும் அக்கறையும் அதிகமாக இருந்தது. தொழில்நுட்பம் வளராத காலமாக இருந்தாலும், மனிதநேயம் வளர்ந்திருந்த காலம் அது.

1960-களில் கிராமத்தில் வளர்ந்தவர்களுக்கு அந்த வாழ்க்கை இன்றும் நினைவில் இருக்கும். அதிகாலையில் எழுவது, வீட்டைச் சுற்றியுள்ள செடி- கொடிகளுக்கு தண்ணீர் ஊற்றுவது, இறைவழிபாட்டுக்காக தங்கள் வீட்டுத் தோட்டத்திலிருந்தே பூக்களைப் பறிப்பது, கோயிலுக்குச் செல்வது போன்றவை அன்றாட வாழ்க்கையின் இயல்பான பகுதிகளாக இருந்தன.

அதிகாலையில் எழுந்து நடைப்பயிற்சி செல்வார்கள். வழியில் சந்திக்கும் மனிதர்களிடம் நலம் விசாரிப்பார்கள். ஒருவருடைய மகிழ்ச்சியையும் துயரத்தையும் மற்றொருவர் தன்னுடையதாகக் கருதுவார்கள். இரு கைகளையும் கூப்பி வணக்கம் சொல்லும் பண்பாடு இயல்பாக இருந்தது. முன்னோர் வழக்கங்கள், பண்பாடு மற்றும் இயற்கையை மதித்து வாழ்ந்தார்கள்.

இன்று பலரும் "நேரம் இல்லை' என்று கூறுகிறோம். ஆனால், அன்று நேரத்தை உருவாக்கிக் கொண்டார்கள். உறவுகளுக்கும் அண்டை வீட்டாருக்கும் நண்பர்களுக்கும் நேரம் ஒதுக்கினார்கள். மனித உறவுகள் அவர்களுடைய வாழ்க்கையின் முக்கியமான செல்வமாக இருந்தன.

அந்த தலைமுறையின் வாழ்க்கையில் ஆடம்பரம் அதிகம் இல்லை. பழைய காலணியாக இருந்தாலும் அதைத் தூக்கி எறியாமல் பயன்படுத்துவார்கள். எளிய உடை, எளிய உணவு, எளிய வாழ்க்கை-அதுவே அவர்களின் பெருமை. நம் முன்னோர் இயற்கையுடன் இணைந்து, உழைப்பையும் பாரம்பரிய உணவையும் மதித்து, குடும்பம் மற்றும் சமூக ஒற்றுமையுடன் வாழ்ந்தனர்.

இன்று தேவைகள் அதிகரித்துக் கொண்டே செல்கின்றன. ஆனால், தேவைகள் அதிகரித்தால் மகிழ்ச்சியும் அதிகரிக்கும் என்பதில்லை. அந்த தலைமுறை நமக்குக் கற்றுக் கொடுத்த மிகப் பெரிய பாடங்களில் ஒன்று குறைவிலும் நிறைவாக வாழ்வது.

வீட்டில் தயாரித்த உணவுக்கு தனி மதிப்பு இருந்தது. கோடை காலத்தில் ஊறுகாய், வடாம் போன்றவற்றை வீட்டிலேயே தயாரித்து வைத்துக் கொள்வார்கள். உரலில் இடித்த மசாலாவின் மணமும், வீட்டில் சமைத்த உணவின் சுவையும் அந்த வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது.

நாட்டு தக்காளி, கத்தரிக்காய், கீரைகள் போன்றவற்றைத் தேடித் தேடி வாங்குவார்கள். உணவு என்பது வெறும் வயிற்றை நிரப்புவதற்கான பொருள் அல்ல; அது உடல் நலன், குடும்ப அன்பு, பாரம்பரியம் ஆகியவற்றுடன் இணைந்த ஒன்றாக இருந்தது.

தொலைபேசி இருந்தது - ஆனால், தொலைவு இல்லை! அவர்களுடைய காலத்தில் வீட்டுக்கு ஒரு தரைவழி தொலைபேசி இருந்தாலே அது பெரிய வசதி. தொலைபேசி எண்களை ஒரு சிறிய டைரியில் எழுதிப் பாதுகாத்துக் கொள்வார்கள். சில நேரங்களில் தவறான எண்ணுக்குக்கூட தொலைபேசி சென்றுவிட்டால், "ராங் நம்பர்' என்று சொல்லிவிட்டு தொடர்பைத் துண்டித்துவிடாமல் பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள்!

இன்று நம் கையில் உலகத்தையே இணைக்கும் அறிதிறன்பேசி இருக்கிறது. ஆனால், சில நேரங்களில் அருகில் இருப்பவர்களுக்கே பேச நேரமில்லாமல் போய்விடுகிறது. அன்று தொலைபேசி குறைவாக இருந்தது; ஆனால், மனிதத் தொடர்பு அதிகமாக இருந்தது.

தினமும் செய்தித்தாளைப் படிப்பது அவர்களின் வழக்கம். உலகில் என்ன நடக்கிறது என்பதை அறிந்துகொள்ள ஆர்வம் கொண்டிருந்தார்கள். ஏகாதசி, அமாவாசை, பெüர்ணமி போன்ற நாள்களையும் நினைவில் வைத்திருந்தார்கள். காலத்தின் இயற்கைச் சுழற்சியையும், ஆன்மிக வாழ்க்கையையும் மதித்தார்கள். மருத்துவ வசதிகள் வளராத காலத்திலேயே, நம் முன்னோர் ஆரோக்கியமான வாழ்க்கை முறையில் வாழ்ந்தனர். உடலும் உள்ளமும் இசைவோடு இயங்கியது. மொத்தத்தில் அவர்கள் அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கையை ஆனந்தமாக வாழ்ந்தனர்.

அந்த தலைமுறையின் வாழ்க்கையில் இறை நம்பிக்கைக்கு முக்கிய இடம் இருந்தது. வழிபாடு என்பது வெறும் சடங்காக மட்டும் இல்லாமல், வாழ்க்கையில் ஒழுக்கத்தையும் கட்டுப்பாட்டையும் ஏற்படுத்தும் வழியாகவும் இருந்தது. திருவிழாக்கள், விருந்தோம்பல், யாத்திரைகள், குடும்ப நிகழ்வுகள் என இவை அனைத்தும் மனிதர்களை ஒன்றிணைக்கும் வாய்ப்புகளாக இருந்தன.

ஆனால், அந்த வாழ்க்கையிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது சடங்குகளை மட்டும் அல்ல; அதன் பின்னால் இருந்த அன்பு, ஒழுக்கம், பொறுப்பு, பணிவு, பிறரை மதிக்கும் பண்பு ஆகிய நன்னெறிகளை முன்னெடுத்துச் செல்ல வேண்டும்.

அன்று வீட்டுக்கு விருந்தினர் வந்தால், "எதற்காக வந்தீர்கள்?' என்பதற்கு முன்பாக "சாப்பிட்டீர்களா?' என்பதே கேள்வியாக இருந்தது. அண்டை வீட்டில் ஏதாவது துயரம் என்றால் அனைவரும் சென்று  நிற்பார்கள். திருமணம் என்றால் அனைவரும் சேர்ந்து மகிழ்வார்கள். ஒருவர் நோய்வாய்ப்பட்டால் அவருடைய குடும்பத்துக்கு உதவுவது இயல்பான கடமையாகக் கருதப்பட்டது.

இன்று தொழில்நுட்பம் நம்மை உலகம் முழுவதும் இணைத்திருக்கிறது. ஆனால், மனிதர்களை உள்ளத்தால் இணைக்கும் அந்த அன்பை நாம் காப்பாற்ற வேண்டும். திருவள்ளுவர் கூறுகிறார்:

அன்பிலார் எல்லாம் தமக்குரியர்; அன்புடையார்

என்பும் உரியர் பிறர்க்கு.

அன்பு இருந்தால் மனிதர்களுக்கிடையே சுவர் இருக்காது. அந்த தலைமுறை இதை வாழ்வில் செய்து காட்டியது.

நம் வீட்டில் இன்னும் அந்தத் தலைமுறையைச் சேர்ந்த பெரியவர்கள் இருந்தால், அவர்களை அன்பாகக் கவனித்துக் கொள்ளுங்கள். அவர்களுடன் பேசுங்கள். அவர்களுடைய வாழ்க்கைக் கதைகளைக் கேளுங்கள். அவர்கள் சந்தித்த  சிரமங்களை அறிந்து கொள்ளுங்கள். அவர்கள் எவ்வாறு குறைவான வசதிகளில் வாழ்க்கையை நடத்தினார்கள் என்பதைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள். அவர்களிடம் பழைய அனுபவங்கள் மட்டுமல்ல; வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ளும் மனப் பக்குவமும் இருக்கிறது.

ஒரு பழைய புகைப்படத்தைப் பார்த்து நாம் வரலாற்றை அறிந்து கொள்ளலாம். ஆனால், அந்த வரலாற்றை வாழ்ந்த ஒருவரிடம் நேரடியாகக் கேட்டு அறிந்து கொள்வது இன்னும் பெரிய வாய்ப்பு.

இன்றைய தலைமுறை அறிவியல், தொழில்நுட்பம், விண்வெளி, செயற்கை நுண்ணறிவு எனப் பல துறைகளில் அபாரமான முன்னேற்றங்களைப் பெற்றுள்ளது. நாளைய தலைமுறை இன்னும் உயரங்களைத் தொடும். அது அவசியமான முன்னேற்றம்.

ஆனால், முன்னேற்றம் என்பது வசதிகள் அதிகரிப்பது மட்டுமல்ல; மனிதனின் உள்ளமும் உயர வேண்டும். முன்னேற்றங்கள் மாறட்டும்; ஆனால் மனிதநேயம் மாறக்கூடாது. அந்த தலைமுறையிடமிருந்து நாம் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியது அவர்களுடைய வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு பழக்கத்தையும் அப்படியே பின்பற்றுவது அல்ல.

காலம் மாறுகிறது; வாழ்க்கை முறையும் மாற வேண்டும். ஆனால், காலம் மாறினாலும் சில அடிப்படை மனிதப் பண்புகள் மாறக்கூடாது.

நம் முன்னோர்கள் நமது முகவரி; அவர்கள் நமது பெருமை; அவர்கள் மெதுவாக நம்மை விட்டு மறைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களுடன் ஒரு தலைமுறை மட்டுமல்ல; ஒரு வாழ்க்கை அனுபவமும் மறைந்து கொண்டிருக்கிறது. அவர்களிடம் இருக்கும் அறிவை, அனுபவத்தை, பண்பாட்டை, மனிதநேயத்தை அடுத்த தலைமுறைக்கு எடுத்துச் செல்வது நமது பொறுப்பு.

அவர்களுக்கு பணம் கொடுப்பதைவிட சில நேரங்களில் நேரம் கொடுப்பது முக்கியம். பரிசு கொடுப்பதைவிட அன்பு கொடுப்பது முக்கியம்.

அவர்களுக்காக எல்லாவற்றையும் செய்வதைவிட, சில நேரம் அவர்களுடன் அமர்ந்து அவர்கள் பேசுவதைக் கேட்பது இன்னும் முக்கியம். ஏனெனில் ஒரு நாள் அவர்கள் இருக்க மாட்டார்கள். அப்போது அவர்களுடைய குரல் நினைவாக மட்டுமே இருக்கும்.

எனவே, நம் வீட்டில் அந்த தலைமுறையைச் சேர்ந்த ஒருவர் இருந்தால், அவர்களைப் பாதுகாப்போம். அவர்களை மதிப்போம். அவர்களிடம் கற்றுக்கொள்வோம். அவர்களுடைய நல்ல வாழ்க்கைப் பாடங்களை நம் பிள்ளைகளுக்கு எடுத்துச் சொல்வோம்.

ஒரு தலைமுறை மறையலாம்; ஆனால், அவர்கள் கற்றுத் தந்த நல்ல வாழ்க்கைப் பாடங்கள் மறையக் கூடாது. நம் முன்னோர் நமது அடையாளம்; அவர்களின் நல்ல பண்புகள் நமது எதிர்காலத்தின் அடித்தளம்.

கட்டுரையாளர்:

முன்னாள் இஸ்ரோ விஞ்ஞானி.

Saturday, October 17, 2026

முன்னுரிமை பெற வேண்டும் முதியோர் நலன்!


தினமணி  நடுப்பக்க கட்டுரைகள்

முன்னுரிமை பெற வேண்டும் முதியோர் நலன்!

இந்தியாவில் 60 வயது மற்றும் அதற்கு மேற்பட்ட முதியோர்களின் எண்ணிக்கை சுமார் 17.3 கோடியாக உள்ளது.



Updated On :17 அக்டோபர் 2026, 6:34 am IST


தற்போது இந்தியாவில் 60 வயது மற்றும் அதற்கு மேற்பட்ட முதியோர்களின் எண்ணிக்கை சுமார் 17.3 கோடியாக உள்ளது. இது நாட்டின் மொத்த மக்கள்தொகையில் சுமார் 10.5% ஆகும். வரும் 2036-ஆம் ஆண்டிற்குள் இந்த எண்ணிக்கை 23 கோடியாகவும், 2050-ஆம் ஆண்டிற்குள் 34.7 கோடியாகவும் (மொத்த மக்கள்தொகையில் 21%) உயரும் என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

2046-ஆம் ஆண்டுக்குள், இந்தியாவில் உள்ள ஒட்டுமொத்த குழந்தைகளின் எண்ணிக்கையைவிட முதியோர்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாக இருக்கும் என்று ஐ.நா. சபையின் மக்கள்தொகை நிதியம் தெரிவிக்கிறது.

சர்வதேச அளவில் 50 வயதுக்கும் மேற்பட்ட முதியவர்களின் எண்ணிக்கை 2050-இல் 200 கோடியைத் தாண்டிவிட வாய்ப்புள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது. இவர்களில் பெரும்பாலானோர் இந்தியா போன்ற வளர்ந்துவரும் நாடுகளில் இருப்பார்கள் எனவும் கூறப்படுகிறது.

மொத்த மக்கள்தொகையில் 2011-ஆம் ஆண்டு 10.6 சதவீதமாக இருந்த முதியோர்கள் 2031-ஆம் ஆண்டு 18.2 சதவீதமாக உயருவார்கள் எனவும் கணிக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்தியாவில் பிற மாநிலங்களைவிட தமிழ்நாடு விரைவாக முதியோர் சமூகமாக மாறி வருகிறது. இந்தத் தகவலை தமிழக நிதி அமைச்சர் அண்மையில் அளித்துள்ள அறிக்கையில் தெரிவித்துள்ளார். மேலும், 2100-ஆம் ஆண்டளவில் தமிழ்நாட்டின் மக்கள்தொகையில் ஏறத்தாழ பாதி பேர் முதியோர்களாக இருப்பார்கள் என்றும் அவர் கூறியுள்ளார்.

மருத்துவ வளர்ச்சி, ஊட்டச்சத்து மேம்பாடு, சுத்தம், மருத்துவ அறிவியல், சுகாதாரப் பராமரிப்பு, கல்வி போன்றவற்றால் முதியோர்களுடைய வாழ்நாள் உயர்ந்து கொண்டே வருவதாக உலக சுகாதார நிறுவனத்தின் புள்ளிவிவரம் தெரிவிக்கிறது.

இருப்பினும், முதியவர்களின் உடலில் நோய்த் தடுப்புச் சக்திகுறைந்து விடுவதால் அவர்களுக்கு எலும்பு சார்ந்த சிக்கல்கள், சர்க்கரை நோய், முதுமை மறதி, தூக்கக் கோளாறுகள், உடல் நடுக்கம் போன்ற பல்வேறு பிரச்னைகள் ஏற்படுகின்றன. இவை அவர்களின் மன நலத்தையும் வெகுவாகப் பாதிக்கின்றன. இதனால், அவர்கள் பிறரைச் சார்ந்திருக்கும் நிலை, சமூகத்திலிருந்து விலகி வாழ்தல், குடும்ப உறுப்பினர்களால் புறக்கணிக்கப்படுதல் போன்ற நிகழ்வுகள் ஏற்படுகின்றன.

முதியோர்கள் தங்களின் ஆரோக்கியத் தேவைகளைப் புரிந்துக் கொண்டு நோய்த் தடுப்புக்கான பரிசோதனைகளைச் செய்து வர வேண்டும்.

அன்றாட உணவில் பழங்கள், காய்கறிகள், முழு தானியங்கள் புரதம், உயிர்ச்சத்து, தாதுச்சத்து, நார்ச்சத்து நிறைந்த சமச்சீர் உணவு ஆகியவற்றை அதிகமாக சேர்த்துக் கொள்வது அவசியம்.

மிதமான உடற்பயிற்சி, நடை, யோகா, தியானம் போன்றவை உடல் வலிமை, சமநிலை, நெகிழ்வுத்தன்மை போன்றவற்றை பேண அவர்களுக்கு உதவும். மேலும், அவர்கள் புகை, மது, புகையிலைப் பொருள்கள் போன்றவற்றைத் தவிர்ப்பது நல்லது. உடலுக்குப் போதுமான உறக்கம் கொடுப்பது அவசியம். குடும்பத்தினர் மற்றும் நண்பர்களுடன் மகிழ்ச்சியாக இருப்பது, அவர்களின் மன நலனை நன்கு பாதுகாக்கும். மருத்துவர் பரிந்துரைக்கப்பட்ட மருந்துகளை மட்டும் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

இந்தியாவில் மூத்த குடிமக்களுக்கு கரோனா நோய்த்தொற்று பரவல் காரணமாக மார்ச் 2020 முதல் ரயிலில் பயணச் சலுகை தற்காலிகமாக நிறுத்தப்பட்டது. இவ்வாறான புழக்கத்தில் இருந்த முதியோர்களுக்கான பல சலுகைகள் நிறுத்தப்பட்டுள்ளன. தொற்று பாதிப்புகள் முழுமையாக நீங்கிவிட்ட நிலையிலும், இந்த சலுகைகள் முதியோருக்கு மீண்டும் வழங்கப்படவில்லை.

மோசமான பொருளாதார நிலையிலும் தற்போது மூத்த குடிமக்கள் அனைவரும் முழுக் கட்டணம் செலுத்தியே பயணிக்க வேண்டியுள்ளது. ரயில் கட்டணச் சலுகையை மீண்டும் கொண்டுவர வேண்டும் என்று நாடு முழுவதும் உள்ள மூத்த குடிமக்கள் அமைப்புகள் தொடர்ந்து மத்திய அரசிடம் கோரிக்கை விடுத்து வருகின்றன.

70 வயதுக்கும் மேற்பட்ட அனைத்து முதியோர்களுக்கும் அவர்களின் பொருளாதார நிலையைப் பொருட்படுத்தாமல், ஆண்டுக்கு ரூ. 5 லட்சம் வரையிலான ஆயுஷ்மான் பாரத் இலவச மருத்துவக் காப்பீடு திட்டம் விரிவுபடுத்தப்பட்டுள்ளது. ஆனால், எந்த மருத்துவமனையும் இந்தச் சலுகையை முதியோர்களுக்கு அளிப்பதில்லை என்ற குற்றச்சாட்டும் இருந்து வருகிறது.

முதுமையில் ஏற்படும் உடல்நலக் கோளாறுகள் தனிப்பட்ட ஒரு முதியவரின் பிரச்னை மட்டுமல்ல, அது ஒரு சமூகம் தொடர்ந்து சந்திக்கும் ஒரு சவாலுமாகும். நாம் முதியோரை விலைமதிக்க முடியாத வளமாக அங்கீகரிக்க வேண்டும். அவர்களுடைய கவலைகளைப் புரிந்துகொண்டு, அவர்களுக்கு ஆதரவாக இருக்க வேண்டும்.

இளமைக் காலத்தில் குடும்பங்களும், சமூகமும் முன்னேற உழைத்தவர்கள் இவர்கள். இவர்களில் பலர் முதியோர் இல்லங்களிலும், சமூகத்திலும் இழிநிலையில் வாழ்வது இனியாவது தவிர்க்கப்பட வேண்டும். அதிகமாக வாழும் தற்போதைய சமூகத்தில் அவர்களுடைய நலன்கள் காக்கப்பட வேண்டும். அதற்கு அரசும், குடும்பங்களும், சமூக ஊடகங்களும், சமூகமும் முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டும்.

அவர்களின் நலன் காக்கும் சட்டங்கள் இயற்றப்பட வேண்டும். தேர்தல் நேர வாக்குகளுக்காக மட்டும் அவர்களைப் பயன்படுத்திக் கொள்வது கூடாது. அவர்கள் இழந்த சலுகைகளை திரும்பப் பெற்று அவர்களும் கண்ணியத்துடன் சமூகத்தில் வாழும் நிலையைப் பெறுதல் வேண்டும். இதை சாத்தியமாக்க நாம் ஒன்றிணைவோம். அவர்கள் வாழ்வு சிறக்க பாடுபடுவோம். முதியோர்கள் தங்களுக்கு ஏற்படும் பிரச்னைகளுக்கு தீர்வு காண 14567 என்ற இலவச உதவி எண்ணைத் தொடர்பு கொள்ளலாம்.

Friday, October 9, 2026

சிந்திக்க மறக்கும் தலைமுறை...!


சிந்திக்க மறக்கும் தலைமுறை...!

09.10.2026 DINAMANI 

நாளைய எதிர்காலத்தை உருவாக்கும் அவசரத்தில், குழந்தைகளின் வசந்தகாலமான குழந்தைப் பருவத்தை அவர்களுக்கு அளிக்காமல் இருப்பது பெற்றோர் மட்டுமல்ல, சமுதாயத்தின் பிழையாகவும் கருதப்படுகிறது.




Published On :9 அக்டோபர் 2026, 6:00 am IST

இரா. சரவணன்

புத்தகத்தைத் திறந்து ஒரு கேள்விக்கான விடையைத் தேடிய காலம் மாறிவிட்டது. இன்று குழந்தையின் கையில் அறிதிறன்பேசி இருக்கிறது; அதன் திரையில் இணையம் இருக்கிறது; ஒரு சில விநாடிகளில் விடை சொல்ல செயற்கை நுண்ணறிவும் தயாராக இருக்கிறது. பள்ளிகளும் தொழில்நுட்பத் திறன்களை மாணவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுக்கத் தொடங்கியுள்ளன.

2026-ஆம் ஆண்டுக்கான "இப்சோஸ்' ஆய்வின்படி, இந்தியாவில் 14 வயதுக்கு உட்பட்ட குழந்தைகள் சமூக ஊடகங்களைப் பயன்படுத்துவதற்குத் தடை விதிக்க வேண்டும் என 78 சதவீதம் பேரும், பள்ளிகளில் அறிதிறன்பேசிகளைத் தடை செய்ய வேண்டும் என 57 சதவீதம் பேரும் கருதுகின்றனர்.

அதேநேரத்தில், பள்ளிகளில் செயற்கை நுண்ணறிவுக் கருவிகளைப் பயன்படுத்தத் தடை தேவையில்லை என 61 சதவீதம் பேர் தெரிவித்துள்ளனர். தொழில்நுட்பத்தை முற்றிலும் மறுப்பதற்குப் பதிலாக, அதன் பயன்பாட்டை எவ்வாறு வரையறுப்பது என்பதே சமூகத்தின் அடுத்த கவலையாக மாறியிருப்பதை இந்தத் தரவுகள் காட்டுகின்றன.

இந்தியா முழுவதும் 12,500 குடும்பங்களில் நடத்தப்பட்ட "பாரத் எக்டேட்' ஆய்வும் மற்றொரு முரண்பாட்டை வெளிச்ச மாக்கியுள்ளது. அறிதிறன்பேசிகளைப் பயன்படுத்தும் குழந்தைகளில் 94 சதவீதத்துக்கும் அதிகமானோர் சமூகவலைதளங்களையே அதிகம் பயன்படுத்துகின்றனர். கல்வி சார்ந்த செயலிகளைப் பயன்படுத்துவோர் வெறும் 6 சதவீதம் மட்டுமே என அந்த அறிக்கையில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

யுனிசெஃப் 2026 ஜூன் மாதம் வெளியிட்ட உலகளாவிய அறிக்கையின்படி, 10 நாடுகளில் சுமார் இரண்டு கோடி குழந்தைகள் செயற்கை நுண்ணறிவைத் தீவிரமாகப் பயன்படுத்துகின்றனர். பெரியவர்களைவிட மூன்று மடங்கு வேகத்தில் குழந்தைகள் இந்தத் தொழில்நுட்பத்தை உள்வாங்கி வருவதாகவும், கல்வி மற்றும் வீட்டுப்பாடங்களுக்காக சுமார் 1.30 கோடி குழந்தைகள் செயற்கை நுண்ணறிவைச் சார்ந்திருப்பதாகவும் அந்த அறிக்கை தெரிவிக்கிறது.

இன்றைய குழந்தைகள் முன்னெப்போதும் இல்லாத ஒரு தொழில்நுட்பச் சூழலுக்குள் வளர்ந்து வருகின்றனர். செயற்கை நுண்ணறிவுப் பயன்பாடு "எப்படிச் சிந்திக்க வேண்டும்' என்பதை கற்றுக் கொடுப்பதற்குப் பயன்பட வேண்டுமே தவிர, "எதைச் சிந்திக்க வேண்டும்' என்பதைத் தீர்மானிக்கும் கருவியாக மாறிவிடக் கூடாது. தொழில்நுட்பம் குழந்தையின் படைப்பாற்றலை வளர்க்க வேண்டும்; அந்தப் படைப்பாற்றலுக்கு மாற்றாக அமைந்துவிடக் கூடாது என்பதே கல்வியாளர்களின் பெரும் கவலையாக உள்ளது.

கடினமான கேள்வி எழும்போது அதற்கான விடையைத் தேடி, முயன்று, தவறி, மீண்டும் சிந்திப்பதற்குப் பதிலாக, உடனடியாகச் செயற்கை நுண்ணறிவிடம் விடையைப் பெறும் பழக்கம் உருவானால், சுயமாக முடிவெடுக்கும் திறனும், தன்னம்பிக்கையும் குழந்தைகளிடம் குறைந்துவிடும் என்பதில் எவ்வித மாற்றுக் கருத்தும் இல்லை.

புத்தகத்துக்கு ஓர் எல்லை இருக்கிறது. ஆனால், இணையத் திரைக்கு முடிவே இல்லை. ஒரு காணொலி முடிந்ததும் அடுத்தது ஒரு பதிவு} இப்படி ஒரு தேடலுக்குப் பிறகு மற்றொரு தேடல் எனச் சுழற்சியாகக் குழந்தையின் கவனம் தொடர்ந்து ஈர்க்கப்படுகிறது.

குழந்தைகளின் இணையப் பயன்பாட்டிற்குக் கட்டுப்பாடு அவசியமாகியுள்ளது. "ஒரு நாளைக்கு எத்தனை மணி நேரம் திரையைப் பார்க்கிறாய்' என்ற கேள்வியுடன் மட்டும் அது முடிந்துவிடக் கூடாது. "எதைப் பார்க்கிறாய், ஏன் பார்க்கிறாய், பார்த்த பிறகு எப்படி உணர்கிறாய், அதிலிருந்து என்ன கற்றுக்கொண்டாய்' என்று கேட்பது பெற்றோர் மட்டுமின்றி ஆசிரியர்களின் கடமையாகவும் மாற வேண்டும்.

பள்ளிகளிலும் செயற்கை நுண்ணறிவைக் கற்றுக் கொடுப்பதுடன் கல்வி முடிந்துவிடக் கூடாது. செயற்கை நுண்ணறிவு வழங்கும் தகவலைச் சரிபார்ப்பது எப்படி? அதில் உள்ள பிழைகளைக் கண்டறிவது எப்படி? ஒரு பதிலை ஏன் நம்ப வேண்டும் அல்லது ஏன் சந்தேகிக்க வேண்டும்? சொந்தமாகச் சிந்தித்த பிறகே தொழில்நுட்பத்தின் உதவியை எப்போது நாட வேண்டும்? என்பதையும் மாணவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும். "எப்போது தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும்?' என்பதுடன் "எப்போது பயன்படுத்தக் கூடாது?' என்பதும் கல்வியின் ஒரு பகுதியாக வேண்டும்.

மண்ணில் விளையாடும்போதுதான் ஒரு குழந்தை உலகத்தைத் தன் சொந்த அனுபவத்தின் வழியாகக் கற்றுக்கொள்கிறது. நண்பர்களுடன் சண்டையிட்டு, மீண்டும் சமாதானமாகும்போதுதான் உறவுகளையும் உணர்வுகளையும் புரிந்துகொள்கிறது. தோல்வியடைந்து, காத்திருந்து, மீண்டும் முயன்று வெற்றிபெறும்போதுதான் பொறுமையும் தன்னம்பிக்கையும் உருவாகின்றன. இத்தகைய ஆழமான வாழ்க்கை அனுபவங்களுக்கு எந்தவொரு செயற்கை நுண்ணறிவுக் கருவியும் முழுமையான மாற்றாக இருக்க முடியாது.

நாளைய உலகில் எந்த வேலை இருக்கும்?, எந்தத் திறனுக்கு அதிக மதிப்பு இருக்கும்? என்பதை இன்றே துல்லியமாகக் கணிக்க முடியாது. செயற்கை நுண்ணறிவு பல பணிகளை மாற்றலாம்; புதிய பணிகளையும் உருவாக்கலாம். ஆனால், எந்தத் தொழில்நுட்ப மாற்றத்திலும் மாறாத சில அடிப்படை மனிதத் திறன்கள் உள்ளன. கேள்வி கேட்பது, சந்தேகிப்பது, சிந்திப்பது, கற்பனை செய்வது, பிறரைப் புரிந்துகொள்வது, தோல்வியிலிருந்து மீள்வது, புதிய தீர்வுகளை உருவாக்குவது ஆகியவை அவற்றில் அடங்கும்.

குழந்தைகளை இணையத்திலிருந்து முழுமையாகப் பிரிப்பது தீர்வல்ல. அதேபோல, அவர்களை இணையத்தின் கைகளில் முழுமையாக ஒப்படைப்பதும் தீர்வல்ல. தொழில்நுட்பம் குழந்தையின் வாழ்க்கையில் ஒரு கருவியாக மட்டுமே இருக்க வேண்டும்; குழந்தையின் வாழ்க்கையையே தீர்மானிக்கும் சக்தியாக அது மாறிவிடக் கூடாது.

நாளைய எதிர்காலத்தை உருவாக்கும் அவசரத்தில், குழந்தைகளின் வசந்தகாலமான குழந்தைப் பருவத்தை அவர்களுக்கு அளிக்காமல் இருப்பது பெற்றோர் மட்டுமல்ல, சமுதாயத்தின் பிழையாகவும் கருதப்படுகிறது.

Sunday, October 4, 2026

தேவை கட்டுப்பாட்டு வளையங்கள்!


தேவை கட்டுப்பாட்டு வளையங்கள்!

DINAMANI 03.10.2026

Friday, August 7, 2026

சேவைக்குள் அடங்கும் வாழ்க்கை!



தினமணி

நடுப்பக்கக் கட்டுரைகள்

சேவைக்குள் அடங்கும் வாழ்க்கை!

வாழ்க்கை ஒரு வட்டம் என்போம்; ஆனால், வாழ்க்கை ஒரு 'பேக்கேஜ்'.

வெ. இன்சுவை

Updated On : 4 ஆகஸ்ட் 2026, 6:01 am IST

காலை முதல் இரவு வரை ஏதோ ஒரு வகையில் நாம் தொகுப்புகளின் உலகில் (பேக்கேஜ்) வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம். தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி, நேரமின்மை மற்றும் வசதியைப் பழகிக் கொண்ட மனித இயல்பு ஆகியவை, நம் அன்றாட வாழ்வில் ஒவ்வோர் அங்கத்தையும் ஒரு தொகுப்பாக மாற்றிவிட்டன. பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை நம் வாழ்வில் நடக்கும் அனைத்து நிகழ்வுகளையும் எடுத்துச் செய்ய முகமைகள் உள்ளன.

'வீட்டைக் கட்டிப் பார்; கல்யாணத்தை செய்து பார்' என்று சொல்வார்கள். இவை இரண்டும் கடினமானவை என்று கருதப்பட்ட காலம் உண்டு. இன்றோ பணம் இருந்தால்போதும், ஒரு சிறு துரும்பைக்கூட கிள்ளிப் போடாமல் ஒரு திருமணத்தை ஆடம்பரமாக நடத்திவிட முடியும். இரண்டு நாள்கள் முன்னரே வந்து தங்கி திருமண வேலைகளை இழுத்துப் போட்டுக்கொண்டு செய்ய ஒருவராலும் இயலாது.

திருமண வரவேற்பு அல்லது முகூர்த்தம் - இந்த இரண்டில், ஏதாவது ஒரு நிகழ்ச்சிக்குப் போனால் போதும். அதுதான் மரியாதை. மிக நெருங்கிய சுற்றம் மட்டுமே இரண்டு தினங்களிலும் இருக்கும். ஒருவரும் முன்வந்து எந்த வேலையும் செய்வதில்லை. ஆகவே, நிகழ்ச்சி மேலாண்மை நிறுவனங்களிடம் ஒப்படைப்பது எளிதாக உள்ளது. அவர்கள் மிகவும் நேர்த்தியாக நடத்திக் கொடுக்கிறார்கள். திருமண வீட்டாரும் விருந்தினர்போல கவலையின்றி பதற்றம் இன்றி மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார்கள்.

குழந்தை பிறப்புக்கு இப்போது மருத்துவமனைகளில் 'பேக்கேஜ்' உண்டு. மருத்துவமனையின் தரம், தங்கும் அறை, பிரசவ முறை ஆகியவற்றைப் பொருத்து கட்டணம் நிர்ணயிக்கப்படும். மருத்துவர்கள் கட்டணம், அறுவைச் சிகிச்சை அரங்கு கட்டணம், அறைக் கட்டணம், நர்சிங் கட்டணம், மருந்துச் செலவு, குழந்தை மருத்துவர் கட்டணம், தடுப்பூசி என அனைத்தும் இதில் அடக்கம். இது நம் பதற்றத்தைக் குறைக்கிறது. பேரக் குழந்தையுடன் வீடு திரும்பலாம். வளைகாப்பு, சீமந்தம், காதணி விழா, மஞ்சள் நீராட்டு விழா, பிறந்த நாள் விழா, அறுபதாம் கல்யாணம் போன்ற அனைத்தையும் நிகழ்ச்சி மேலாண்மை நிறுவனங்கள் சிறப்பாக நடத்திக் கொடுக்கின்றன.

'சுற்றுலா பேக்கேஜ்' இன்று சக்கைப் போடு போடுகிறது. போக்குவரத்து, தங்குமிடம், உணவு, வாகன வசதி என அனைத்தையும் அவர்கள் பார்த்துக் கொள்வதால் பயணம் இனிதாக இருக்கிறது. கல்லூரி கலை நிகழ்ச்சிகள், கருத்தரங்குகள், புத்தகத் திருவிழாக்கள், இசை நிகழ்ச்சிகள், பட்டிமன்றங்கள் ஆகிய அனைத்தும் தற்போது தொகுப்பாக கொடுக்கப்பட்டு விடுகின்றன. அந்த நிறுவனமே சிறப்பு விருந்தினரை ஏற்பாடு செய்கிறது. நிகழ்ச்சிகளை வடிவமைக்கிறது. விருந்தினர்களை அழைத்து வருதல், அவர்களுக்குச் சிறப்பு செய்தல், மேடை அலங்காரம், இருக்கை வசதிகள், ஒலி, ஒளி அமைப்புகள், நினைவுப் பரிசுகள், உணவு வரை அவர்கள் பொறுப்பு. மாணவர்களோ, ஆசிரியர்களோ, நிர்வாகமோ அலட்டிக் கொள்வதில்லை.

குடும்ப நிகழ்வுகளை நாமே நடத்தலாம் என சிலர் நினைக்கக் கூடும். இதை ஏன் வியாபாரமாக்க வேண்டும்? ஆனால், அதற்கு வாய்ப்பு குறைவு. எவரிடமும் உரிமை எடுத்துக் கொண்டு எந்த வேலையையும் செய்யச் சொல்ல தயக்கமாக இருக்கிறது. கேட்க நா எழவில்லை. காரணம், நாம் அவர்கள் வீட்டு நிகழ்வுகளில் தாமரை இலை தண்ணீர்போல இருந்திருப்போம். இந்த அவசர உலகில் அவரவர் ஓட்டம் அவரவருக்கு முக்கியம். நல்லது} கெட்டதுக்கு ஐந்து நிமிஷம் தலை காட்டினால் போதும் என்ற மனநிலைக்கு வந்துவிட்டோம் . நிகழ்ச்சி மேலாண்மை நிறுவனங்களிடம் ஒப்படைப்பது இன்று வழக்காகி உள்ளது.

இந்த நடைமுறைக்கு தற்போது மனிதனின் இறுதிப் பயணம்கூட தப்பவில்லை. தோழி ஒருவரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, அவர் மாறி வரும் நவீன உலகில் வணிகமயம் புகாத இடமே இல்லை என்று கூறி எப்படி நம் பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை மனித வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு கட்டமும் இன்று ஒரு குறிப்பிட்ட விலை கொண்ட 'பேக்கேஜாக' மாறி விட்டது என்று ஆதங்கப்பட்டார். அவர் உறவினர் வீட்டில் ஒரு மரணம். தந்தை இறந்து போனார். அவருக்கு மனைவியும், இரண்டு மகன்களும் உள்ளனர்.

மரணம் சம்பவித்த உடனே அந்த அம்மா அழுது கொண்டிருக்க, மற்ற பெண்கள் உடலுக்குச் செய்ய வேண்டிய சடங்குகளுக்காக சாமான்களை அந்த வீட்டில் தேடி இருக்கிறார்கள். எது எங்கிருக்கிறது என்று தெரியாமல் மகனிடம் கேட்டுள்ளார்கள். மகன் சொன்னாராம் 'யாரும் எதுவும் சிரமப்பட வேண்டாம். நமக்கு ஒரு வேலையும் இருக்காது. 'பேக்கேஜ்'க்கு சொல்லி விட்டேன். அவர்கள் வந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்'. ஆமாம், மரணமும் ஒரு கார்ப்பரேட் சேவையாக மாறிவிட்டது.

இறுதிச்சடங்கு முகமைகள் இன்று பெருகிவிட்டன; ஒரு குடும்பத்தில் ஏற்படும் மரணத்தின்போது சோகத்தில் இருக்கும் உறவினர்கள் சடங்குகளுக்கான வேலைகளில் அலைக்கழிக்கப்படாமல் ஆரம்பம் முதல் இறுதிவரை அனைத்துக் காரியங்களையும் ஒரு தொழில்முறை சேவையாக முன்னின்று நடத்த அமைப்புகள் உள்ளன. தற்கால நகர்ப்புறச் சூழலில் கூட்டுக் குடும்ப அமைப்புகள் குறைந்துவிட்ட நிலையில் இத்தகைய நிறுவனங்களின் சேவை தேவையாய் இருக்கிறது.

ஒரு மரணம் நிகழ்ந்த நிமிஷத்தில் இருந்து உடல் அடக்கம் அல்லது தகனம் செய்யப்படும் வரை உள்ள அனைத்துத் தேவைகளையும் இந்த முகமைகள் ஒருங்கிணைக்கின்றன. உடல் பாதுகாப்பு மற்றும் பராமரிப்பு, உறைவிப்பான் பெட்டி, ஆம்புலன்ஸ், சமய வழிபாடுகள் மற்றும் சடங்குகள் இறந்தவரின் சமயம் அல்லது வழக்கப்படி சடங்குகளை முன்னின்று நடத்த புரோகிதர்கள் ஏற்பாடு செய்கிறார்கள். மாலைகள், பாடை அல்லது சவப்பெட்டி, புத்தாடைகள் என அனைத்தும் அவர்கள் பொறுப்பு. இறப்பைப் பதிவு செய்து சான்றிதழ் பெற்றுத் தந்து விடுகிறார்கள்.

வீட்டின் முன்பு பந்தல் அமைப்பது, இறுதி ஊர்வல வாகனத்தை மலர்களால் அலங்கரிப்பது, துக்க நிகழ்வுக்கு வந்திருப்பவர்களுக்கு. உணவு, நீர் ஏற்பாடு செய்வது, சாம்பலைக் கரைப்பது, பதின் காரியம், ஆண்டு திதி போன்றவற்றைக்கூட நடத்தித் தருகிறார்கள். துக்கத்தில் சம்பந்தப்பட்ட ரத்த உறவுகள்கூட எந்தக் கவலையும் இல்லாமல் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டும், அரட்டை அடித்துக் கொண்டும் இருப்பது உறுத்துகிறது.

எல்லோரும் மேஜிக் ஷோ பார்ப்பதைப் போல அந்த நபர்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். கட்டிக் கொண்டு அழுவது, கதறுவது இல்லாமல் அமைதியாக அஞ்சலி செலுத்துகிறார்கள். நீத்தார் பெருமைகளைச் சொல்லி அழுவார்கள். அடக்கி வைத்திருந்த அழுகை வெடிக்கும். அழுகை வராதவர்களுக்குக்கூட அப்போது கண்களில் நீர் முட்டும். உறவினரின் கையை அழுத்தி, முதுகைத் தடவி, கண்ணில் ஈரம் காட்டி நாங்கள் இருக்கிறோம் துணையாக... என்று உணர்த்துவார்கள். இப்போது அப்படி ஏதும் இல்லை.

மரணம் முன்பகையை மறக்க வைக்கும். கல்யாணத்தில் அடித்துக் கொண்டவர்களும் இறப்பின்போது பகை மறந்து துக்கம் விசாரிக்க வருவார்கள். மீண்டும் உறவு புதுப்பிக்கப்படும். மரணம் நம் இருப்பின் ஆழத்தைத் தொட்டு உலுக்கும் ஒரு பெரும் உணர்வு. மரணம் மனிதனின் பிரிவை மட்டும் அல்ல; அவருடன் நாம் பகிர்ந்துகொண்ட நினைவுகளை ஒரு விநாடியில் உறைந்து போகச் செய்யும் வித்தை. அவர் சட்டென்று கடந்தகாலமாகி காற்றில் கரைந்து போய் விடுவார். முன்பெல்லாம் பாடையை பிள்ளைகளோ, உறவுகளோ வீட்டில் இருந்து இடுகாடு வரை சுமந்து செல்வார்கள். தற்போது வாகனத்தில் எரியூட்டும் இடத்துக்கே கொண்டு சென்று விடுகிறார்கள்.

அந்த வீட்டில் இறந்தவரின் உடல் எரியூட்டும் இடத்துக்குக் கொண்டுவரப்பட்டது. வாகனத்தில் இருந்து உடலை இறக்கி சில அடி தொலைவு உள்ள எரி மேடைவரை எடுத்துப் போக வேண்டும். அவரின் இரண்டு மகன்களும் கையைக் கட்டிக் கொண்டிருக்க பெரியவர் ஒருவர் உடலை இறக்க அவர்களை அழைத்தார். அவர்களோ 'நாம் தூக்க வேண்டியதில்லை. அவர்களே தூக்குவார்கள். அதுவும் பேக்கேஜில் இருக்கும்' என்று பதில் கூறி அதிர்ச்சி கொடுத்தார்கள்.

உடலைச் சுமப்பது ஒரு வரம்; ஒரு கொடுப்பினை; அது அந்த ஆன்மாவுக்குச் செய்யும் மரியாதை. உடலைவிட உணர்வுகளின் பாரம் அதிகம் இருக்கும். தன் தோளிலும் மார்பிலும் தூக்கி தன்னை வளர்த்த தந்தை அல்லது தாய், உயிரற்ற உடலான பிறகு மயானத்துக்கு தூக்கிச் செல்வது தன் இதயத்தை அன்பெனும் பன்னீர் தூவி அழைத்துச் செல்வதுபோல் இருக்கும். நாம் வெறும் உடலை சுமக்கவில்லை. ஒரு சகாப்தத்தின் முடிவை அல்லது அரைகுறையாக முடிந்த ஒரு வாழ்க்கையைச் சுமக்கிறோம். அது துக்கத்தின் உச்சம்; அன்பின் மிச்சம்.

வெளிநாட்டில் வசிப்பவர்களுக்கு இத்தகைய முகமைகள் பெரிதும் கைகொடுக்கின்றன. அவர்கள் இங்கு வருவதற்கு முன் அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் அந்த முகமைகள் செய்து விடுகின்றன. சில மகன்களால் வர முடியாமல் போய்விட்டால் அவர்கள் அங்கிருந்தே பணத்தை அனுப்பி இறுதிக் காரியங்களை செய்து முடித்து விடுகிறார்கள். அவரவர் வாழ்வில் ஆயிரம் பிரச்னைகள். எதையும் நாம் விமர்சனம் செய்ய வேண்டிய அவசியம் இல்லை. சிலர் முதியோர் இல்லத்தில் பெற்றவர்களை விட்டு இருப்பார்கள். அவர்கள் இறந்து விட்டால் அங்கிருந்தே அந்த உடலுக்கு இறுதி அடக்கம் செய்ய ஏற்பாடு செய்து விடுகிறார்கள்.

மாவுக்கு ஏற்ற பணியாரம் என்பதைப்போல நம் வசதிக்கேற்ப பேக்கேஜ்களைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளலாம். இனி 'பேக்கேஜ்'தான் நம் வாழ்க்கை முறை. அரசியல் கூட்டங்கள், மாநாடுகள் இவற்றுக்கும் 'பேக்கேஜ்' வரக்கூடும்; எவர் கண்டார்? வாழ்க்கை ஒரு வட்டம் என்போம்; ஆனால், வாழ்க்கை ஒரு 'பேக்கேஜ்'.

NEWS TODAY 21.11.2026